Kiss outside the box

Een paar dagen geleden had iemand het over De Eerste Kus. Tot mijn grote ontsteltenis was het even graven in het geheugen, maar eens ik hem teruggevonden had, wist ik ook meteen waarom het zo’n graven was. De leeftijd was niet de oorzaak van de langer dan verwachte zoektocht naar deze mijlpaal in het bestaan van elke tiener, laat dat duidelijk zijn. Het lag ‘em in het grasduinen in de clichéplaatsen. Tussen de herinneringen aan fuiven in Parochiezaal Onder den Toren of op de tot openluchtfuifdecor omgetoverde wei van boer Charel in de tijd dat het woord pogo nog bestond, zou ik hem immers nooit gevonden hebben. Evenmin in de talrijke café’s die mijn stad rijk is en waar ik menig nacht sleet. Ook de discotheken van bedenkelijk allure waar Bonzai elk weekend opnieuw door de boxen schalde – als plant had ik een beste vriendin die Marina was, want een open geest beleeft meer, beweert een krant, en zo had ik het beste van beide werelden - was niet de juiste plaats om te gaan zoeken. Wegens een aangeboren afkeer van scouts, chiro’s en kampen, kon ik ook die regionen van de zoeklijst schrappen.

Uiteindelijk vond ik hem op een plaats waarvan ik bij het opdoemen van de lang vervlogen herinnering meteen dacht dat ik het had kunnen en moeten weten. Het heuglijke feit speelde zich immers niet zoals men zou kunnen verwachten af tijdens een donkere nacht die gemarkeerd werd door muziek die nu zo fout is dat er hele party’s rond dat thema georganiseerd worden, maar op klaarlichte dag. Niet op een vloer waar je ofwel aan blijft kleven ofwel bijna tegen de vlakte gaat na het strompelen over het zoveelste gesneuvelde glas bier, noch in één of ander – in koor: wat ruist er door het – struikgewas dat het parochiale etablissement veelal omringde en waarvan door velen dankbaar gebruikt werd gemaakt. Wel tussen de kledingrekken in de winkel van een oudere – waarom liet ze zich eigenlijk in met zo’n snotneuzen als ons? – vriendin. Natuurlijk. Dat ik mezelf niet beter kende dan dat zeg, tsss.
En u, ook outside the box gedacht bij het bepalen van uw eerste-kus-locatie?   

Smells so secret

so I spilled some paint
so I take a tissue to wipe it off
but I drop it
so I reach over and grab it
and then there’s his smell
can’t be there
I think to myself
but yet it is
maybe I’m just happy
he still tells me his secrets

Mory boxes

* Foto’s van je eigen ouders in hun jonge tijd zijn hilarisch. Vooral als je vader op de foto staat nadat hij net in een doos gekropen is en vervolgens met doos en al achterover gevallen is. 
* Een foto van je moeder in haar twenties die pannenkoeken staat te bakken en er eentje óp de deur doet belanden is evenzeer de moeite.
* Hoe de uitnodiging van Kristels huwelijk, die ze me drie weken geleden gaf, in de alleronderste doos van een overvolle kast die maar eens per jaar geopend wordt is beland, zal ik nooit weten.
* Overal waar we komen, nemen we traditioneel dezelfde pose aan om een foto van onszelf en de locatie achter ons te fotograferen en zo hebben we ondertussen al een indrukwekkende reeks bij elkaar verzameld. Het is absoluut verboden om die foto door anderen te laten nemen, hoe vriendelijk doch hardnekkig ze soms aandringen. My man is a photographer, so back off. De meesten nemen toch maar doffe foto’s van een te grote afstand waar we helemaal opstaan. We willen alleen onze bovenkant erop – niet dat de onderkant niet mag gezien worden – en het moet vanuit vogelperspectief. En niet anders, want dan telt het niet.
* Ik zal me voor eeuwig blijven afvragen waarom er in godsnaam een tang - het werktuig, niet mijn collega – in een doos foto’s beland is.
* Ooit heeft Maylen voor mij ’s ochtends boterhammen gesmeerd en op het zilverpapier met alcoolstift een boodschap geschreven. Ik vond het toen zo leuk dat ik het bewaard heb. Het zilverpapier, that is. Volgens mij is het AN-woord daarvoor aluminiumfolie trouwens, maar dat vind ik minder leuk. Tenzij je het op zijn Engels zegt, eloeminoem.
* In 2006 kostte vier dagen Rock Werchter 135 euro, maar we hebben er zelf geen cent aan moeten uitgeven. Felt like Christmas. And Easter. And my birthday.
* We hadden grootse plannen toen we jong waren, zoals alles achterlaten en emigreren naar Ibiza, een zaak een paar steden verderop overnemen, het huis van een oudtante huren en psychologie studeren via de Open Universiteit Nederland. Geen van allen hebben we doorgezet, maar we zijn telkens toch verbazend close gekomen, zelfs met het Ibizaplan. Wat trouwens nog niet helemaal van de baan is.
* Maylens ex schreef heel dramatische brieven met uitdrukkingen als ‘voor altijd van je houden’ en ‘loslaten’ in één zin. En toch vind ik haar nog altijd even leuk.
* Twee jaar geleden was de affiche van Marktrock een Oude Markt vol groenten. What the fuck??
*Maylens voorlaatste ex moet zowat elke dag van hun relatie een brief geschreven hebben, gaande van één woord, één zin, tot ellenlange epistels. Ze was nog jong, maar ze had toen al een heel mooi en volwassen handschrift. Ik zal nooit aan die vrouw kunnen tippen. Hooguit aan de lokale dokter. Op een goede dag. Met de geschikte pen.
* Mijn moeder schreef, als ik op schoolreis was, elke dag een brief of kaart, en stopte er nog een paar tussen mijn bagage. Het hielp me geen stap vooruit, want ik bleef homesick as hell tot de laatste seconde. Gelukkig hebben ze het me nooit aangedaan om de hel van de Chiro of de scouts te doorstaan.
* Ik heb al heel veel namen gehad op acht jaar tijd, zoals daar zijn: Mie, Woezel, Mormel, Impie, Liefje en Sesje.
* Tijdens mijn examens schreef Maylen elke dag een aanmoedigingsbriefje en maakte er steeds een leuke tekening bij, geheel in het teken van het vak van die dag.
* Er zijn al verbazend veel mensen getrouwd, sommigen weer gescheiden en ouders geworden. Jammer genoeg zijn er ook al meer mensen gestorven dan ik besefte.
* Mijn oudtante schreef met een stift en in een heel grappig, groot en kinderlijk handschrift verjaardagskaartjes toen ze bijna blind was. Mijn moeder doet het nu in haar plaats, en dat is iets minder grappig.
* Door de jaren heen hebben we een heel eigen taal ontwikkeld. Naar het schijnt hebben wel meer koppels een zelf verzonnen babytaaltje. Het moeilijkst te vertalen woord voor buitenstaanders is ongetwijfeld recheu, de meest gebruikte woorden zijn vjoe en biet, en dan hebben we het absoluut niet over eten. Wel als we het over triptrips hebben. Now I’ve come to think of it, dat ga ik morgen eten.
Een mens komt wat tegen als hij na zoveel jaar nog eens zijn herinneringendozen opent. Bij ons heet dat rinneringsdoos trouwens.

Lost past

Ik was mijn verleden kwijt. De jaren waarin ik met beste vriendin Kristel de klas op stelten zette en we er toch in slaagden om de lievelingetjes van de leerkrachten te blijven. De tijd waarin we de liefde van ons leven tegenkwamen en een tijdje later bij elkaar uithuilden met gebroken harten. De keren dat we samen naar Ibiza gingen en daar zo duchtig de bloemetjes buitenzetten dat we bij thuiskomst vijf dagen quasi onafgebroken sliepen om onze schade in te halen. De bijnamen die we iedereen gaven, zoals ‘Arend de Pinguïn’, ‘Lijkje’, ‘Lomp & Stom’ en ‘De Lullige Tweeling’.
Samen hebben we voor duizenden heerlijke anekdotes gezorgd, die ons meer dan tien jaar later nog altijd aan het lachen kunnen maken. Ik had een paar van dat soort herinneringen nodig, nu haar vrijgezellenavond er zit aan te komen. Alleen, ik was ze kwijt. Mijn hele studententijd, mijn tienerjaren, het leek alsof het er nooit geweest was. Zoals mensen die een ongeluk hebben en zich achteraf niets meer herinneren, zo leek mijn hele verleden van vóór de Big Crash in rook opgegaan, en de enige aan wie ik het kon vragen, mag nog van niets weten.
Wanneer de nood het hoogst is, is de redding echter vaak nabij. Net toen ik me hopeloos begon af te vragen of ik in die tijd misschien een dagboek bijhield, kwamen er weer wat herinneringen naar boven. Als stukken wrakhout die na het zinken van het schip de oppervlakte van het water terugvinden, kwamen beetje bij beetje kleine stukjes verleden weer naar boven, het ene stukje meegesleurd door het andere.
Ik was mijn verleden kwijt, maar ik heb het gelukkig teruggevonden. Ik ga ze zorgvuldig bewaren nu, die kleine stukjes, want ze zijn best wel kostbaar.