Et voilà, het zit er weer op, de hoogstwaarschijnlijk laatste Rock Werchter waarvoor we niet op een vliegtuig moeten springen om erbij te kunnen zijn. Editie 2009 in lijstjes, cos we all love lijstjes:
Lessen die we meenemen naar de volgende uitgave van het Festival der Festivals:
* Ik heb vrienden die in een joelende massa van 100.000 enthousiastelingen tijdens een oorverdovend luid optreden staand kunnen slapen. Echt, diep slapen, denk: semi-comateuze toestand. Staand. I kid you not.
* Het feit dat er op de hele weide maar één plaats is waar ze wijn verkopen en die plaats nogal afgelegen ligt, zuigt behoorlijk.
* De mensen waarvan ik een vermoeden had dat ze mijn tijd en energie niet waard zijn, zijn mijn tijd en energie niet waard. Move on to the next.
* We klinken goed, als multiduizendkoppig achtergrondkoor. Het bewijs werd zaterdag op Studio Brussel geleverd toen ze een stuk van Coldplay, wiens zanger in een opmerkelijk goede bui was, lieten horen. Ik heb zelfs het tanden poetsen gestaakt om aan de wederhelft te gaan melden wat een engelenstemmetjes we wel niet hebben. Ook als het goed is, mag het gezegd worden, nietwaar.
* Die van Elbow is wel sympa. Om niet te zeggen, een lief meneertje. En ik kende meer liedjes dan ik dacht.
* Na een bezoek aan de enige wijnbar beginnen shoppen, leidt tot de aankoop van een Coyote Ugly cowboyhoed. Het is geen ding dat een mens elke dag draagt, but I sure look good in it. En daarbij, in een wereldstad als Barcelona zijn ze wel meer gewend.
* De dieren lijken er een traditie van te maken om tijdens het Werchterweekend raar te doen. Straffer dan één van de fretten vorig jaar deden ze echter niet. Het kind stierf namelijk toen, terwijl nu iedereen toch tenminste in leven gebleven is.
* Een compleet doorweekte broek heeft een zestal uur nodig om te drogen indien ze niet van het lichaam verwijderd wordt. Hoe lang het duurt voor een paar schoenen droog is, blijft nog afwachten. De tijd loopt nog.
* Yours sincerely krijgt terug bier binnen. Nog altijd niet van harte, maar het gaat tenminste weer binnen na een zes jaar durende dégoût wegens te veel in de early twenties.
* Ik heb vrienden die er hun hand niet voor omdraaien om de blaas te ledigen in de pint bier die ze net ledigden. Te midden de massa en een optreden, jawel. Still not kidding.
De geleden schade:
* Een brandwonde op de arm. Got no one to blame but myself.
* Twee platte banden. Still looking for the one to blame. And revenge.
* Een kleine overstroming bij thuiskomst.
* Een hond die vier dagen amper at en als wekomstcadeau vannacht alles wat hij wel at, netjes tentoon spreidde op de vloer.
* Een gesneuvelde semi-vriendschap.
* Een kater die vier dagen als vermist opgegeven stond, maar op hetzelfde moment als ons vannacht weer thuiskwam. Het is dat hij geen bandje rond zijn poot had, anders zou ik denken dat hij ook vier dagen op Werchter had gezeten.
* Een kater, punt.
* Een mank lopend spijsverteringsstelsel.
Het leven na Werchter, a.k.a. puin ruimen:
* Een volledig geplunderde keukenkast, dus de auto voor de ingang van een winkel parkeren en nokvol laden met alles behalve hamburgers en frieten is een must.
* De bijna volledige inhoud van de dressing bij elkaar rapen. Het is niet makkelijk om er direct de juiste outfit uit te kiezen, dus alles passeert de revue maar er is nooit tijd om dat wat niet goed bevonden wordt, meteen weer terug te hangen. Dat wat wel tot op de weide is geraakt, vond echter niet zelf de weg naar de wasmachine.
* Een berg afwas die niet moet onderdoen voor die van een klein tot middelgroot restaurant. Ook hier weer: wie alleen thuiskomt om te douchen, slapen en eten, heeft geen tijd voor zoiets onbenulligs als opruimen of afwassen.
* Hopen dat de schoenen het overleven eens ze droog zijn.
* De agenda erbij halen om te zien wanneer het slaaptekort kan ingehaald worden.
* Batterijen opladen en foto’s uploaden.
* De twintig centimeter stof die na de voorbereidende ooit-zullen-we-een-nieuwe-voordeur-hebben-werken die ook dit weekend plaatsvonden over letterlijk het hele huis is neergedaald, min of meer proberen bedwingen.
* In diezelfde categorie: kasten leegmaken, ze samen met een deel van de inhoud verpatsen, rug breken bij het verhuizen van de Powerplate naar een andere ruimte en misschien eens een deftige reorganisatieplanning opstellen in plaats van in het wilde weg elke ruimte tot nog meer chaos herschapen. Zucht.
Festivals, het is altijd weer zwaar afzien. Zowel tijdens als na, want vier dagen is toch echt wel meer dan genoeg. Maar het is het ook altijd weer meer dan waard, want eens een mens tussen de opzwepende, roepende, dansende, zingende massa staat in een mix van bier, zweet, stof en natte kleren, weet hij: it’s all good just the way it is right now. Nothing else matters.
