Party around the world

Ik ben daar niet zo voor, mensen die mij voor voldongen feiten plaatsen. Maar als de sidekick uit het niks beslist “We vieren nieuwjaar in Amsterdam,” dan doe ik niet liever dan gewoon braaf ja knikken. Fuck it, dat ze hun geforceerde familiefeesten zonder mij vieren, wij muizen er onderuit. En als ik volgend nieuwjaar in Barcelona kan vieren, noem ik mezelf vanaf 1 januari 2011 een wereldburger, dat staat zo..werelds. Ha!

Moody brain

Wel heb je ooit! Zo lang niets van zich laten horen en nu twee avonden op rij paraat. Het is een ondeugend spook, die Smekkie. Het heeft echter weer niet mogen baten, ook gisteren haalde ik het einde niet. Dit keer was ik namelijk stoer genoeg om zo zen als wat halverwege in slaap te vallen, want toen lag er wél iemand naast mij.
Vanavond vecht ik alvast iets harder tegen de slaap, maar niet voor Smekkie. Mijn all time – nu ja, sinds vorig jaar dan – favourite vlam is terug: mister Hank Moody. Dat sletterige gedrag, die arrogante houding, dat je m’en foutisme; ik kàn niet niet anders dan als een blok vallen voor zo’n vent. Dat het maar snel 22:40 is, cos I’m so in the mood fo’ some Moody y’all, booyaah!

Haunted brain

Ik weet niet of u Smekkie kent. Waarschijnlijk niet, en al zeker niet onder die naam, aangezien wij die zelf verzonnen hebben. Smekkie noemt eigenlijk Mia, en heeft op Vitaya een programma dat Haunted Homes heet, waarin ze telkens opnieuw volgens een vast stramien de jacht opent op geesten die al dan niet rondwaren in de huizen van bange Britten. Smekkie is grappig, want ze smekt een beetje als ze praat, maar dat was wellicht een weggevertje. Ze heeft ook eigenaardig lange vingers die ze in de gekste bochten kronkelt terwijl ze contact zoekt met zij die ons voorgingen naar het hiernamaals. Nu ben ik een absolute fan van programma’s als Medium en Ghost Whisperer in de fictie-afdeling en Lisa Williams en het Zesde Zintuig in de non-fictie-afdeling. 
Smekkie valt ook onder die tweede afdeling, maar is eigenlijk gewoon hors catégorie. De manier waarop ze steeds doodernstig beschrijft hoe misselijk ze wordt, hoe koud ze het krijgt en wat een hoofdpijn er opsteekt, kan niet anders dan zorgen voor nog wat meer massahysterie bij de zo al genoeg geplaagde bewoners van het bespookte huis. De verhalen die ze krijgt over het verleden van de geest, die in de Middeleeuwen gevangen werd gehouden in de kelder van het huis, getuigen van een levendige fantasie, en wanneer ze met haar lange vingers naar de deuropening wijst en verbaasd uitroept dat haar dode broer daar staat, zijn legendarisch. Tussendoor meet haar ijverige assistent Marc met speciale apparatuur temperatuurschommelingen en geluiden die echter nooit te horen zijn bij het achteraf afspelen van zijn bandje. Om het helemaal af te maken, bazelt ze nog een Latijnse tekst om de arme stakker die vasthangt aan zijn voorbije leven te laten overgaan en eindigt ze met een traantje weg te pinken. Net echt.
Toen ze gisteren, na een lange afwezigheid, ver na het verstrijken van het spookuur nog eens voorbij gegriezeld kwam op het scherm, was ik dan ook helemaal in mijn nopjes. Een half uurtje gieren en brullen voor het slapengaan, wie wil dat nu niet? Het gieren en brullen heeft welgeteld vijf minuten geduurd. Tot ik ontdekte dat mijn wederhelft alweer in een ander buitenland vertoeft en ik helemaal alleen was in een donker, verdachte geluiden producerend huis. Ik maakte me sterk dat ik al zoveel nachten alleen had doorgebracht zonder dat er geesten mij gezelschap kwamen houden. Dat ik soms zelfs zin had om er zelf eens eentje te zien, maar dat ze zelfs dan niet kwamen opdagen. Van een blauwtje oplopen gesproken. Het ligt vast en zeker aan mijn scheefgetrokken T-shirt dat ik pyjama noem. Dat ze echt niet ineens tevoorschijn komen omdat er toevallig een programma over hun collega’s uitgezonden wordt, pepte ik mezelf nog wat op terwijl er al genoeg adrenaline door mijn lichaam raasde.
Het mocht niet baten. De foto die ze toonden waarop het gezicht van een geest me onheilspellend vanachter een slaapkamerraam aangaapte, de reconstructie van hoe diezelfde plaaggeest ’s nachts aan het uiteinde van het bed kwam staan en vanuit de deuropening meekeek naar de film die de bewoners hadden opgezet, waren me iets teveel van het goede. Ik geef toe, ik ben geen held in het donker. Zelfs als ik om half 6 ’s ochtends naar het werk vertrek, zie ik bij het in de auto stappen alle personages uit The Village door het struikgewas spoken en bekruipt mij een onbehaaglijk gevangen gevoel als ik bij een overweg moet wachten tot de trein voorbij geraasd komt. In het belang van mijn gemoeds- en nachtrust, die op dat uur toch al behoorlijk in het gedrang aan het komen was, heb ik maar weggezapt en ben ik blijven hangen bij iets over doodseskaders en agenten die het recht in eigen handen nemen in één van die landen waar meer lijm dan water verbruikt wordt.
Ook dat heb ik niet lang volgehouden. Het deed mijn adrenaline zo razendsnel zakken, dat ik na tien minuten als een blok in slaap viel. Bij het opstaan twijfelde ik wel even of mijn happy socks wel degelijk op dezelfde plaats lagen als waar ik ze had achtergelaten. Maar dat kan ook gewoon aan mijn rommelige brein gelegen hebben.

Holidayschwung

Flauwgevallen op zaterdag, over de grond gekropen van de pijn op zondag en tegen maandag een hoest die mijn longen in brand zet als een vuurspuwer zijn, euhm, vuurspuwding – fakkel? Tussendoor nog een volledige werkdag werkstuff doen en nowhere near halfweg zijn, dus nog minstens twee werkdagen inplannen die niet voor direct zullen zijn aangezien woensdag alvast horizontaal wegens te ellendig ziek werd doorgebracht.
Geef toe, mijn vakanties altijd die extra schwung geven, dat kan ik als de beste.

Love the dogg

Eerst zeven jaar niets, en dan bijna jaarlijks een bezoek aan ons land. Snoop vind ik precies ook nen toffe. Surtout omdat hij in de week van mijn verjaardag komt en maar een duizendtal mensen binnenlaat, waaronder yours sincerely. Gotta love that dogg.

Feelin’ sticky

Ik heb er niet echt iets mee, maar het is aan een voordelig prijsje – leve de connecties – én nog eens op de Heilige Grond, dus we zullen dan maar eens gaan kijken wat Madonna allemaal te vertellen heeft zeker? Het is nu maar te hopen dat ze mijn wijnkot nog niet afgebroken hebben.

Nothing else

Et voilà, het zit er weer op, de hoogstwaarschijnlijk laatste Rock Werchter waarvoor we niet op een vliegtuig moeten springen om erbij te kunnen zijn. Editie 2009 in lijstjes, cos we all love lijstjes:

Lessen die we meenemen naar de volgende uitgave van het Festival der Festivals:
* Ik heb vrienden die in een joelende massa van 100.000 enthousiastelingen tijdens een oorverdovend luid optreden staand kunnen slapen. Echt, diep slapen, denk: semi-comateuze toestand. Staand. I kid you not.
* Het feit dat er op de hele weide maar één plaats is waar ze wijn verkopen en die plaats nogal afgelegen ligt, zuigt behoorlijk.
* De mensen waarvan ik een vermoeden had dat ze mijn tijd en energie niet waard zijn, zijn mijn tijd en energie niet waard. Move on to the next.
* We klinken goed, als multiduizendkoppig achtergrondkoor. Het bewijs werd zaterdag op Studio Brussel geleverd toen ze een stuk van Coldplay, wiens zanger in een opmerkelijk goede bui was, lieten horen. Ik heb zelfs het tanden poetsen gestaakt om aan de wederhelft te gaan melden wat een engelenstemmetjes we wel niet hebben. Ook als het goed is, mag het gezegd worden, nietwaar.
* Die van Elbow is wel sympa. Om niet te zeggen, een lief meneertje. En ik kende meer liedjes dan ik dacht.
* Na een bezoek aan de enige wijnbar beginnen shoppen, leidt tot de aankoop van een Coyote Ugly cowboyhoed. Het is geen ding dat een mens elke dag draagt, but I sure look good in it. En daarbij, in een wereldstad als Barcelona zijn ze wel meer gewend.
* De dieren lijken er een traditie van te maken om tijdens het Werchterweekend raar te doen. Straffer dan één van de fretten vorig jaar deden ze echter niet. Het kind stierf namelijk toen, terwijl nu iedereen toch tenminste in leven gebleven is.
* Een compleet doorweekte broek heeft een zestal uur nodig om te drogen indien ze niet van het lichaam verwijderd wordt. Hoe lang het duurt voor een paar schoenen droog is, blijft nog afwachten. De tijd loopt nog.
* Yours sincerely krijgt terug bier binnen. Nog altijd niet van harte, maar het gaat tenminste weer binnen na een zes jaar durende dégoût wegens te veel in de early twenties.
* Ik heb vrienden die er hun hand niet voor omdraaien om de blaas te ledigen in de pint bier die ze net ledigden. Te midden de massa en een optreden, jawel. Still not kidding.

De geleden schade:
* Een brandwonde op de arm. Got no one to blame but myself.
* Twee platte banden. Still looking for the one to blame. And revenge.
* Een kleine overstroming bij thuiskomst.
* Een hond die vier dagen amper at en als wekomstcadeau vannacht alles wat hij wel at, netjes tentoon spreidde op de vloer.
* Een gesneuvelde semi-vriendschap.
* Een kater die vier dagen als vermist opgegeven stond, maar op hetzelfde moment als ons vannacht weer thuiskwam. Het is dat hij geen bandje rond zijn poot had, anders zou ik denken dat hij ook vier dagen op Werchter had gezeten.
* Een kater, punt.
* Een mank lopend spijsverteringsstelsel.

Het leven na Werchter, a.k.a. puin ruimen:
* Een volledig geplunderde keukenkast, dus de auto voor de ingang van een winkel parkeren en nokvol laden met alles behalve hamburgers en frieten is een must.
* De bijna volledige inhoud van de dressing bij elkaar rapen. Het is niet makkelijk om er direct de juiste outfit uit te kiezen, dus alles passeert de revue maar er is nooit tijd om dat wat niet goed bevonden wordt, meteen weer terug te hangen. Dat wat wel tot op de weide is geraakt, vond echter niet zelf de weg naar de wasmachine.
* Een berg afwas die niet moet onderdoen voor die van een klein tot middelgroot restaurant. Ook hier weer: wie alleen thuiskomt om te douchen, slapen en eten, heeft geen tijd voor zoiets onbenulligs als opruimen of afwassen.
* Hopen dat de schoenen het overleven eens ze droog zijn.
* De agenda erbij halen om te zien wanneer het slaaptekort kan ingehaald worden.
* Batterijen opladen en foto’s uploaden.
* De twintig centimeter stof die na de voorbereidende ooit-zullen-we-een-nieuwe-voordeur-hebben-werken die ook dit weekend plaatsvonden over letterlijk het hele huis is neergedaald, min of meer proberen bedwingen.
* In diezelfde categorie: kasten leegmaken, ze samen met een deel van de inhoud verpatsen, rug breken bij het verhuizen van de Powerplate naar een andere ruimte en misschien eens een deftige reorganisatieplanning opstellen in plaats van in het wilde weg elke ruimte tot nog meer chaos herschapen. Zucht.

Festivals, het is altijd weer zwaar afzien. Zowel tijdens als na, want vier dagen is toch echt wel meer dan genoeg. Maar het is het ook altijd weer meer dan waard, want eens een mens tussen de opzwepende, roepende, dansende, zingende massa staat in een mix van bier, zweet, stof en natte kleren, weet hij: it’s all good just the way it is right now. Nothing else matters.

Sneak peek

Voor zij die zich afvragen hoe de bandjes er dit jaar uitzien. Dat kan he, dat er zo’n mensen bestaan. En wijle weer weg, tot de volgende!

J-1

En voor ge het weet is het ineens de avond vóór Werchter. Iiiiiieeeeee!! En dat is nog zacht uitgedrukt.

Vive le week-end

Ik heb om 18:00 gedaan vandaag. Morgen ben ik gewoon thuis. Overmorgen ben ik gewoon thuis. Maandag word ik pas om 10:00 weer op het werk verwacht. Zo’n situatie is eeuwen geleden. Leve het normale weekend!