And then…

En dan juist als ge uzelf hebt neergesmeten in de zetel om hier te komen stoeffen over hoe zalig uw eerste rustige avond sinds de uitvinding van het warm water er gaat uitzien, compleet met voor tv hangen, niet bewegen en in uwe nest blijven liggen tot de iets beschaafdere medemens al lang en breed aan het aanschuiven is voor de lunch, bellen ze u nog is. En dan staan ze hier vijf minuten later, helpen ze u allegauw met die laatste planken, die venster en die stenen plaat die ge met uw ocharme vijfenvijftig kilo niet zomaar onder uwen arm oppakt, doen ze opmerkelijk snel hun ding en zijn ze weer weg.
En dan staat ge daar met uw vuil op het straat, wéér bijna in den donker, en kunt ge alsnog met uw fragiel postuurke alles terug den hof in dragen. En dan lukt dat tot uw eigen grote verbazing, en zijt ge niet te bescheiden om te denken: ik ben verdomme toch een straf wijf. En ja, zegt maar dat ik het zélf gezegd heb. Nèh.

Take a wild guess

Ik herinner me nog goed dat ik het zeer nadrukkelijk gedacht heb, die eerste avond. Ik meen me zelfs te herinneren dat ik het luidop heb gezegd. Tegen mezelf ja, het zou me niet verbazen. ‘Ge gaat zien, ik ga hier twee avonden op mijnen alleenen in den donker liggen klooien om dat spel hier leeg te krijgen tegen vrijdagavond, en vrijdagmiddag gaan ze afbellen,’ zoiets moet het geweest zijn dat ik dacht en al dan niet zei.
Het is vrijdagmiddag. Ik heb net telefoon gehad. Guess who.

Pah-teeyy

Nou nou, wat een feestweek zeg. Hebben we al gehad:

* Lampen die het laten afweten.
* Een kraan die eerst niet veel meer deed en daarna besloot om zichzelf te promoveren tot douchekraan. Leuk, maar niet in de keuken.
* De hond die het hele huis en terras onderkotst.
*  De wederhelft die de kodakken mee heeft waardoor ik geen foto kon nemen van die kat waarvoor ik uit de auto moest stappen in het midden van de straat om ze wat op te jagen. Ze wou koste wat het kost bij haar kikker blijven. Echter, die nam maar één sprong per minuut, wat vervelend is als men gehaast is.
* Een vernuftig uitgekiende route langs bank, post, winkel, tand- en dierenarts en blabla die voor 75% moest overgedaan worden omdat iedereen in een boerengat tussen 12:00 en 14:00 dicht doet. Alles wat online moest geregeld worden, bleef ook ongeregeld wegens websites die dienst weigerden. Net die dag dat ik er eens tijd voor had/maakte, ja.
* De wederhelft die de goede laptop mee heeft waardoor ik opgescheept zit met een draak van een antiquiteit die een kwartier nodig heeft om op te starten en geen twee dingen tegelijk aankan. Geen. Twee. Dingen. Tegelijk.
* Een koelkast die gisteren al verdacht warm aanvoelde en vanavond helemaal de geest had gegeven. Na een razendsnelle ’Shit ik moet een nieuwe kopen. Ik kan pas zaterdag naar de winkel. Maar ik ga niet direct één in mijn zak kunnen steken en meenemen. Amai dat stinkt. Eten verhuizen naar koelkast van de ouders, die zijn toch op vakantie. Rotzakken op vakantie allemaal.’ kwam er gelukkig de ingeving om de boel te onderzoeken en te ontdekken dat het niet aan de koelkast maar wel aan het stopcontact lag.
* Een brief van die etters van ruimtelijke ordening die willen dat ik dat ingevuld terugstuur, mét bouwplan. Welk bouwplan, het gaat om een deur en een venster, en als er al een bouwplan was, is dat na twee jaar per definitie redelijk onvindbaar. Alsof ze zelf alles altijd op dezelfde plaats leggen, hypocrieten. Geldwolven ook, want ze willen weten hoeveel bewoonbare ruimtes ik tegenwoordig heb. Hello, verhoogd kadastraal inkomen!
* Bakstenen en klein prul in een kruiwagen laden, daarmee naar het einde van de straat sleuren en het daar afkappen op de afvalberg van de wederhelft. Denk ik. Als ge pas om 9 uur ’s avonds kunt beginnen, is het immers al donker, en bitter veel licht is er niet zo tussen de velden en leegstaande bouwvallen. Na anderhalf uur had ik een derde gedaan van wat ik had willen doen. Of nee, de berg was in werkelijkheid het drievoud van wat ik dacht wat hij was.

Staan nog op het programma:

* Morgen nog een avondje stenen sleuren.
* ’s Ochtends proberen wat werkmensen af te snoepen van de wederhelft en hen al een deel laten doen.
* Voor het werk een geweldig boeiend bezoek aan het rusthuis om de was op te halen van een oudtante die hulpeloos is als mijn ouders het land uit zijn.
* Eens nadenken over dat bouwplan. Haha.
* De rest weet ik beter nog niet.

De ene week is duidelijk de andere niet. Als iemand een beter understatement heeft, feel free to share.

Desperate gardenwife

Ja. Typisch he. Wederhelft gisteren vertrokken en vanochtend telefoon gekregen dat ze vrijdagavond aan de voorbereidingen gaan beginnen om ons oerwoud wat meer op een tuin te doen lijken. Met andere woorden, Missy kan vanavond en morgenavond op haar eentje een heel pallet terrastegels en een berg bakstenen uit het oerwoud sleuren en deponeren op een plaats die ik nog ga moeten verzinnen, aangezien ik ze niet in mijn living ga stockeren.  Ik word nog een desperate gardenwife, ik.

Look who’s there, at last

Ik kon gisteravond niet binnen toen ik thuis kwam. Ah nee, dat hebt ge dan als iemand uw deur uit uw muur verwijdert en vervangt door een venster, en een halve meter verder de wel heel langverwachte nieuwe voordeur installeert. Warempel, nog één mirakel deze week en ik trek echt nog naar Lourdes om een kaarske te branden. Iemand het nummer van de gepensioneerdenbond?

Walk out the door – if you have one

Aangezien het blijkbaar de week van de ergernis is, hadden ze vandaag weer wat nieuws in petto. Thema van de dag was de voordeur die niet, zoals eerst voorzien, voor het bouwverlof komt. Dat is ondertussen een vrij tot zeer grote ergernis geworden, want ik diende de bouwaanvraag anderhalf jaar geleden in en het ziet ernaar uit dat ik de kaap van de twee jaar ga halen als het zo doorgaat.
Dat anderhalf jaar kan als volgt geïnterpreteerd worden: de tijd die nodig was voor The One om een huis te kopen, er een jaar niet naar om te kijken en vervolgens aan de verbouwingen te beginnen. De grootste verbouwingen ooit, afgezien van drie muren zal niets nog hetzelfde zijn eens het af is, zo rond oktober als alles meevalt. Wat wel het geval zal zijn. Bij hem wel ja. Mijn huis is echter zo vervloekt dat, na de bovenverdieping die nog altijd niet op punt is, zelfs een nieuwe voordeur plaatsen twee jaar in beslag zal nemen. Twee jaar. Voor een fucking voordeur. Hoe lang kan zoiets uiteindelijk duren?

To window or not to window

Ik weet niet goed hoe ik het moet aanpakken met mijn nieuwe voordeur en ramen. Op de plaats waar de voordeur nu is, komt een nieuw raam in mat glas van dezelfde grootte, dat is na heel wat wikken en wegen al beslist. De voordeur verhuist naar de inkomhal-to-be, dat scheelt een paar graden in de winter én dan kunnen de klanten meteen door naar Maylens bureau, dat staat héél vast. Ik ben het beu, al die vreemde mensen die steeds door de woonkamer moeten, waardoor het er altijd netjes moet bij liggen én ik min of meer gegijzeld ben, want je weet nooit wanneer ze hun uittocht komen maken door mijn private ruimten. Voor tv hangen komt dan zo lui over, ik hou er  niet van om te moeten eten als er elke minuut een vreemde kan opduiken en inkijk krijgt in mijn bord, hond noch fretten kunnen vrij rondlopen en stofzuiger of dweil bovenhalen op zo’n moment is ook maar zozo.
Blijft er nog het standaardraam over vlak naast de nu-nog-voordeur slash toekomstig deurgroot mat raam. Ik vind dat not done, een raam tot op de grond met vlak ernaast nog een gewoon raam. Ugly as hell als je het mij vraagt, althans in mijn hoofd, want ik kan me niet herinneren dat ik dat al veel heb gezien. Wat dan wel zijn redenen zal hebben. En dus wil ik het raam halveren, zodat het een ‘hoog’ raam wordt. Geen inkijk meer, nog voldoende licht en utterly cool. The basement feel. Het nadeel is dan wel dat er een stuk muur moet bijkomen, wat net iets meer zal kosten.
En that’s where the questions pop in: is dat wel de moeite, toekomstgewijs, die extra kost? De kans dat ik binnen dit en een jaar een paar landen verder woon, wordt behoorlijk groot, dus doe ik al die kosten om er een jaar van te genieten en dan het genot over te laten aan huurders? Of zal ik, hoewel het me nu compleet onwaarschijnlijk lijkt, nog van idee veranderen en toch besluiten het huis te verkopen, waardoor die kost iets minder als verlies aanvoelt? Komt die verhuis naar het buitenland echt, en zo ja, is dat voor ons tweeën, of zal ik uiteindelijk beslissen dat ‘wij’ niet meer werkt en hier te blijven en als nieuwbakken single alleen van mijn nieuw raam genieten? Of blijven we hier en zo ja, verhuizen we dan naar zijn huis?
Damn you, luxeproblemen. Ik denk dat ik maar voor het hoge raam ga. Altijd cool blijven, weet je wel.

Yay! I think

Het is nog tot vrijdag wachten op meer zekerheid, maar voorlopig is de stand van zaken: geen slopende, langdurige, peperdure voorafgaande procedure nodig, minder dan de helft van de prijs als in dit apenland en hoogstwaarschijnlijk nog mogelijk tijdens mijn maand vakantie. Oh, en dat probleem met de lening heeft meneertje bankdirecteur vorige week nog voor een andere verraste klant opgelost, en gaat dat vanzelfsprekend voor mij ook proberen te doen.
Could life actually be this beautiful? Of mag ik me eraan verwachten dat het dak van de wereld kortelings uiterst pijnlijk op mijn euforische hoofd terechtkomt? Dat zorgeloos gelukkig zijn, dat blijkt na de nodige portie tegenslagen en ongeluk toch wat moeilijker dan toen ik nog niet als volwassene bestempeld werd.

Losing money

Dan is de beslissing over voordeur en ramen eindelijk gevallen, krijg ik een brief van de bank dat ik het resterende bedrag van mijn lening niet meer mag opnemen omdat de termijn verstreken is, de gangsters. En die postbodes, staakten die trouwens niet?? Een bende onnozelaars is het, een bende onnozelaars.

Beveiligd: A week from hell

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord: