Vorige zomer sloegen ze ermee rond uw oren, maar nu hoort ge den Mraz nog maar eens om de zoveel tijd. En elke keer als het gebeurt, word ik mentaal terug gekatapulteerd naar dat weekend op die wei en krijg ik verschrikkelijk veel heimwee. Een geluk dat ze onlangs zoiets hebben uitgevonden waarmee ge foto’s kunt trekken en het nog eens allemaal herbeleven. In veel mindere mate weliswaar, maar op bepaalde vlakken is dat niet eens zo erg. Denk ik. 

Ewel ja, hem dus he.

Dat het wreed warm was begot.

Dat ze daar ineens allemaal tegelijk stonden, vond ik er wel wat over.

Ik zei: “Ik ga mijn uitzicht is trekken se,” en ik deed het.

 Ik dacht: “Ik trek eens een compleet van de pot gerukte foto,” en ik deed het.

 Orbs! Blondine, orbs! En nee, dat zijn wij niet, links vanonder. Al moet ik toegeven dat het wel een schoon ploeg is, zo onder hun twee. Wijlie zouden dat zelf niet beter doen.

Nina die haar eerste stappen zet in het leven-met-Huishoudhulp, dat kan niet anders dan een sappig verhaal opleveren. Geniet gerust mee.
Eergisteren belde een interimkantoor om te zeggen dat ze iemand hadden gevonden. Toffe madam, woont paar straten verder, tijdje buiten strijd geweest wegens ziekte maar back in full force, na voordien al anderhalf jaar tot ieders tevredenheid voor hen gewerkt te hebben. Merde, klonk beter als diegene die vandaag zou beginnen.
Een beetje bevooroordeeld deed ik vanochtend de deur open voor het oorspronkelijke exemplaar. Na vijf minuten liet ik mijn vooroordelen maar varen, dit exemplaar leek best mee te vallen. Een vrouw op leeftijd met een lieve uitstraling die honderduit vertelde over haar belevenissen van de week bij haar andere gezinnen, niet zelden zonder jonge kinderen die haar vroegen eerst iets voor te lezen alvorens aan het schuren en schrobben te slaan.
Heimelijk begon ik te wensen dat ik een paar uur later als bij toverslag koffie zou lusten. Ik zag het helemaal voor mij: op vrijdagmiddag een huis zo onberispelijk als dat van Bree Van de Kamp, en helemaal voldaan samen met Huishoudhulp nog een kopje koffie drinken voor ik fit en relaxed het weekend zou ingaan. Hell, ik zou bijna kinderen gewenst hebben, enkel en alleen om het plaatje helemaal compleet te maken. Met Kerstmis zouden ze dan voor haar iets knutselen, samen de kerstboom versieren en zij zou koekjes voor hen meebrengen. Ik zou elke week naar de markt gaan om groenten en fruit te kopen want daar lijkt dat verser dan uit de winkel, al was het maar omdat mijn idee van verse groenten diepvriescrap is. En ik zou gezond leven en terug sporten enzo. Seriously, I was thís close to the perfect life. Alleen een hond die nooit haar verliest ontbrak er nog aan.
Een paar uur later ben ik lichtelijk opgelucht dat ik de wederhelft niet stante pede de pas gekuiste slaapkamer induwde om werk te maken van dat nageslacht. Ten eerste bijten we nog liever onze eigen benen af dan kinders te beginnen kweken, en ten tweede zou het niet meer in het nu iets volledigere plaatje kloppen. Ergens onderweg is het wat misgelopen. Tussen het wel zetels opzij sleuren om daarachter god weet wat te doen maar de vloer wel gekuist noemen als de vegen en het hondenhaar nog door een blinde gespot kunnen worden. Tussen het achteraf nog overal vodden en aftrekkers moeten opruimen en het ontdekken dat ze de dop van de fles Mr Propre heeft opengesneden terwijl dat toch allemaal vlotter gaat als ge die daar gewoon afdraait zoals de menschen in de fabriek dat zo vernuftig voorzien hebben. Tussen het vernemen van haar dat de fles op was en de eigen bedenking dat ik een kamer verder zat om dat tijdens en niet nà de werken te komen zeggen. Ik heb vorige week Grote Boodschappen gedaan voor een jaar, woman, ik heb nog twéé reserveflessen staan.
Kan beter, denkt ge dan, terwijl ge uw ronde doet als ze weg is, en uw besluit al zo goed als vaststaat. Volgende vrijdagmiddag wijn met die toffe madam die mijn huis wel haar- en veegloos krijgt. Maar dan vertelt ge het hele verhaal aan uwe sidekick, en dat blijkt dan zo’n sok te zijn die begint over tweede kansen, en dat ze er met haar hoofd misschien niet bij was door de situatie met haar zoon.
Ha! De situatie met De Zoon! Als ge dacht dat ik voorgaande sappig noemde en ge al stilaan teleurgesteld waart dat het dat maar was, zet u dan maar tegoei neer. De situatie met De Zoon, en bij uitbreiding de hele familie, dàt noem ik sappig. Erg, heel erg. Triestig. Echt waar. Maar toch weer godgeklaagd typisch dat uitgerekend ík de moeder van De Zoon in huis haal en ik zo’n godverdomde rotkop heb waarop in hoofdletters lijkt te staan dat alle problemen bij mij mogen uitgestort worden.
Which she did. Want ze had tussen het opensnijden van flessen en zetels sleuren door twee keer een hysterische telefoon gehad van De Zoon vanuit de psychiatrische instelling waar hij verblijft na enkele maanden in de gevangenis doorgebracht te hebben. Hij zou namelijk jaren geleden De Zus, die buitengewoon onderwijs doet omdat ze niet goed is in rekenen, verkracht hebben. Maar het was hij niet dat het gedaan heeft. Ze weten wie het wel gedaan heeft maar De Bomma heeft De Zus omgekocht om te zeggen dat De Zoon het gedaan heeft. Want De Bomma, dat is pas een kreng. Vervelend dat hun elektriciteit afgesloten is wegens geen geld wegens de situatie met De Zoon, want nu zijn ze verplicht om bij dat oude, venijnige besje in te wonen. Zeer vervelend zelfs, want die belt met de regelmaat van de klok de politie, en vlak voor ze aankomen haalt ze de vuilbak leeg en strooit die uit over de vloer. Zodoende treffen de flikken een woonkamer aan bestrooid met pampers, want De Dochter heeft tot overmaat van ramp – een ongeluk komt nooit alleen leren we hieruit – nog iets aan haar blaas ook waardoor ze ’s nachts pampers moet dragen op bijna meerderjarige leeftijd. Maar dat is geen excuus om De Bomma te stampen he.
Mijns inziens wel reden genoeg om daaraan te ontsnappen door na vijf jaar terug te gaan werken, als geldtekort al geen reden genoeg was. Die stage aan het vlees in de plaatselijke supermarkt, dat was teveel verantwoordelijkheid, maar gelukkiglijk was er toen een Nina die een huishoudhulp nodig had. Little did Nina know, toen ze vorige week enthousiast de afspraak vastlegde voor vandaag.
Wat er op zo’n moment door een mens zijn hoofd gaat? “Ni lachen. Ni! Lachen! Hou u in! Dees kan ni meer. Wie zou hierachter zitten? Zou Trigger Happy terug aan het opnemen zijn? Zou hier nu echt ergens een camera hangen? Dees kan echt ni meer. Wie zou er nu zo’n prank met mij willen uithalen zeg? Oei, die weent bijna. Dees gelooft geen kat. Straks is naar Kirstel bellen, die gaat compleet dichtliggen. En durft nu ni lachen he!” 
Jaja. Dat is gieren en brullen zeg, zo’n huishoudhulp. Achteraf dan, want op de moment zelf zou het wat ongepast geweest zijn, nietwaar. Ik weet wel niet of ik zo direct al klaar ben voor de tweede stap. Proest.

Mijn god, mijn vakantie is nog maar een paar uur bezig en ik ben alweer miserie op het werk aan het opkuisen en IT-ers achter de veren te zitten. I’m like, is het nu echt zo onmogelijk om iets heel simpel gewoon te doen zonder dat ik mij daarmee moet bemoeien? Zeker als diegene die het moet doen daarvoor opgeleid en betaald is en ik niet? Ik heb recht op twee lonen, mijn gedacht.
En op morele schadevergoeding, want mijn cuter-than-cute wit laptopke is gisteren, na een valse start drie weken geleden, eindelijk gearriveerd. Juist op tijd, zo kon hij vandaag nog mee naar het De Boîte om alle werkstuff op te laten installeren en met een gerust hart aan mijn semi-vakantie te beginnen.
Echter, mijn kleine cutie was DOA, ontdekte ik luttele minuten na het uitpakken. De niet altijd zo gespecialiseerden op het werk konden hem ook niet tot leven brengen vandaag, dus er staat me een lijdensweg van uren naar kregelig makende muziek luisteren te wachten, gevolgd door van het kastje naar de muur gestuurd worden en over een maand nog altijd laptoploos te zijn.
The usual elke keer als een mens iets nieuws bestelt en het niet blijkt te werken, quoi. Zelfs de wederhelft vroeg me al hoe ik dat in godsnaam doe, alle kapotte nieuwe dingen – pc’s en laptops: altijd, gsm’s: altijd, alle andere dingen die nog maar remotely in aanraking komen met elektriciteit en/of batterijen: àltijd – aantrekken. Altijd die ene die het net niet doet, die wordt aan mij verkocht, met een paar gefrustreerde weken als gevolg.
Maar ach, we hebben vakantie en morgen begint Huishoudhulp – hoewel ik vandaag telefoon kreeg van een tweede kandidaat die eigenlijk veel leuker klonk, ik broed op een excuus om haar in te ruilen voor de oorspronkelijke - , we zullen het maar niet aan ons hart laten komen zeker?

* Soms is het leuk in De Boîte. Vandaag werd ons een heel pakket Red Bull Energy Shots toegestuurd. Of de Kuikens nu effectief eens gewerkt hebben dankzij de drank wiens geur mij altijd doet denken aan die antibiotica die ge als kind moest nemen en waar ge elke dag een microbeke mocht uitprikken weet ik niet. Ik heb mijn Energy Shot gepakt en ben vertrokken. Overuren opnemen, wetenie. Maar ik heb wel nog eerst een ‘luxepraline’ in mijn mond gestoken, want ook de Lidl vond vandaag de perfecte dag om ons wat goodies op te sturen. Over dat ‘luxe’ valt wel te discussiëren, maar ge moogt een gekregen paard niet in de bek kijken naar het schijnt.
* De geplande voorraadkast-die-eerst-uitgemest-moest-worden heeft de taak op zich genomen. De oude frigo, waarvan ik al acht jaar dacht dat het een Smeg is, ook. Maar het is dus geen Smeg eigenlijk, ontdekte ik vandaag. Hoezo, het ding in geen acht jaar afgewassen? Het is niet dat het nog werkte he, of dat het een duidelijk doel had vóór vandaag, behalve stof staan vergaren. Wedden dat ons moeder morgen binnenspringt en zegt dat ik die frigo eens zou moeten afwassen?
* Ik heb bij het uitmestenvan de snoepkast een pak Kings gevonden dat maar goed was tot 2002. “Wóónden wij hier toen eigenlijk al wel?” was de niet zo heel onterechte vraag van de sidekick. Ik zal mijzelf ten gepaste tijde daarvoor straffen zene, gene paniek.
* Het vorige impliceert dat ik Grote Boodschappen heb gedaan om de volgende maand tijd uit te sparen wat betreft korte shoppingtrips. Ik heb die met haar twee dingen voorgelaten aan de kassa. Uit compassie. Die staat daar morgen terug voor nog eens twee dingen, de arme trien. Ik niet zene! Maar ik heb wel mijn zetels moeten platleggen en hier en daar wat puzzelen. Eigenlijk heb ik dus in het kader van efficiënt timemanagement een grotere auto nodig. Time is money.
* Mijn lief heeft daarjuist kwaad gezegd dat ik belachelijk bezig was en ik moest daarmee lachen. Maar ik vind het wel treurig dat niemand mijn zwarte humor begrijpt. Zelfs als ik lastig ben, loop ik nog te zeveren en moppen te tappen, maar niemand schijnt dat te kunnen vatten. Humor, was dat niet het überteken van intelligentie?
* Snoop was bij de noorderburen en ik wist het niet. Dat zuigt nogal.
* Ik heb gisteren alle achterstallige Californications gezien en nu vertoon ik ontwenningsverschijnselen. Ik zou ze vandaag nog eens allemaal terug willen bekijken, maar dan gaat er iemand vinden dat ik belachelijk bezig ben en er de humor niet van inzien. Hoewel hij gisteren ook heel hard dicht lag toen Moody over een plantenbak viel.
* Blondine en ik hebben op Facebook een heel mysterie opgezet over Thais gazettenpapier. It’s almost a hype. En dan hebben we en plein public nog met geen woord gerept over dat andere project. We so rule. Bescheidenheid is geen teken van intelligentie. Weten wat ge waard bent wel. Sms’en over erotic nuts ook.
* La mama is officieel kankervrij. Ik ga daar ene op drinken binnenkort. Eén van die dertien flessen wijn die ik blijkbaar in huis had zonder het te weten.
* De uitspraak “Dat verdient een pruim” vond ik wel te pruimen.

Mannen lachen altijd met de vrouwelijke logica, maar me dunkt dat die van hun ook niet altijd op veel trekt. Als ge zegt dat ge iets niet wilt, nemen ze uw nee voor een ja aan en doen ze het toch, maar als ge zegt dat ze iets niet moeten doen, dan nemen ze die ontkenning wel letterlijk en doen ze het ook effectief niet.
Dus vrouwmensen: in het vervolg zegt ge “Ik wil niet dat ge strijkt,” met een strenge, geërgerde blik, en “Neeuuuhhh ge moet met de mannen niet op café gaan zene, laat maar, het zal mij wel lukken om u heel de avond rond mij te verdragen,” met een getormenteerde blik die aantoont dat ge al heel veel op uw plateau hebt maar straf genoeg zijt om dat er ook nog bij te pakken. We zullen ze eens blokken zetten, sie!

Als er twee stokken op u liggen te wachten, weet ge dat het tijd is om stilaan in gang te schieten. De eerste had ik al, tja, wat is het werkwoord dat hoort bij die stokken? Ik heb daarmee gedaan wat ik moest doen, ik zal het zo zeggen. Maar ik had daar voor mezelf nog wat werk aangeplakt: wachten tot mysterieuze Wim zou toehappen en zijn tien dingen op mijn beurt meegeven aan de rest van de wereld.
Ere wie ere toekomt: hij heeft al een tijd geleden gereageerd, het was bibi die het wat heeft laten aanslepen. Maar kijkt, we maken er vandaag werk van. Nina proudly presents: haar meest mysterieuze reageerder en zijn tien punten:

1. Ik wist niet da ik zo mysterieus overkwam…alhoewel het leven vol mysterie zit en we soms wa mysterie nodig hebben….
2. Ik gezien mijn leeftijd alles omreken naar oude Belgische Franken…..laat ons zeggen da “the late Eighties en the early Nineties” mijnen tijd” was……
3. Mijn motto is ”Wat moet komen, zal wel komen”
4. Bij mensen die ik niet ken…ik geene grote prater ben….’k bekijk dan alles liever van op n’een zekere afstand…..
5. ‘k graag blogs lees en af en toe eens een comment geef maar da ik zelf nie genoeg inspiratie heb om er zelf ééne te beginnen.
6. Ben single….Alhoewel ik niet echt zoek heb ik “the One” nog niet gevonden.
7. Heb 1 super goeie vriendin waar ik alles tegen kwijt kan…
8. ‘k ben n’een “brave” en “niet-fanatieke” voetbalsupporter van de grootste en mooiste club van ‘t land….
9. Noord-Europa is meer mijn ding dan Zuid-Europa….
10. Ik geene Mysterieuze Wimdag wil…zou begot veel te veel eer zijn voor me

Bescheiden is hij wel, zeg nu zelf. Niet eens een speciale dag willen zeg. We zullen het op een uur houden dan. Goe voor u, mysterieuzen?

In nerdland zou vandaag een dag geweest zijn die hoger aangeschreven staat dan Kerstmis en aanverwanten. De grootste cadeau kwam natuurlijk in de vorm van de (spreek uit met enige gewichtigheid)  ’huishoudhulp’ – zou ik haar op zijn Karen Walkers ook altijd met Huishoudhulp aanspreken terwijl ik een olijf uit mijn glas pluk? – waarop ik van contentement besloot mezelf twee uurtjes vakantie te gunnen om dat te vieren. Ik zou ze goed gebruiken, die uren, door eindelijk eens een stofzuiger te kopen en dat plastic prul waar ik het stof zelf in moet duwen en waarvan die geribbelde buis altijd loskomt op de schroothoop te mikken.
Halverwege mijn grondige research kwam onze roomie – jaja, hij woont hier nog steeds en gaat dat naar alle waarschijnlijkheid nog wel een tijdje blijven doen – binnengewandeld met het volgende cadeau: een gulle bijdrage voor mijn Dyson Animal Pro als dank voor de kost en inwoon. Dat super-de-luxe modelletje daar graag, juffrouw.
Alleen een stofzuiger kopen zou maar magertjes geweest zijn, dus ik deed er nog een nieuwe vuilnisbak – de vorige hielp ik dit weekend richting eeuwige jachtvelden, don’t ask – bovenop en pas tegen dat ik in het bezit was van spul als microvezelstofdoeken - dat bestaat ook in propere versie en zonder gaten in, ha! – besloot ik mijn nerdshoppingtrip af te  ronden, lichtjes teleurgesteld over het feit dat er nog nooit iemand keukenhanddoeken – ook zonder niet meer uit te krijgen vlekken in zeg! – ontwierp die stylish genoemd kunnen worden maar volledig in mijn nopjes over mijn andere aanwinsten. Die thuis voor het eerst allemaal een georganiseerde en veel logischere plaats kregen dan waar hun voorgangers overal rondslingerden.
Mijn huis gaat blinken tegen dat Huishoudhulp hier is, ik zweer het u.

Allee begot, nu bellen ze mij om te zeggen dat er een kuisvrouw kan beginnen eind volgende week. Maakt dat mee.

Als er geen kuisvrouw voorhanden is om mijn huis proper te houden, dan begin ik maar met grote kuis in mijne kop, dacht ik, en ik was vertrokken. Een deel van wat al maanden door diezelfde kop spookte, werd alvast op papier gezet, nog altijd één van de betere therapieën als ge het mij vraagt. En anders ook. Dagen, weken, maanden kan ik in cirkels blijven denken, altijd opnieuw datzelfde, tot het op papier staat. Alsof ik schrik heb dat ik mijn eigen zorgen zou vergeten zeg, zelfs na ze 265384 keer overdacht te hebben en ze beter vanbuiten te kennen dan een eersteklas nerd zijn Latijnse tekst. Dàt zou pas een ramp zijn.
Gelukkig kan ik op tijd en stond en al eens met mezelf lachen, wat ook gebeurde toen ik doorhad hoe geconstipeerd ik erbij loop in het weekend. Op zaterdag vroeg opstaan, rap naar de winkel, rap beginnen opruimen, rap kuisen, rap als een kip zonder kop rondhossen en ’s avonds vaststellen dat het ene deel van het huis dan wel opgeruimd en proper is, maar dat er ook nog die andere helft ligt te wachten. Meestal die helft waar de rommel van de betere helft ligt te blinken. Al op zaterdagavond beginnen stressen omdat ik toch echt wel een paar uur ontbrekende slaap wil inhalen op zondagochtend, maar diezelfde zondagochtend zo mogelijk nog gestresseerder wakker schieten want ik moet nog dat en dat en dat. Tegen de tijd dat al die datten afgewerkt zijn, is het late namiddag en heb ik toch wel een uur of twee om eens iets min of meer plezant te doen, en dan aan het avondritueel van eten, afwassen en eventuele voorbereidingen voor de nieuwe werkweek te beginnen. En dan op maandag verschieten dat ge nog uitgebluster zijt dan op vrijdagavond, als de weekends nog meer dan de werkweken een bron van stress zijn.
Maar ze gaan mij niet meer liggen hebben zulle. Dat stuk hond van ons verliest per dag meer haar dan een melaatse op een heel jaar ledematen en versleept meer zand met zijn poten dan de straatwerkers hier om de hoek, dus die vliegt zaterdag stante pede naar het hondenkapsalon. Alles eraf, en ik al twee keer minder stofzuigen per week. En dat hij niet zaagt dat hij kou heeft, want hij komt uit Canada of all places. De rest, of toch een groot deel van het huishouden, kan ik hopelijk in de zeer nabije toekomst – naïef blijven we wel – uitbesteden aan een al dan niet Poolse ‘huishoudhulp’ zoals dat tegenwoordig in interimkantoortermen heet en aan het boodschappen-timemanagement wordt ook gewerkt: al twee dagen loens ik vervaarlijk naar een kast in de gang. Leeg zal ik ze krijgen, of ze nu wilt of niet. Want elke week opnieuw in de winkel staan voor hetzelfde, dat is niet het toppunt van efficiëntie. Een extra kast waar wat voorraad in kan, lijkt mij daarvan een beter voorbeeld. Eat this, Martha Stewart. Als het nog niet rot is van zeven weken in die kast te blijven liggen, that is. Binnenkort ben ik dus die één die ge aan de kassa vlak voor u hebt met twee karren vol in ene keer. Negen op tien ook nog in trainingsbroek, ha! En nee, ik excuseer mij niet, want als een mens aan de grens zit van wat hij aankan, moet hij nu eenmaal drastische maatregelen treffen. En daarbij, ik heb mijn bankkaart al van in de voorlaatste rayon vast, ik heb afgerekend nog voor ge hebt beslist in welke rij ge gaat aanschuiven.
Voor mijn andere kast, die dat zo gevuld is met fobieën en andere besognes dat ik nog de deur niet meer durf open te doen uit schrik dat alles er ineens uitvalt, heb ik ook al een actieplan opgesteld, compleet met mentale huishoudhulpen in gedachten. De ene weet het nog niet, die bel ik morgen. Of die mij gaat kunnen helpen, weet ik ook niet, maar als ge het niet probeert, dan weet ge het niet, zegt onze pa altijd. Dus gaan we dat proberen, iets met cranio sacraaltherapie. Ik vat hem nog niet helemaal, maar ge weet nooit dat ge erna ineens kunt eten en drinken zonder doodsangsten uit te staan. Stel u voor zeg. De traditionele therapieën falen al jaren zwaar op dat vlak, misschien doen de alternatievelingen het beter. Zo niet heb ik op zijn minst toch weer een straf verhaal en kan ik bij elke gelegenheid tegen al wie het horen wil uitroepen wat ík ooit heb meegemaakt op de behandeltafel. Ik word nog de ster onder de hypochonders!
Die andere, die weet het wel al sinds vanochtend. De eerste dag van mijn vakantie zit ik om 10 uur ’s ochtends al op haar stoel te blinken terwijl zij mij boodschappen en richtingaanwijzers doorgeeft van hogerhand, die tot nu toe altijd al verdomd juist zijn geweest. Dat die van hierboven ook deze keer hun javel maar meebrengen. Want ik kuisen, iedereen kuisen.

The hunt for de kuisvrouw is moeilijker dan ik had ingeschat. Mijn gedachtengang à la ’iedereen zoekt werk dus ik ga ze kunnen uitkiezen, tegen het weekend blinkt heel mijn huis’ strookt niet erg met de trieste werkelijkheid. Bij elk interimkantoor hetzelfde wachtlijst-liedje, en de streekkrant openslaan is al helemaal om te lachen. Heel groen, vooral. Bij de derde “Vat is je noemmer, ik bel mijn bedrijf en laat hen je teroegbellen. Vat zeg je?” kon ik niet anders dan met een “Ja kom, laat al maar” de telefoon dichtkwakken. 
Alle respect voor zij die proberen Vlaams te spreken, daar niet van, maar eerst vijf nummers moeten bellen voor er iets geregeld kan worden, is mij toch iets te louche. Als het dan toch via een ‘bedrijf’ moet, zet dan dàt nummer in uw annonce he menschen. Ik ga echt geen beroep doen op een pimp om mijn vloeren proper te krijgen. Toemme toch.