Beveiligd: Where you get it?

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Breaking the code

Ontsteltenis daarstraks bij het nuttigen van het avondmaal, dat bestond uit taco’s, een woord dat ik om de vijf happen met Mexicaans accent moest herhalen, gevolgd door een exotische “Aie pappy!”, afgewisseld met de nadrukkelijke melding dat ik toch ooit een chihuahua moet hebben die Rosita of Pepito noemt.
Echter, het ging niet over honden, noch over Mexicaanse gebruiken, die ontsteltenis. Wel over de code die in het stof op de glazen tuintafel getekend was. Er zijn zo van die dagen dat ik te lui ben om eerst de hele tafel spic & span op te blinken voor ik er mijn bord op neerplant, ja. Ze Code bestond uit een stippellijn, daaronder een vraagteken en daaronder een doorlopende lijn. “Er zijn gewoon mensen in onze tuin geweest!!” gilde ik dramatisch naar de overkant van de bestofte tafel. De overkant smekte smakelijk – ik voel een nieuwe Suske en Wiske titel aankomen – verder en schonk beledigend weinig aandacht aan mijn alarmerende boodschap. “Waarom bent gij nu niet verontrust door het feit dat er vreemden op ons terras komen en op onze tafel tekenen?” vroeg ik, vastberaden om het onderwerp niet zomaar van tafel te laten vegen. “Waarom zouden er in godsnaam mensen op onze tafel willen komen tekenen?” was de lauwe reactie die ik toch eindelijk wist uit te lokken. “Duh!” repliceerde ik, niet begrijpend waarom iemand met zijn verstand dat niet meteen zag. “Ge weet toch dat ze vroeger strepen zetten op de gevels van mensen, om aan te duiden wie wanneer thuis was en wanneer er kon ingebroken worden?! Zelfs bij Schoonzus deden ze het, of dat dacht ze toch, tot ze doorhad dat het krassen van de buggy waren. Het is een Code!! Over onze gewoonten!” Hij wierp nog eens een blik op de code terwijl ik ze met de nodige nauwkeurigheid ontleedde. Aan de hand van de stippellijnen wees ik aan dat het badkamerraam wel eens openblijft ’s nachts, en dat er uit het andere raam ’s avonds geluid te horen is van een televisie, dus langs daar moeten ze vooral niét binnenkomen. Het vraagteken, zo dokterde ik vernuftig uit, was mijn uurrooster. Er is namelijk geen mens op de wereld die met zekerheid kan voorspellen wanneer ik thuis ben, zelfs ik niet, want daar zit niet de minste logica in.
“Hier, ik haal hun code overhoop,” zei mijn overbuur, die zich waarschijnlijk realiseerde dat hij beter gewoon deed alsof hij het geloofde als hij er snel vanaf wou zijn, terwijl hij er willekeurig stippellijnen doorheen tekende. “Aha! Uitstekend idee!” riep ik evenwel trots. Om het nog wat duidelijker te maken voor de toekomstige inbrekers dat we hen wel doorhebben en er met ons niet te sollen valt, tekende ik er een hand met opgestoken middelvinger bij. “Daar, een vette ‘fuck you, we hebben uw code verneukt’,” legde ik dapper uit. Die durven voorzekerst nooit in te breken bij ons, ha!

Good stuff

Amsterdam is…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

a shitload of good stuff. Nuff said.

Food that keeps one going

We zijn er mentaal ongehavend uitgekomen, uit de drie wekenmarathon waarin ik maar twee dagen niet op het werk verwacht werd en overspoeld werd door een flinke portie geur- en geluidsirritatie terwijl de rest van het land volop lange weekends en zonnige feestdagen vierde. Het was even kantje boordje, toen ik als kers op de taart de laatste dag moest doorspartelen met amper anderhalf uur slaap op de teller. Iemands insomnia is weer lichtjes uit de hand aan het lopen, lijkt het. Bij wijze van troost wou ik mezelf onder handen laten nemen door de kapper. Echter, na afloop stond ik even ver als waar ik twee jaar geleden stond; met een weer veel te kort koppie terwijl ik bijna was waar ik wou zijn. Twaalf uren slaap en een chill dagje later ben ik er nog niet helemaal over, maar heb ik wel eindelijk de tijd gehad om nog eens na te genieten van de voor mijn doen indrukwekkende lijst last minute sociale bezigheden die me de afgelopen weken overeind hielden. It involved a lot of food, nu ik het zo op een rijtje zie. Oh well, whatever keeps me going.

 

  

 

 

 

Cheers

 

Aangezien het nog even wachten is op de kleurrijke snoepjes-die-ik-zelden-snoep, val ik deze maar aan vanavond. Op vrijdagavonden, santé!

I’ll take you to the Candy Shop

 Must. Go. There.

  

And that’s exactly what I’m gonna do, als ik over een paar weken dan toch in Barcelona ben. Al was het maar voor de kleuren en potjes, want ik snoep eigenlijk niet. Ha! Candy anyone?

[Happy Pills, Arcs 6, Barcelona]

Oliver no longer rules

Vanmiddag tijdens de lunchpauze:

Kuiken: “Amaai, zelfgemokte soep! Ziet er goed eût!”
Nina, zo nonchalant als mogelijk: “Bwah ja, kem in de week een goei grote kastrol gemaakt, das gemakkelijk om in te vriezen. Tis goei dikke.”
Kuiken: “Ja precies, wa stekt dor allemol in?”
Nina: “Ewel, ge weet, normaal maakte da me zone zak julienne, ma nu had ik gezien da ze ook zakken met 10 gemengde groenten hadden, kzeg kga dat is proberen.”
Kuiken: “En wa doede dor dan nog zoewe baa? Zo van dei tomattenpuree enzoewe?”
Nina: “Ja, en ik heb er nog wat patatten bij in gedaan, keet da keigraag als die zo goe doorgekookt zijn, da ze goe mals zijn, der zijn er dat die soep dan zo doordoen maar ik heb da liever als ge die stukken groenten zo heel laat.”
Kuiken: “Ahjo van dei deurgedone soep, do moet ek oek ni van emme, gelijk as dei van a is veule beter. En doe ge dor dan tomatten eût blik baa oek dan?”
Nina: “Jaja, keb er goei gevonden, meestal zijn da zo echt nog eel stukken tomat, maar nu hebbek er gevonne in kleiner stukskes, en me basilicum bij, da geft ne vele vollere smaak zo.”
Kuiken: “Ahjaa da zal wel goe zen. En moet dor boejon ba oek dan?”
Nina: “Ja, ik doen er een stuk of vier in, dat da goe afsmaakt he, kem graag ne goeie straffe smaak altijd aan men eten.”
Kuiken: “En hoe lang lotte da dan oepston in faate?”
Nina: “Ewel een alfuurke, en dan doen ek er pas die tomattepuree bij, en dan laat ek da nog ne menuut of tien staan.”
Kuiken: “Ahjaa zoewe, ewel kza da oek es moete probere, das wel gemakkelek.”
Nina: “Ewel ja, gelek in de week, kwas naar den Esprit geweest, ge weet wel, zo na dopeningsuren konde naar de nieuw kollekse gaan zien en der gaat dan overal tien percent af, dus kwas ewa later thuis, en als ek thuiskwam lag dieje van ons al in ze bed, hij was nie goe. Dieje had geen goesting gat voort eten of ni naar de winkel geweest, dus konnek eelt kot nog afzoeken naar eten voor op te warmen zo laat op den avond, want nen bo, das voor mij geen avondeten he, kmoet iet warm kunnen eten, en daarmee dachtek, kzal nog is een goei kastrol soep maken, dan ebbek dat al nemeer voor int vervolg.”
Kuiken: “Awel jo tis da, dan edde da mor oep te wermen eh. Kgon me der in de week oek is oon zette se!”

Eat this, Jamie.

[Om geen afbreuk te doen aan de authenticiteit van bovenstaand onvervalst huis-, tuin- en keukengesprek, heeft de auteur ervoor gekozen het niet om te zetten naar Algemeen Nederlands. Vertalingen kunnen op eenvoudige aanvraag bekomen worden.]