Day 1 revisited

Jaja. Het was al de moeite, dag één. Het persoonlijke record ‘met behulp van alcohol zo snel mogelijk op een andere planeet vertoeven’ verbroken enzo. Ontdekt wat ik eigenlijk al wist ook, namelijk dat pumps geen goed idee zijn voor dat soort gelegenheden, en de tent dan maar op blote voeten gesloten. Een trutje van straat geplukt om met Carter op de foto te gaan, just for the fun of it. Het kind is er waarschijnlijk nog niet goed van. Handtastelijk geworden met Blondine. Beflirt geweest door iemand die geheel onverwacht na jaren nog eens een kans waagde. Mission not accomplished, maar ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat hem dat vanavond niet gaat tegenhouden om nog eens te proberen. Een semi-spiritueel gesprek gevoerd. Denk ik. Niet gelet op de rommel in Carters huis. Oude bekenden tegengekomen. Beseft dat ik mij niet aan mijn voornemen heb gehouden om het op dag één kalm aan te doen om op dag twee alles te kunnen geven. Er nog vrij goed vanaf gekomen, alles in beschouwing genomen. Allee hup, op naar dag twee.

Clean house

Moet ik nog opruimen, vroeg hij. Ik heb gezegd dat dat niet nodig was, ik denk dat er wel betere dingen zullen zijn om naar te kijken als zijn rommel. Ha!

Not cool dude

Sommige mannen – waarschijnlijk zijn er van mijn eigen soort op dat gebied nog meer exemplaren, daar niet van – kunnen laag vallen. Sure, het was leuk om in het midden van de nacht, als het slapen wéér niet wou lukken, steeds iemand te hebben om tegen te praten. Elke nacht ontelbare keren zijn voorstel om nog langs te komen – hij woont een uur verderop, mind you – moeten afwimpelen, verveelt echter een beetje na, laat ons zeggen, de eerste twee minuten. Op zo’n moment daalt zo’n man al wat in mijn achting. Smeken is niet erg sexy, mijns inziens.
Little did I know. Het kan nog veel erger, leerde ik afgelopen week. Nadat dat plannetje vorige week geen vat had op mij, gooide hij het immers deze week over een andere boeg; hij zou in het weekend naar mijn stad komen. Leuk voor hem, maar ik zou daar niet te zien zijn, liet ik meteen klaar en duidelijk verstaan. Werken tijdens het weekend, slapeloosheid die grandiozer dan ooit de pan uitswingt en uitgaan, gaan niet goed samen. Maar ook daar liet hij de moed nog niet zakken; na een laatste poging van zijnentwege op zaterdagmiddag dacht ik dat hij zijn dieptepunt bereikt had en nu toch echt de handdoek in de ring gooide.
Wrong again. Netjes bracht hij me ’s nachts meteen op de hoogte van zijn aankomst in mijn stamkroeg, waarop ik mijn telefoon, zonder de moeite te doen daarop te antwoorden, dat spreekt voor zich, net niet tegen de slaapkamermuur kapot kwakte.
Sommige dingen vergeet ik, gelukkig voor de betrokkenen, snel, dus hij had er nog goed kunnen vanaf komen. Ware het niet dat hij me vanmiddag smste om te zeggen hoe leuk het wel niet was vannacht, maar dat het toch jammer was dat hij me niet gezien had. Waarop mijn logische antwoord was dat het niet erg gepast is om dat te smsen naar iemand die aan het werk is op een zondag. Ja toch?  Hij dacht me te kunnen troosten met de vraag bij hem langs te komen, als ik me verveelde. Eerlijk, dat werkte een beetje als een rode lap op een stier. Ik hou niet van oneindige domheid. Hoeveel keer kan een mens nu zeggen dat hij aan het werk is, brieste ik dan ook. Erna, stelde hij voor, als ontspanning. Ik vind hem eerlijk gezegd niet erg ontspannend, zo. Want hoewel we al jaren goed met elkaar opschieten, hij is mijn respect een beetje kwijt op dit moment. Een echte man smeekt niet om een vrouw te mogen zien, noch om haar te mogen vulzelfmaarin. I may have been the best fuck he’s ever had, doesn’t mean he needs to keep on naggin’ and beggin’. Not cool, dude.

Decent Doctor Carter

Let me tell you a little story about last nite. It was a great nite. And a surprising one too, met dank aan Kleine – mijn grootste, drie heel intense maanden durende fout voor mijn relatie, of het voor mezelf een fout was, laat ik in het midden - die ik niet meer gezien had sinds Marktrock vorig jaar, wist hij zich nog haarscherp te herinneren. Hij is dan ook bijna vijf jaar jonger, dus zijn geheugen staat nog scherper dan het mijne. Hij was al bijna een jaar gelukkig met zijn vriendin, praatte hij me bij. Welgeteld vijf minuten is hij gelukkig geweest, en toen kwam de waarheid naar boven. Dat ze de laatste tijd toch wel meer ruzie maakten. Ik plaatste het in perspectief door hem erop te wijzen dat de periode en situatie waarin ze zaten die hij me net uit de doeken had gedaan, bij veel koppels voor wat spanningen zorgden, en dat het daarna wel weer zou loslopen. Zichtbaar opgelucht reageerde hij dat hij alleen met mij zo goed kon praten, zo rechtuit kon zeggen wat hij écht voelde. “Maar ja, als je het zo stelt heb je wel gelijk”, gaf hij toe, “ik ben echt wel gelukkig met haar.” Hij keek me even aan alvorens iets te zeggen wat me weer deed beseffen hoe diep alles ooit heeft gezeten, en dat die ooit minder lang geleden blijkt dan ik dacht. “Als er op de hele wereld ook maar één iemand is die me zo gelukkig kan maken als jij zou gekund hebben, is zij het wel”, gooide hij me in het gezicht. “Aha,” deed ik luchtig om het allemaal niet te zwaar te maken, “dan is mijn gelijke opgestaan, maar ik heb dan toch lang standgehouden.” Hij lachte even voor me opnieuw van mijn – ingebeelde, want in pumps staat dat niet bijster sexy – sokken te blazen. “We hadden gewoon moeten trouwen, zes jaar geleden, ik was er echt klaar voor.” Come again? Hij had me toenertijd gelijkaardige dingen verteld, over hoe hij zijn onvervalste playerlife wou opgeven, hoe hij alles wou opgeven, om zich definitief met mij te settelen. Over hoe speciaal ik was voor hem, en hoe hij me nooit zou vergeten. Gezien ik vijf jaar ouder en evenveel ervaring meer en naïviteit minder had, heb ik hem meermaals gezegd dat ik zo’n dingen niet wou horen. Je vergeet iedereen na verloop van tijd, hoe speciaal hij of zij ook ooit geweest mag zijn, is mijn nuchtere kijk op de zaken. Die liefde van je leven die altijd een speciale plek in je hart zou hebben is snel vergeten eens de nieuwe liefde van je leven zijn intrede maakt. Besides, hij was negentien op het moment dat hij zulke zware uitspraken deed. No way in hell dat ik zoiets serieus kon nemen. Maar nu, zes jaar later, blijkt dat hij nog steeds staat achter wat hij toen tijdens al dan niet zwaar beschonken nachten tegen me zei. Zes jaar later kan hij nog steeds feilloos mijn nummer opzeggen, zes jaar later suggereert hij nog steeds dat hij geen nee zou zeggen tegen mij. Zes jaar later is hij nog steeds van mening dat, als hij op voorhand had geweten wat hij zou moeten afgeven, het misschien beter niet gehad had, ook al is hij blij met wat hij, of beter wij, gehad hebben, en dat kan niemand hem ooit afpakken. Zeggen dat ik somewhat impressed was toen we even later afscheid namen met de belofte mekaar te smsen op Rock Werchter, ook al zou zijn vriendin er dan tot zijn spijt bij zijn, zou een understatement zijn.
Maar daar kwam al afleiding in de vorm van een vriend van Eva, zijn zus – al heel ver in de dertig maar nog steeds notoir feestbeest waar zelfs late twintigers niet aan kunnen tippen - die van plan was het feesten niet op te geven tot vlak voor het moment dat ze op het laatste nippertje het stemhokje zou binnenzwalpen. Dit land gaat naar de verdoemenis als ze die verkiezingen nog lang op een zondag plannen, ik zeg het je. But who cares als er naast je iets staat zoals dat wat vannacht naast mij stond. Ladies, picture this: een frisse, stoute kopie van niemand minder dan de waarschijnlijk al lang vergeten Dr. John Carter – enkele jaren geleden in de top 50 van mooiste mensen ter wereld van People Magazine – uit E.R. I know, I know, McDreamy is momenteel the hottest doctor in town, maar als je Dr. Carter voor je hebt, is die snel vergeten. Zeker als hij na een paar keer oogcontact en een paar woorden hard to get probeert te spelen door zichzelf als asociaal te omschrijven. Which suits me just fine, ik was dan ook de eerste om voor te stellen om mekaar dan maar verder te negeren. Wat ik even later ook effectief deed door Maylen en zijn gezelschap te vervoegen. Voor mij was de kous af, op dat punt had hij zijn Cartermagic immers nog niet op me losgelaten en stond ik er ook niet bepaald voor open. Voor Eva was de kous een verdacht lange sanitaire stop later echter nog verre van af. “Zég!” bralde ze ineens in mijn oor, “kom terug mee naar achteren, ik kan hier niet blijven staan, ik kan je nu niet vertellen waarom, maar kom gewoon mee terug.” Ik had er niet veel tegen in te brengen, dat heb je nooit tegen een Eva wanneer er in haar aders meer alcohol dan bloed stroomt, evenmin tegen het glas Chardonnay dat ze me al snel in de handen duwde.
Carter had bij het weerzien blijkbaar genoeg van onze niet-communicatie, en toonde dat niet alleen op een verbale manier. “Het is echt een schatje, en heel voorzichtig ook,” lispelde Eva slinks in mijn oor. “What the fuck, voorzichtig, what does that even mean?? En trouwens, hoe weet jij dat, heb jij hem al gehad ofzo?” vroeg ik, waarop ze heftig nee schudde. “Gosh, jij hebt hem dus al gehad, je schuift me gewoon je afdankertjes door!” riep ik verontwaardigd. “Néé echt niet,” hield ze voet bij stuk. Als het niet zo onbeleefd zou staan, ik had het meteen aan hem zelf gevraagd of zij al de eer had gehad de lakens met hem te delen. Iets wat ik – damn you, maandelijkse technische werkloosheid – overigens niet gedaan heb. Voor het te ver in die richting ging, besloot ik er op het meest onverwachte moment geheel mysterieus – ik ging de reden echt niet aan zijn neus hangen - en nog harder to get dan wat hij eerst poogde, vandoor te gaan, met de melding dat ik, als we elkaar ooit nog eens tegen het lekkere lijf zouden lopen, wel verwachtte dat de eer van een onvergetelijke nacht me dan wel te beurt zou vallen ten afscheid. He didn’t say no, I can tell you that. We even shook hands on it, as if we had a secret homies pact, waarna hij me als een volleerd gentleman een zedige kus op de wang gaf. Die dokters, dat is een welopgevoed ras.

Kill me

Nina De Vos verliest haar streken, deel één. Vroeger, toen ook de andere dieren nog spraken, ging ik niet zo goed om met de waarheid – zoals de die hards zich nog wel herinneren enzo – en met verleidingen. Om correct te zijn; de waarheid ging ik waar mogelijk uit de weg, de verleiding nooit. Daar aan weerstaan was geen optie. Een tijdje geleden werd ik er voor het eerst sinds lang weer aan blootgesteld, en op een wel heel gevaarlijk moment. In de nasleep van al het voorjaarsdrama bevond ik me op een punt waarop ik nog kwetsbaar genoeg was om ontvankelijk te zijn voor oprechte interesse, maar waarop ik tegelijkertijd al net genoeg bekomen was om de fun van het eeuwenoude spel der verleiding weer in te zien. Net op dat punt stond hij ineens voor mijn neus. Lekker, sexy, ad rem en helemaal in de ban van yours sincerely, die niet meer nodig heeft om zich als een enthousiaste puppy in een nieuw avontuur te storten. Er werd geplaagd, er werd afgetast, er werd geflirt, en ik herleefde helemaal. I was back in the game and I loved it.
Althans voor even. Want al snel begon het me te dagen dat mijn beweegredenen niet helemaal zuiver op de graat waren, voor zover dat al kan in zo’n geval. In een poging om eerlijk te zijn met mezelf, kon ik niet anders dan toegeven dat ik misschien toch een beetje uit was op wraak. The One had me pijn gedaan, nu zou ik dat eens lekker gaan terug doen. Ik had genoeg afgezien, ik had recht op een verzetje als troostprijs. Ik besefte echter al snel dat ik er eigenlijk geen plezier uithaalde zoals ik mezelf eerst wijsmaakte. It just didn’t feel right. Gulzig als ik ben, was ik uit op alles, en ik wist ook dat ik het kon krijgen. Alleen heb ik er op een onbepaald moment in het recente verleden ook een geweten en verantwoordelijkheidsgevoel bijgekregen. Flirten, spelen en een lekkere portie hete seks, ok. Iemand oprecht graag hebben, veel met elkaar gemeen hebben en ellenlange gesprekken voeren, ook ok. Beide opties samen, not ok. Can’t have it all cos it’s a lethal combination. Been there, done that. De gevolgen ervan gedragen en het niet voor herhaling vatbaar bevonden. 
En dus, beste hoogst verbaasde lezertjes, heeft deze diva voor het eerst in haar leven haar verantwoordelijkheid genomen en voor één van beide opties beleefd bedankt. Van de andere optie geniet ik echter occasioneel – en met medeweten van The One, dat spreekt voor zich – nog volop. It’s not like I’m a Mother fucking Theresa all of a sudden. If I ever become one, please do kill me.

Love the lessons

Een wederhelft die doodleuk komt te vertellen dat hij een hele nacht op stap is geweest met een vrouw die hij amper vierentwintig uur eerder op internet had ontmoet én onverwacht een nacht in het bed van één van zijn Nederlandse spirituele soulmates is beland, en niet om kaarten te leggen; zelfs voor een ervaren rot in het open relatievak als ik is dat een behoorlijk bittere thuiskomst na een twee weken durende medische uitputtingsslag in een na-oorlogs gebied. Nog maar eens de boodschap krijgen dat ik over een twee- à drietal maanden definitief zal beslissen of ik die compleet veranderde wederhelft met bijhorende, soms onbegrijpelijke, soms hartverscheurend pijnlijke, nieuwe houding en theorieën aankan of dat ik ervoor kies dat het me genoeg kapot heeft gemaakt en ermee kap; zelfs voor iemand die zo omringd wordt door spiritualiteit als ik, is het moeilijk om niet te reageren zoals ieder normaal mens zou doen: met woedeaanvallen – ditmaal buiten, ik wil de net opgelapte badkamermuur niet weer stukmaken – en huilbuien en dies meer.
Wat ik in eerste instantie toch gedaan heb. Maar niet lang, want alles wat me de laatste maanden net niet ten gronde heeft gericht, heeft me veel bijgeleerd. Zoveel dat ik me er, nog geen achtenveertig uur later, al heb overgezet en het allemaal begrijp en zie. Zo hard, dat ik niet kan geloven dat ik het een dag geleden niét helemaal zag. Oh, the lessons we need to learn. I hate em, but I love em.

Playin’ games

Er zat deze week een speelgoedje bij Flair, en ik kon het echt niet laten liggen toen ik het vanmiddag in de winkel zag. We spelen een spel vanavond dus, en we doen dat met F/flair. Or so I hope.

One night disaster

Het deel in mijn geheugen waarin het bestaan van Messenger was opgeslagen, is tijdelijk defect geweest. Een paar dagen geleden heeft het zichzelf als bij wonder hersteld, en besloot ik prompt nog eens een kijkje te gaan nemen, het was tijd om nog wat te socializen. Me te laten socializen beter gezegd, want ik log me dan wel in, maar ik begin zelden tot nooit een gesprek, ze komen zelf wel. Asociaal als ik kan zijn, is dat mijn devies op bijna elk gebied; op Facebook zal ik zelf niemand toevoegen, iemand die ik niet ken maar wekelijks tegenkom op café, zal ik zelf nooit aanspreken. De achterliggende reden is waarschijnlijk mooi psychologisch te verklaren onder het mom van een diepgewortelde vrees om me op te dringen, wanhopig over te komen of mensen die me eigenlijk helemaal niet mogen in benarde situaties te brengen door hen steeds lastig te vallen terwijl ze liever in een boog om me heen lopen. Ofzo.
En inderdaad, eens ik het ding opgestart had, was de eerste al snel daar. En de tweede. En Tom. Met de waarschuwing dat hij heel snel nog eens naar mijn stad komt. Oh my.
Als Tom zegt dat hij naar mijn stad komt, bedoelt hij eigenlijk dat hij nog een poging gaat wagen om mij in zijn bed te praten. Vorige keer is het hem nog gelukt ook, zij het dan met matig succes. En niet bepaald in een bed. Den drank is namelijk den duvel, zoals onzen James zo mooi placht de zeggen tijdens zijn fifteen minutes of fame op het droomeiland der droomeilanden, beter gekend als Temptation Island. James sprak profetische woorden, want drank tast je inschattingsvermogen zwaar aan. Vooral als het gaat over inschattingen als ‘hoe geschikt is de passagiersstoel van een redelijk kleine wagen om seks te hebben?’ In mijn benevelde geest best geschikt, en ik veegde dan ook zijn betere optie om gewoon even de Holiday Inn binnen te stappen van de toog. Daarvoor was de nacht al te ver gevorderd, and besides, I don’t do sleepovers.
Ik had het misschien beter wel gedaan, want buiten de logica die het wat laat afweten na een paar glazen waardoor ik nu niet meteen de meest geschikte crime scene uitkoos, verminderen ook de prestaties. Het was dus niet bepaald de passionele, stomende seksscène die ik me in mijn benevelde hoofd had gehaald, maar slechts een wel heel flauw afkooksel daarvan. Na afloop maakte ik me dan ook snel uit de voeten, en ging niet in op zijn opmerking dat we het nog eens moesten overdoen, maar dan in een bed.
Ook dat had ik beter wél gedaan, erop ingaan. Dan zou ik nu, een paar maanden later, mezelf niet moeten afvragen hoe ik hem dat tactvol weer uit zijn hoofd praat. Want een herhaling van dat débacle zie ik niet meteen zitten. De keren dat we in het verleden gekust hebben, waren way hotter dan die ene keer dat we all the way gingen. Toegegeven, zelf heb ik ook al betere prestaties geleverd als die nacht, en in comfortabelere omstandigheden zal het allemaal al een pak dichter bij mijn verbeelding komen, but still. Ik heb genoeg gezien en ik voel niet de minste behoefte om dat nog eens te zien. Nu nog een manier vinden om hem daar ook van te overtuigen zonder zijn mannelijke ego te krenken. Hmpf. Ik denk dat ik me maar eens een glas wijn inschenk, wie weet kom ik wel op een lumineus idee. Ofzo.