De huizenjacht dus. Hoewel streekjacht meer van toepassing is, gezien het feit dat we niet naar het Zuiden zijn afgezakt om nu al meteen met een nieuwe thuis terug te komen. Deze eerste trip was immers meer bedoeld als verkenning, iets waar we, al zeg ik het zelf, goed in geslaagd zijn. Zeker als je de manier waarop we potentiële nieuwe woonplaats uitkozen in beschouwing neemt. Nadat Zakynthos, een Grieks eiland waaraan Spanje eigenlijk niet kan tippen, lang als grote kanshebber gold, vond de wederhelft een tijd geleden een villa in het land van de stier waarvoor we allebei een moord zouden begaan. Of toch minstens een bankoverval om ze te kunnen bekostigen. De ligging, de constructie, de inrichting; als we het zelf hadden kunnen kiezen en ontwerpen, er zouden geen zeven verschillen te vinden zijn met wat ons vanop de desbetreffende Spaanse immosite toelachte die Maylen vond in zijn zoektocht naar een woonst die zich in eerste instantie op Zakynthos zou bevinden. Op exact hetzelfde moment waarop één van zijn spirituele soulmates na veelvuldige dromen over een huis eindelijk van hogere krachten duidelijkheid kreeg over de locatie van dat mysterieuze stukje vastgoed waarvan ze vooralsnog niet kon plaatsen waarom dat meerdere malen ’s nachts opdook. Guess what, haar ‘droom’huis bevond zich in hetzelfde dorp als ons droomhuis. Een godvergeten plaats waar geen van ons allen ooit van had gehoord, een plaats die zich eender waar ter wereld had kunnen bevinden. Uitgerekend daar troffen de twee huizen elkaar. Het feit dat die plaats maar een kleine dertig kilometer verwijderd is van de nieuwe woonplaats van Stijn, Maylens beste vriend, was een bonus van jewelste, en voor we het goed en wel zelf beseften, zaten we op het vliegtuig richting nieuwe thuis waarvan de locatie gebaseerd was op een visioen. Yup yup, we are a bunch of nutcases. But who cares, right?
Natuurlijk was het zonnige financiële plaatje dat Stijn, net als Maylen zelfstandige, ons schetste over de bijdragen die je daar aan de staat levert, een wel heel stevige extra duw in de rug na vergelijking met wat je in ons apenland als zelfstandige op de staatstafel mag gooien. We mogen dan al gek zijn, we hebben geen van beide de ambitie om in de goot te belanden, zelfs al is die plek waar niemand ooit hoopt terecht te komen zonovergoten. Na het blije weerzien met Maylens rots in de branding sinds jaar en dag, vertelde laatstgenoemde enthousiast over zijn nieuwe leven aan de zijde van zijn Spaanse liefde. Een leven dat bestaat uit veelvuldige zakenreizen over de hele wereld, zoals hij al gewend was, meerdere restaurantbezoekjes per week en weekends die geen weekends zijn zonder een partijtje golf op een prachtige, groene berg met zicht op zee. Hij toonde ons zijn gloednieuwe appartement in een buurt waar ik het best wel gewend kan raken, ware het niet dat je daar voor zo’n compacte leefruimte neertelt wat je een klein uur verderop al snel een afgelegen villa met zwembad oplevert. He’s living the good life, en het was hartverwarmend om te zien hoe hij van dat alles met volle teugen geniet.
Wij zijn echter op zoek naar een ander soort good life, en dus gingen we op pad in de door ons – of een paar sluwe vossen van hierboven – uitgekozen streek. Die in het echt zowel visueel als financieel trouwens nog beter bleek mee te vallen dan in welk soort droom dan ook; wij weten alvast waar we de komende jaren van ons leven willen slijten. Na wat onbetaalbaar advies van Stijn, het in overweging nemen van de huidige economische toestand en het feit dat geen enkele Spaanse bank zit te wachten op een koppel jong Belgisch geweld om haar kostbare geld aan uit te lenen, hebben we onze plannen echter ietwat aangepast. In plaats van meteen te kopen, blijkt het verstandiger om eerst één à twee jaar te huren om te bewijzen dat we in staat zijn maandelijks een steady & decent loon op tafel te gooien, om contacten te leggen én de streek beter te leren kennen voor we tot een definitievere stap overgaan. Een change of plans die het proces overigens aanzienlijk kan versnellen; over de aankoop van vastgoed ga je niet over één nacht ijs, over de huur kan eventueel wel op één zo’n bizar benoemde tijdspanne beslist worden.
Rest ons alleen nog het afhandelen van de verbouwing en verkoop van Maylens huis, twee huizen verder gelegen als het mijne. The One, aka Mister Optimistic, hoopt tegen september vertrekkensklaar te zijn, ondergetekende, aka Miss Realistic, gokt op het vroege voorjaar van volgend jaar, gezien de gebruikelijke, ellenlange vertragingen die onlosmakelijk verbonden zijn met (ver)bouwingen en het bouwverlof dat er binnenkort zit aan te komen. Either way hopen we tegen volgende zomer als Spaans burger door het leven te gaan. Op de verbouwingen van mijn huis, die wat later van start zullen gaan wegens mijn iets minder financieel benijdenswaardige positie, willen we geen van beiden wachten. Elke maand dat de wederhelft hier nog gevestigd is als zelfstandige, voelt immers plots aan als een verlies van het geld dat hij ginds kan binnenrijven na aftrek van de veel mindere bijdragen: vlotjes het dubbele. Er is dus geen enkele reden om nog langer te wachten om effectief de stap te zetten. Behalve dan die verbouwingen uiteraard. Waar ik meteen maar eens invlieg, denk ik zo. Na de voortzetting van mijn zes uur durende – naar villa’s kijken in een zonnig land, vermoeiend dat dat is – schoonheidsslaapje van vanmiddag, that is. Slaapwel.
