Is er iemand die toevallig mijn leven effe wilt lenen? Liefst per twee aanmelden, want alleen krijgt ge alles niet gedaan. Ik ook niet.

Ik ben daar niet zo voor, mensen die mij voor voldongen feiten plaatsen. Maar als de sidekick uit het niks beslist “We vieren nieuwjaar in Amsterdam,” dan doe ik niet liever dan gewoon braaf ja knikken. Fuck it, dat ze hun geforceerde familiefeesten zonder mij vieren, wij muizen er onderuit. En als ik volgend nieuwjaar in Barcelona kan vieren, noem ik mezelf vanaf 1 januari 2011 een wereldburger, dat staat zo..werelds. Ha!

Ik heb het helemaal gehad met die bende onverlaten die zich op vier poten door huis en tuin voortbeweegt. Ze maken er namelijk een sport van om onnozel te beginnen doen op het moment dat ik naar mijn werk moet vertrekken. Gisteren besloot de kat last minute alles wat ik haar vijf minuten eerder te eten had gegeven op de kast achter te laten. In die tijdspanne van vijf minuten waren de twee fretten al, terwijl ik hun kattenbak leegmaakte, naar een andere kamer getrippeld om daar, netjes naast elkaar gezeten, dat wel, één en ander achter te laten. Het is maar dat ze hele dagen niets anders te doen hebben dan te slapen, eten tot zich te nemen en daar weer afstand van te doen. Moet dat toch wel juist gebeuren op het moment dat hun bak twee minuten niet beschikbaar is, zeker. Het is als gepensioneerden die op zaterdag het werkvolk de gordijnen injaagt door juist dan te gaan winkelen.
Het hele stel was zo druk bezig met de spijsvertering dat geen kat – ha! – de muis had opgemerkt die ondertussen een opmerkelijk rustige wandeling maakte door de keuken. Ik heb ze dan zelf maar gevangen, ah ja, de rest had belangrijker zaken aan zijn hoofd, of achterste, de niksnutten.
Vanochtend hoorde en voelde ik dan weer iets verontrustends toen ik een deur opende en wou binnenstappen. Jawel, ik stond in een gele plas, gelukkig niet op blote voeten. Er is een vaag vermoeden van de dader, maar zolang ik hem niet op heterdaad betrap, kan ik weinig beginnen. Behalve alles opkuisen en de zin om iedereen bij zijn nekvel te grijpen en definitief buiten te smijten onderdrukken.
Al moet ik toegeven dat ik zelf ook niet al te best bezig ben. Er prijkten drie gemiste oproepen van de wederhelft op het scherm van mijn gsm bij het opstaan. Het was pas toen ik aan de mascara was, dus na het douchen, aankleden, tandenpoetsen en wat nog meer, dat het me begon te dagen. Halverwege de nacht heb ik hem weten aankomen van zijn trip, maar het feit dat hij tot in de slaapkamer is geraakt, gaat vermoedelijk niet mijn verdienste geweest zijn. Ik heb dan wel de achterdeur losgelaten – de andere huissleutel is tijdelijk in het bezit van de logé -, de gangdeur heb ik, uit gewoonte, wel op slot gedaan. Oeps.
Benieuwd wat hij heeft moeten doen om de logé wakker én zover te krijgen dat die beneden gaan kijken is wat er gaande was, terwijl ik in een halve coma lag. Ik zal het ongetwijfeld horen straks, als ik om 16:00 gedaan heb met werken, terwijl ik eigenlijk helemaal niet om 08:00 moest beginnen vandaag, zoals ik verkeerdelijk dacht. Hmpf. Het zal wel beteren, zeker?

Ergens vorige week slaakte ik een kreet die het hele Twitterlandschap op zijn grondvesten deed daveren. Ik zag twee mensen vlak na elkaar exact dezelfde, een overigens veel gemaakte, spellingsfout maken. Dat op zich is, zoals ondertussen geweten, reden voor mijn hart om onderwerp te zijn van een kleine verzakking. Als het dan nog door twee leerkrachten (van dezelfde school!) gebeurt, is het hek helemaal van de dam. Ik nam me stellig voor de volgende dag eens haarfijn uit te leggen hoe het nu juist zat met die regel. Echter, het leven, a.k.a. de moeder met haar te opereren maag – sinds een paar uur terug thuis en haar al overeten, of wat dacht je – kwam ertussen en van die voorgenomen post kwam niets terecht. Gisteren zag ik de fout nog eens de revue passeren, in een tijdschrift nog wel, en toen wist ik: de wereld heeft nood aan een duidelijke uitleg hieromtrent. Bij deze:
Er zijn twee manieren om een sacoche te aanbidden. “Ik aanbid u, Balenciaga” of “Ik aanbid uw Balenciaga.” In het eerste geval zou het kunnen zijn dat meneer doktoor vindt dat ge een klein probleemke hebt, namelijk het aanspreken van dingen, wat in onze cultuur vrij tot zeer not done is. Gezien het hier over spelling, en dus schrijven gaat, is het eigenlijk nog erger, want dat wilt zeggen dat ge brieven schrijft naar uw sacoche. Het positieve van de zaak is wel dat ge juiste brieven schrijft, want ge spreekt – of schrijft – ze aan met u-zonder-w, zoals het hoort bij een aanspreking. Als ge zo bekakt bent om zelfs als niemand anders, buiten uw sacoche, u kan horen of lezen, nog met je en jou te spreken of schrijven, is dat dus “Ik aanbid jou, Balenciaga,” jou-zonder-w.
Ge kunt ook zeggen “Ik aanbid uw Balenciaga,” voor de bekakten “Ik aanbid jouw Balenciaga”. In dat geval zijt ge iets minder mentaal uitgedaagd, maar hebt ge nog steeds een probleem: De Sacoche Der Sacochen is dan wel in uw buurt, ze is niet van u. Dan behoort ze uw vriendin toe, die ge dan beter niet meer ziet, want als ge zelf geen Balenciaga hebt en uw vriendin wel, dan is die vriendin gewoon een trut. De u-met-w en jou-met-w wijst namelijk op een bezit.
“Loopt met uw Prada’s maar door die plas, dat kan geen kwaad” *gniffel* en “Ik vind uw Burberry zo cliché,” *steek* versus “Die Bottega van u ga ik komen pikken nadat ik u gedrogeerd heb, sloerie” en “Die Fendi staat u niet half zo goed als mij, biatch” dus. Voor de mannen: het werkt ook als ge de Balenciaga vervangt door Maserati of Matinique of whatever gets you going.
Allee, en nu allemaal goed oefenen, want morgenavond rond deze tijd overhoring. En dat ik het niet meer zie he, zo’n kemels!

Ge komt wat tegen vantijd. Zoals toen die keer, gewoon een uur geleden eigenlijk, dat ik, terwijl de sidekick weer een paar dagen in Amsterdam  vertoefde, op restaurant zat met een kerel die ik nog geen week kende, waarvan hij al een halve week bij ons woonde. Omdat mijn sidekick, die hij toch al wel de volle vijf weken kende, de meest logische leek om bij te crashen nadat zijn madame hem buitenzette.
Grappig vind ik dat, zo’n situaties. Of om het in marginale, oldskool Marinataal te zeggen: fars. Haha.

Om tot aan het bureau van De Nina te komen en het begrip te aanschouwen, heb je een badge nodig om een paar deuren te openen, en liefst een lift die werkt. Deze week was dat laatste, ondanks tussentijdse reparaties, maar twee keer waarheid, en we zijn nog maar donderdag. Wie er lang genoeg werkt, raakt daar wel aan gewend, die lift is, zonder overdrijven, élke week wel een dag buiten strijd. Helaas is daar ook de eindeloze trap, die je liever niet neemt, en al helemaal niet als verstokt roker.
Het is dus niet zo makkelijk om tot bij mij te raken als je geen collega bent. Ik zit daar veilig verstopt voor vreemde meneren enzo. Echter, vandaag stond er plots toch een vreemde meneer naast mij, die alle obstakels wist te overwinnen als was hij MacGyver – wie kent die nog?? – en ineens opdook vanuit de trappenhal. Hij kwam recht op mij afgelopen en sprak me aan met mijn volledige naam en al. Dat is schrikken, zoiets. Neem daarbij het feit dat de dag nog niet zo heel ver gevorderd was in mijn niet zo uitgeslapen wereld, en u krijgt een vaag idee van wat die vreemde meneer te zien kreeg: een schaapachtig starende Nina die het hoorde donderen in Keulen en niet verder kwam dan de mond wat laten open vallen.
Gelukkig hield dat donderen op toen hij een grote omslag op mijn bureau legde. Dit kon maar één vreemde meneer zijn, en wel diegene van wiens blog ik grote fan ben. We raakten aan de praat en voor ik het wist, werd er op een dag de eerste omslag op het werk afgeleverd. In die omslag de eerste versie van zijn boek en de vraag of ik het wou nalezen. Want, lieve menschen, ik heb een hoofd om aan te vragen schrijfsels allerhande na te lezen. (note to self: begin daar geld voor te vragen!) Ik ben nochtans heel toevallig in het perswereldje beland, en heb daar geen opleiding whatsoever voor, dus aan mijn doorgedreven kennis of ervaring zal het niet liggen. Het zal mijn haat jegens spellingsfouten zijn die van mijn gezicht af te lezen valt ofzo.
Anyways, vandaag lag er, geheel onverwacht, versie twee op mijn bureau te blinken. En uit de mond van de vreemde meneer de vraag of ik nog eens wou lezen. Met veel plezier haal ik binnenkort dus weer de rode pen boven – nee, er schuilt allesbehalve een schooljuf in mij, laat dat duidelijk zijn – en wanneer ik die heb neergelegd, zal Maylens boek ook bijna liggen wachten om nagelezen te worden.
En dààrna, dààrna, begin ik aan mijn eigen boek. Godganse dagen met een shiny witte laptop op mijn Spaans terras, en maar schrijven. Voor de echtheid kweek ik mij dan een alcoholverslaving aan enzo. Wel wat sneu dat ik daar – het boek, niet de verslaving – al jaren van droom, maar nog altijd geen onderwerp heb gevonden om een boek mee te vullen. Misschien is vreemde meneren met na te lezen boeken wel een ideetje.

“Mevrouw Serotto? Die is een uurtje geleden op de recovery aangekomen, ik zal eens checken of jullie erbij kunnen. Ja hoor, dat is in orde, ga maar naar het operatiekwartier, om 19:45 komt er iemand alle bezoekers halen en mogen jullie haar een kwartiertje bezoeken.”
Wat volgde was een combinatie van tien minuten marteling en tien minuten het gevoel van een kind dat zo meteen Toys ‘R’ Us binnen mag. Marteling vanwege een praatzieke vrouw die er geen graten in zag dat niet alleen haar dochter, maar heel Gasthuisberg hoorde dat ze naar een opendeurdag geweest was. En wat voor ne schonen agenda dat ze had. Oh, en of de dochter er al de communies van de klein mannen kon in schrijven. Kind aan de speelgoedwinkel omdat ik compleet helemaal kick op behind the scenes toestanden, en dit al mijn tweede was vandaag. Nu ben ik al wel drie keer op de recovery geweest, maar daar herinner ik me niets meer van. Rumour has it dat ik daar ooit iemand een mep in het gezicht verkocht, en ik zal daar op dat moment wel een grondige reden voor gehad hebben, alleen kan ik me ook dat niet meer herinneren. Damn you, verdoving. Must have been quiet a show.
“Mevrouw Serotto? Loop maar door, jullie krijgen zo meteen een schort en een haarnet, en dan wijst iemand jullie waar ze ligt.” We volgden de rest van de schuifelende bezoekers en ik ontdekte dat dat nogal op de lachstuipen werkt, stil en bedrukt moeten doen om niet uit de triestige plantentoon te vallen terwijl uw vader naast u met een haarnet staat. Op zoek naar afleiding gaf ik mijn ogen goed de kost behind the scenes, en achter het eerste gordijn zag ik al direct een bekend gezicht. Alleen sperde dat gezicht de ogen open zoals het nog nooit gedaan had, en zag ik twee handen uitgestrekt naar ons. “Ah, je hebt ze al gevonden, ga maar hoor.”
“Ik had ulle direct herkend zene, ik ben al goe wakker,” viel ze met het gordijn in huis terwijl ze onze handen beetnam. “Ik zen al goe zene, ik heb gene zeer of niks!” (spert ogen zo mogelijk nog wat verder open) “Ah da’s goe!” “Wat heb ik hier?” (grabbelt in het rond) “Uw maagsonde, en uw zuurstof.” “En wat is dat hier allemaal achter mij?” (drukt hoofd helemaal achterover in het kussen) “Dat zijn uw baxters, wel zes! En nog twee pottekes bloed ook.” “Ja? Waar? Ik zen al goe zene, ik heb gene zeer of niks!’ (grabbelt nog is naar onze handen)  “Wat heb ik hier?” “Dat zijn die plakkers van uw hartmonitor, blijft daar maar af.” “Ze zijn wel een uur bezig geweest aan mijne rug voor die pijnpomp, moete mijne rug is zien?” (probeert zich recht te trekken aan de spijlen van het bed) “How ma, blijft ma liggen, we zullen daar in de week wel is naar zien!” “Jama ik zen al goe wakker zene, en gene zeer he!” “Ah nee, de verpleegster heeft al is op uw pijnpomp komen duwen daarjuist.” “Wat heb ik hier?”  (grabbel grabbel) “Heb ik ne snotneus?” “Neeje, dat is uw sonde en uw zuurstof, dat zit in uwe neus. Moete snutten?” “Neeje.” “Blijft daar dan maar af, da mag daar sebiet al uit, over een uur moogde al naar uw kamer.” “‘t Wachten is gedaan mannekes, we zijn ervan af. En gene zeer he!” “Goed he! Zijde ni mottig?” “Nee zene, ik zen goe. Hebde uwe kodak bij?” “Ja, moet ik ne foto trekken?” “Ja!” “Pa, doet die gordijn is wa meer toe da ze da ni zien.” *miihii bewijs op foto van mijn aanwezigheid achter de schermen* “‘t Wachten is gedaan mannekes!” “Jaja, en sebiet moogde al naar uw kamer he!” “Ah ja want ik zen wakker he! Wat heb ik hier?” “Uw sonde en uw zuurstof, Alzheimerke, ge zijt precies nonkel Toinke, dieje vertelt ook alles acht keer na mekaar.” “Ja?” “Ja. Oei, ze doen teken, we zullen voort moeten. Slaapt nu maar in ene trek door tot morgenvroeg, en daarna is papa er al terug he.” “Morgenvroeg??” “Neeje, op de middag, maar gij moet nu slapen tot morgenvroeg zeg ik.” “Jama ik zen wakker zene. Allee, tot morgen he!” (doet iets met zwevende handen dat hoogstwaarschijnlijk de beste imitatie was van wat een écht wakkere mens zwaaien zou noemen) “Salu he!” “Jow!”
Zó doet ge dus, een uur nadat ze in uw lijf gesneden hebben. Onnozel. Ik begin zo te vermoeden dat ik indertijd éérst een mep heb gekregen van een geërgerd publiek, voor ik mijn mep verkocht. Maar daar zijn natuurlijk geen bewijzen van.

09:50 Telefoon; Chief: “Zeg, ge weet toch dat we om 10:00 meeting hebben met de foto he?” “Bwah, een beetje…maar ja, ik zal er wel zijn zene!”
09:56 Mail; Fotoredactie: Reminder: 10:00 meeting
11:00 2 gemiste oproepen, 2 sms’en
Sms 1; Maylen: “Ik was helemaal vergeten dat ik vanavond moet gaan eten met Evert, om 18:30…”
 Antwoord: “Zeeheeg, ik had vanochtend al patatten geschild, en besides, ik moet deze week 3 dagen tot 20:00 werken,  kan dat dan niet?”
 Sms 2; Maylen: “Oh en trouwens, mama is opgeroepen geweest door Gasthuisberg, ze moet straks binnen en morgen al opereren, maar ze zal ondertussen wel gebeld hebben.”
Gemiste oproep 1: Ma
Gemiste oproep 2: Ma
11:10 Telefoon naar Ma: “Awel, ge zijt straks al de piste in?” “Jaja, het gaat rap ineens.” (…) “Allee, laat dan maar iet weten strak he!” ”Ja da’s goe, tot strak!”
11:30 Mail naar Maylen: “Kunt gij dan zorgen dat er vlees is voor mij dat ik zelf niet te veel moet lopen, want ik zal dan pas tegen 20:30 ten vroegste thuis zijn?”
14:00 Mail; Maylen: “Eten is afgezegd, maar ben ondertussen Kevin gaan halen, ‘t is gedaan met Fleur dus hij blijft effe bij ons logeren.”
Antwoord: “Ah ja. Ik ga proberen van om 17:30 te stoppen, het kan zijn dat ik eerst thuis kom eten, maar ik laat nog wel iet weten van uit den auto.”
16:30 Telefoon naar Pa: “En, hoe zit het daar?” “We zitten wij hier nog te wachten he.” “Oei, da’s ni goe. Maar nu da’k u toch heb, dat bed, staat dat er al?” “Jaja.” “Ah, ist goe als ik die matras effe kom halen straks, ik zit met volk.” ”Ah ja, da’s goe. Allee, ik geef ze is.” “Jah.” “Jah.” “Awel, dat gaat daar niet vooruit precies?” “Ma nee gij, ik krijg het hier al serieus op mijn systeem, ik moet hier om 15:00 zijn en nu is mijn kamer nog niet gereed. We zitten wij hier onnozel te gapen gelijk als een koei op nen trein, ik heb al veel goesting om terug naar huis te gaan zene.” “Jama hou u maar kalm, gaat is tot buiten.” “Hmm.” “Allee, ge laat maar iets weten als ge geïnstalleerd zijt.” “Jow.” “Jow.”
16:38 Telefoon naar Maylen: “Dus. Ze heeft nog altijd geen kamer, en om daar in de wachtzaal op bezoek te gaan is ook wat onnozel, dus ik kom eerst allegauw iet eten he. Maar ik ga proberen van om 17:00 te stoppen, want ik moet dan nog om die matras ook he. Ik ga dus tegen 18:00 thuis zijn, en ik ga gepresseerd en hongerig zijn.” “Ah ja. Gepresseerd. En hongerig. Das goe, tot strak.” “Jow.”
16:40 Mail naar Chief: “Effe zeggen dat ik er een uurke afpits vandaag en om 17:00 vertrek in plaats van om 18:00″
17:15 Sms; Pa: “Kamer zoveel, zoveelste verdiep, dieje pijl”
Antwoord: “Ok, ik ga thuis allegauw iet eten en dan ben ik daar.”
17:43 Sms; Chief: “Die meeting morgen bij Televisiezender is met sandwichen!”
Antwoord: “Die weten hoe het moet, dat ziet ge direct!”
17:55 “Ha Kevin, ik zou vragen, hoe ist, maar das een stomme vraag nu he.” “Bwah ja, een beetje crappy he. Maar allee, we zullen rap friet gaan halen dan.” “Ja, met de nadruk op rap he.”
18:20 “Zeg, terwijl dat gijle om friet waart heb ik boven al plaats gemaakt he, nu moet ik nog juist rap die matras gaan halen strak.” “Ah maar ik heb een hotel gevonden voor een paar nachten, ik wil efkes alleen zijn.”
18:40 Telefoon; Ma: “Belt als ge op de parking zijt he!” “Ja. Voorwa?” “Ik zit niet op mijn kamer, we zitten in den hof.” “Den hof.” “Ja, één te smoren.” “Ah. Tis goe, ik zal bellen, ik ben daar over 10 minuten.”
19:55 Telefoon, Pa: “Als ge sebiet naar de parking gaat, ge moet niet betalen, den bareel staat open.” “Oh da’s goe da!”
20:30 Blog: “09:50, Telefoon; Chief”

Ander dagen ben ik niet met mijne privé bezig op het werk zene, het is maar dat de privé vandaag zonder voorbereiding wat in het honderd zou gelopen zijn. En anders ook.

We gaan week vijf in van mijn moeders mysterieuze ziekte. Een paar ziekenhuisopnames, een eindeloze reeks onderzoeken en twee ziekenhuizen verder staat de medische wereld nog steeds voor een raadsel. Zelfs de maagspecialisten in Gasthuisberg, een ziekenhuis waarvan wel mag gezegd worden dat ze tot ver buiten de landsgrenzen gekend is voor haar expertise, heeft nog nooit gezien wat zich momenteel in mijn moeders maag ontwikkelt. Veel verder dan, als ze de eerste week van november tijd hebben that is, de hele maag en bijhorende klieren weghalen omdat de tumor te groot is, komen ze niet. Veel beter dan ons daarna nog eens vier weken laten wachten op de resultaten om te weten welke chemo zal volgen, kunnen ze ons niet geven. In totaal dus tien weken wachten op god weet welk vonnis, en we zijn nog maar halfweg. Tot dusver heb ik gedaan wat ik kon. De was en de strijk overgenomen, bezocht wanneer ik kon, gebeld wanneer ik kon, gesteund wanneer ik kon.
Toen ze me donderdagavond belde met de vraag of ik zaterdag met haar mee wou gaan shoppen om nog wat makkelijke kledij in te slaan voor de dagen nadat ze haar hele voorkant hebben opengesneden en zal vasthangen aan een hele reeks pijnpompen, baxters en buizen door de neus om eventuele lekken op te sporen, voelde ik me wat in het nauw gedreven. Mijn zaterdagmiddag was namelijk al naar de vaantjes door het verjaardagsfeest van Maylens neefje, en de voormiddag wou ik eens zonder wekker, maar wel met poetsgerei in de aanslag, doorbrengen. Ik kon dus niet anders dan mijn geheim prijsgeven: de dag vakantie die ik mezelf op vrijdag cadeau wou doen en waarvan alleen beste vriendin Kristel op de hoogte was. Voor haar en haar pasgeboren dochter wou ik nog wel een uurtje vrijmaken op die dag, maar de rest zou eindelijk eens gewoon voor mezelf zijn na de drukte van afgelopen weken, de afspraak die ’s avonds al op de planning stond niet meegerekend. Een andere oplossing dan mijn voormiddag ook aan iemand weg te schenken, zag ik echter niet, aangezien op zondag de winkels gesloten zijn en ik het niet over mijn hart kreeg om nee te zeggen tegen mijn zieke moeder.
Amper binnen in het ouderlijke huis stak de eerste ergernis de kop op. “Kijk eens wat ik heb meegebracht uit het ziekenhuis,” verwelkomde ze me terwijl ze naar de keukentafel wees die bezaaid was met brochures over kanker. “Heb je ze allemaal aandachtig gelezen?” vroeg ik haar streng. “Wees gerust, ze kent ze ondertussen vanbuiten,” antwoordde mijn vader in haar plaats. “Wil je ze dan alstublieft wegleggen?” vroeg ik gepikeerd. “Zeg, ik moet toch niet wegstoppen dat ik kanker heb?” vroeg ze me verontwaardigd. “Nee,” zei ik, “maar dit is geen kwestie van dingen wegstoppen. Ik wil niet dat je de hele dag opnieuw en opnieuw kankerlectuur doorneemt, want als je het nog niet had, zou je het daar wel van krijgen. Je weet wat je moet weten, en dat is meer dan voldoende, vul je gedachten nu maar weer met positievere dingen tot het zover is of je geeft de moed bij voorbaat op. Je moet je focussen op de genezing, maar zo focus je je op de ziekte, dat is nergens goed voor.”
Toegegeven, ik was wat hard daar, maar ik had het al een tijdje aangezien en wist dat het de foute kant ging oplopen. Bovendien ken ik mezelf, en als ik mezelf ken, ken ik mijn moeder ook, want we hebben dezelfde genen die af en toe om Prozac schreeuwen. Hier hielp geen “arme moeder toch” meer. Wat later merkte ze zelf op dat, als ze dit tien jaar geleden had meegemaakt, ze nu al dood zou geweest zijn van pure angst, nog voor het eigenlijke vonnis gevallen was. Ik geloof graag dat ze al een heel eind verder staat dan vroeger omdat ze ziet dat de manier waarop haar dochter tegenwoordig tegen de dingen aankijkt, nog zo gek niet is en echt helpt om situaties als deze het hoofd te bieden.
Diezelfde dochter liet vandaag echter een steek vallen toen ze opgebeld werd door moederlief. “Ik had gedacht dat je vandaag eens ging langskomen,” viste ze. Handig huppelde ik om het onderwerp heen, maar een paar zinnen later wierp ze haar tweede steen door te vragen wat we gingen eten. Ze stelt me wel meer die vraag op zondag, en ik weet wat dat betekent: ze heeft zin in take-away, en als wij het halen, trakteert zij. Meestal gaan we daar gretig op in, want dat betekent niet koken, geen afwas, free food en een leuke babbel. Vandaag hield ik me echter van de domme en hing een vaag verhaal op over restjes die dringend op moesten voor ze slecht werden. Ik kreeg mezelf niet zover om wéér het huis uit te komen, om wéér tijd van mezelf af te geven, goed wetende dat de volgende vijf dagen ook weer door iemand anders, a.k.a. mijn werkgever, opgeëist worden. Duidelijk teleurgesteld hing ze wat later op en uitte ik wat vervloekingen tegen Maylen over iedereen die steeds wat van me wil.
En nu zit ik hier, met mijn eigen eten en mijn eigen afwas. En een joekel van een schuldgevoel. Want ik weet dat mijn moeder verloren loopt dezer dagen. Dat ze de muren opkruipt, wachtend op dat telefoontje dat ze tijd hebben voor de operatie en de vier weken wachten op het 36ste definitieve resultaat eindelijk kunnen ingaan. Dat ze niet liever heeft dan dat haar enige dochter op zo’n moment gewoon komt eten en even haar gedachten verzet door moeilijke gesprekken waarin ze haar angsten kan uiten, afgewisseld met wat lachstuipen.
Maar de dochter zei nee vandaag. De dochter koos voor zichzelf. En de dochter is daar niet zo trots op, eigenlijk.

Mevrouw ‘ik pik uwe lay-out op exact hetzelfde moment dat gij zelf terug naar uwe vorige lay-out gaat zodat mijn gedicht alleen nog maar klopt als gij terug effe naar uwe pas weggesmeten lay-out gaat’ smeet, alsof dat feit op zich nog niet genoeg was, een stok naar mijn hoofd. Zo’n stok waarbij ge tien dingen over uzelf moet vertellen die de rest nog niet wist. Aangezien ik een mens van weinig woorden ben – moehaa – gaan we dan ook meteen over tot daden. De Tien:

Onze dvd-collectie is – mentaal, want aan ordenen doe ik niet – opgedeeld in witte en in zwarte films. Uiteraard was ik diegene die op die geniale categorieën kwam. Witte films, dat zijn van die wijvenfilms waarin meisje verliefd wordt op jongen, ze dan een gigantische ruzie krijgen maar het dan toch weer goedmaken tot in de eeuwigheid. Dat soort films heeft meestal een witte achtergrond als cover, ge moet daar maar eens op letten. Die met zwarte achtergrond, dat is met vechten en achtervolgen en/of zombies. Die bekijkt ge beter als tweede, als ge van plan bent er twee te bekijken op een avond, want dat past beter in het middernacht is spookuur principe. Ik zal nooit in omgekeerde volgorde te werk gaan.

Ik slaap nog met een pluchen beest. En ik schaam mij daar geen seconde over, want het gaat mij niet om het beest ergo niet om kinderlijkheid. Het gaat mij om niet omvallen. Goddelijk als mijn lijf is, is het blijkbaar toch niet in staat om niét om te kantelen als ik op mij zij lig en niks tegen mij heb liggen. Op vakantie gebruik ik meestal zo’n reuzehanddoek die ze daar altijd hangen hebben, mijn sidekick gebruik ik nooit want die is daar dan weer te groot voor.

Ik ben zo’n onverlaat die in de file compleet onverantwoord haar nagels lakt als er op geen enkel ander moment daarvoor tijd was. De dag dat ik zonder gelakte nagels buitenkom, bezorg ik mezelf zo’n shock dat ik spontaan ter plekke doodval. Liever dat, dan ongelakte nagels. (note to self: omgeving bevelen mijn nagels te lakken voor mijn begrafenis, en wel tegoei) Als ge dat erg vindt: Blondine is weg om aan de andere kant van de wereld een beetje de backpacker te gaan uithangen, en ze moest en zou haar haardroger meenemen. Ge weet nooit dat ge een boom met een stopcontact tegenkomt enzo.

In het verlengde daarvan: mijn restauratieschuif in de badkamer is één grote rommel waar ik lukraak mijn fond de teint, lipgloss, vijlen, en alles wat nog nodig is om buiten te kunnen komen in keil. Een kat vindt er haar jongen niet in terug, gelijk ze hier zeggen, en ik maar zelden dat wat ik moet hebben. Maar mijn Koh-nagellak moet wel altijd terug in zijn kartonnen dozeke in die chaos gemikt worden. Oh wee als de Koh niet in zijn kartonnen dozeke zit.

Als er ooit op het nieuws komt dat er een personeelslid van Okay vermoord werd, ga er dan maar meteen van uit dat ik daarachter zit, maar ga mij wel niet verklikken. Ik zal dan trouwens toch al lang en breed op een wit strand zitten onder de naam Anastacia Beaverhausen, maar ook dat is classified info uiteraard. Ik kan het namelijk echt echt echt niet verdragen hoe die Okaydames – ook al verdenk ik de helft ervan zelf voor de dames te zijn – zes artikels in mijn wat-is-het-officiële-woord plastic vouwbak leggen en de rest ernaast, zodat ik aan mijn auto de hele boel moet reorganiseren. Ik en bakken reorganiseren is al een vrij tot zeer lachwekkende combinatie, maar zelfs ík krijg twintig artikels in dat plastic spul waarvan ik om de haverklap één van de zijkanten kapot krijg in al mijn enthousiasme.

Ik ben hevig voorstander van het afschaffen van verjaardagsfeesten die georganiseerd worden voor de volwassen familieleden van alles wat jonger is dan, laat ons zeggen, zestien. Die kleine, als hij al beseft dat hij jarig is, heeft daar niks aan dat wij daar zitten want die is toch met zijn speelgoed bezig, en wat ikzelf ervan vind om daar aanwezig te zijn, daar ga ik niet eens over beginnen. *kots* *blijft van mijne kostbare vrije tijd* *fuckin’ hate it*

In mijn handtas zeul ik altijd een schrift mee waar alles in komt dat ik niet mag vergeten. Liedjes die ik wil, boeken die ik wil, quotes die ik op mijn lijf wil laten zetten, geniale ideeën die vriend en vijand ooit nog gaan verbazen, noem maar op. Bedoeling was om de 326 papierkes waar ik dat vroeger allemaal op krabbelde en die her en der verspreid lagen, daar in te zetten. Alleen weet ik niet waar her en der zich precies bevindt, want nu ik dat schrift heb, vind ik geen enkel papierke meer terug. Geen enkel zeg ik u. Heelder wereldreddende theorieën zijn verloren gegaan met hen.

Wat mij eraan doet denken: ik heb ooit de Zippo terug uitgevonden, y’all. Het waaide, ik kreeg mijn sigaret niet aan, en op onnavolgbare gewichtige wijze orakelde ik tegen mijn collega: “Ze zouden nen briquet moeten uitvinden met zo’n klepke aan,” en net toen ik dat op visuele wijze wou verduidelijken, viel mijn frank: een onguur figuur was mij ooit al voorgeweest. Hoewel hij dat niet zo goed heeft aangepakt, want ik heb een hekel aan Zippo’s eigenlijk, geef mij maar ne goeien Bic.

Ik ben zo’n fossiel die nog in oude Belgische franken telt vantijd, ja. Dat is van voor ullen tijd, he kinders?! Of, zoals mijn vader regelmatig zegt: “In fiejetig aame ni annes,” wat zoveel betekent als “in de jaren veertig hadden we niets anders dan dat”. Dat de mens pas een tiental jaren later geboren werd, doet er niet toe.

Ik ben zo iemand die, als de mensen haar stokskes sturen waarin ze tien dingen over haarzelf moet vertellen, er na negen dingen genoeg van heeft. Als ge dat apart vermeldt, komt ge evengoed nog aan tien. Ha!

En dan nu: dieje stok verder smijten. Ik ga dat eens compleet onconventioneel aanpakken en gooi hem naar Mysterieuze Wim. Mysterieuze Wim komt zo een keer of vijf per jaar hier op PATC, en dan zegt hij is iets, maar meer komt ge over dieje mens nooit te weten. Maar daar heb ik hem goed liggen, want guess what Mysterieuze Wim, als ge dees leest, doet uwe mail open, zet daar tien dingen die we nog niet wisten over u – uwe naam is het enige dat dus niet mee mag doen, duh - in en stuur hem naar ninaserotto@gmail.com. De dag dat de lijst arriveert, wordt hij hier direct gepubliceerd, al dan niet voorzien van mijn commentaar, en die dag zal uitgeroepen tot jaarlijkse Mysterieuze Wimdag. Ofzo. En nu maar hopen dat zijn euro valt, of dat hij die indien nodig kan omzetten naar oude Belgische franken.