Strangers with books

Om tot aan het bureau van De Nina te komen en het begrip te aanschouwen, heb je een badge nodig om een paar deuren te openen, en liefst een lift die werkt. Deze week was dat laatste, ondanks tussentijdse reparaties, maar twee keer waarheid, en we zijn nog maar donderdag. Wie er lang genoeg werkt, raakt daar wel aan gewend, die lift is, zonder overdrijven, élke week wel een dag buiten strijd. Helaas is daar ook de eindeloze trap, die je liever niet neemt, en al helemaal niet als verstokt roker.
Het is dus niet zo makkelijk om tot bij mij te raken als je geen collega bent. Ik zit daar veilig verstopt voor vreemde meneren enzo. Echter, vandaag stond er plots toch een vreemde meneer naast mij, die alle obstakels wist te overwinnen als was hij MacGyver – wie kent die nog?? – en ineens opdook vanuit de trappenhal. Hij kwam recht op mij afgelopen en sprak me aan met mijn volledige naam en al. Dat is schrikken, zoiets. Neem daarbij het feit dat de dag nog niet zo heel ver gevorderd was in mijn niet zo uitgeslapen wereld, en u krijgt een vaag idee van wat die vreemde meneer te zien kreeg: een schaapachtig starende Nina die het hoorde donderen in Keulen en niet verder kwam dan de mond wat laten open vallen.
Gelukkig hield dat donderen op toen hij een grote omslag op mijn bureau legde. Dit kon maar één vreemde meneer zijn, en wel diegene van wiens blog ik grote fan ben. We raakten aan de praat en voor ik het wist, werd er op een dag de eerste omslag op het werk afgeleverd. In die omslag de eerste versie van zijn boek en de vraag of ik het wou nalezen. Want, lieve menschen, ik heb een hoofd om aan te vragen schrijfsels allerhande na te lezen. (note to self: begin daar geld voor te vragen!) Ik ben nochtans heel toevallig in het perswereldje beland, en heb daar geen opleiding whatsoever voor, dus aan mijn doorgedreven kennis of ervaring zal het niet liggen. Het zal mijn haat jegens spellingsfouten zijn die van mijn gezicht af te lezen valt ofzo.
Anyways, vandaag lag er, geheel onverwacht, versie twee op mijn bureau te blinken. En uit de mond van de vreemde meneer de vraag of ik nog eens wou lezen. Met veel plezier haal ik binnenkort dus weer de rode pen boven – nee, er schuilt allesbehalve een schooljuf in mij, laat dat duidelijk zijn – en wanneer ik die heb neergelegd, zal Maylens boek ook bijna liggen wachten om nagelezen te worden.
En dààrna, dààrna, begin ik aan mijn eigen boek. Godganse dagen met een shiny witte laptop op mijn Spaans terras, en maar schrijven. Voor de echtheid kweek ik mij dan een alcoholverslaving aan enzo. Wel wat sneu dat ik daar – het boek, niet de verslaving – al jaren van droom, maar nog altijd geen onderwerp heb gevonden om een boek mee te vullen. Misschien is vreemde meneren met na te lezen boeken wel een ideetje.

Mysterious W.I.M. on a stick

Mevrouw ‘ik pik uwe lay-out op exact hetzelfde moment dat gij zelf terug naar uwe vorige lay-out gaat zodat mijn gedicht alleen nog maar klopt als gij terug effe naar uwe pas weggesmeten lay-out gaat’ smeet, alsof dat feit op zich nog niet genoeg was, een stok naar mijn hoofd. Zo’n stok waarbij ge tien dingen over uzelf moet vertellen die de rest nog niet wist. Aangezien ik een mens van weinig woorden ben – moehaa – gaan we dan ook meteen over tot daden. De Tien:

Onze dvd-collectie is – mentaal, want aan ordenen doe ik niet – opgedeeld in witte en in zwarte films. Uiteraard was ik diegene die op die geniale categorieën kwam. Witte films, dat zijn van die wijvenfilms waarin meisje verliefd wordt op jongen, ze dan een gigantische ruzie krijgen maar het dan toch weer goedmaken tot in de eeuwigheid. Dat soort films heeft meestal een witte achtergrond als cover, ge moet daar maar eens op letten. Die met zwarte achtergrond, dat is met vechten en achtervolgen en/of zombies. Die bekijkt ge beter als tweede, als ge van plan bent er twee te bekijken op een avond, want dat past beter in het middernacht is spookuur principe. Ik zal nooit in omgekeerde volgorde te werk gaan.

Ik slaap nog met een pluchen beest. En ik schaam mij daar geen seconde over, want het gaat mij niet om het beest ergo niet om kinderlijkheid. Het gaat mij om niet omvallen. Goddelijk als mijn lijf is, is het blijkbaar toch niet in staat om niét om te kantelen als ik op mij zij lig en niks tegen mij heb liggen. Op vakantie gebruik ik meestal zo’n reuzehanddoek die ze daar altijd hangen hebben, mijn sidekick gebruik ik nooit want die is daar dan weer te groot voor.

Ik ben zo’n onverlaat die in de file compleet onverantwoord haar nagels lakt als er op geen enkel ander moment daarvoor tijd was. De dag dat ik zonder gelakte nagels buitenkom, bezorg ik mezelf zo’n shock dat ik spontaan ter plekke doodval. Liever dat, dan ongelakte nagels. (note to self: omgeving bevelen mijn nagels te lakken voor mijn begrafenis, en wel tegoei) Als ge dat erg vindt: Blondine is weg om aan de andere kant van de wereld een beetje de backpacker te gaan uithangen, en ze moest en zou haar haardroger meenemen. Ge weet nooit dat ge een boom met een stopcontact tegenkomt enzo.

In het verlengde daarvan: mijn restauratieschuif in de badkamer is één grote rommel waar ik lukraak mijn fond de teint, lipgloss, vijlen, en alles wat nog nodig is om buiten te kunnen komen in keil. Een kat vindt er haar jongen niet in terug, gelijk ze hier zeggen, en ik maar zelden dat wat ik moet hebben. Maar mijn Koh-nagellak moet wel altijd terug in zijn kartonnen dozeke in die chaos gemikt worden. Oh wee als de Koh niet in zijn kartonnen dozeke zit.

Als er ooit op het nieuws komt dat er een personeelslid van Okay vermoord werd, ga er dan maar meteen van uit dat ik daarachter zit, maar ga mij wel niet verklikken. Ik zal dan trouwens toch al lang en breed op een wit strand zitten onder de naam Anastacia Beaverhausen, maar ook dat is classified info uiteraard. Ik kan het namelijk echt echt echt niet verdragen hoe die Okaydames – ook al verdenk ik de helft ervan zelf voor de dames te zijn – zes artikels in mijn wat-is-het-officiële-woord plastic vouwbak leggen en de rest ernaast, zodat ik aan mijn auto de hele boel moet reorganiseren. Ik en bakken reorganiseren is al een vrij tot zeer lachwekkende combinatie, maar zelfs ík krijg twintig artikels in dat plastic spul waarvan ik om de haverklap één van de zijkanten kapot krijg in al mijn enthousiasme.

Ik ben hevig voorstander van het afschaffen van verjaardagsfeesten die georganiseerd worden voor de volwassen familieleden van alles wat jonger is dan, laat ons zeggen, zestien. Die kleine, als hij al beseft dat hij jarig is, heeft daar niks aan dat wij daar zitten want die is toch met zijn speelgoed bezig, en wat ikzelf ervan vind om daar aanwezig te zijn, daar ga ik niet eens over beginnen. *kots* *blijft van mijne kostbare vrije tijd* *fuckin’ hate it*

In mijn handtas zeul ik altijd een schrift mee waar alles in komt dat ik niet mag vergeten. Liedjes die ik wil, boeken die ik wil, quotes die ik op mijn lijf wil laten zetten, geniale ideeën die vriend en vijand ooit nog gaan verbazen, noem maar op. Bedoeling was om de 326 papierkes waar ik dat vroeger allemaal op krabbelde en die her en der verspreid lagen, daar in te zetten. Alleen weet ik niet waar her en der zich precies bevindt, want nu ik dat schrift heb, vind ik geen enkel papierke meer terug. Geen enkel zeg ik u. Heelder wereldreddende theorieën zijn verloren gegaan met hen.

Wat mij eraan doet denken: ik heb ooit de Zippo terug uitgevonden, y’all. Het waaide, ik kreeg mijn sigaret niet aan, en op onnavolgbare gewichtige wijze orakelde ik tegen mijn collega: “Ze zouden nen briquet moeten uitvinden met zo’n klepke aan,” en net toen ik dat op visuele wijze wou verduidelijken, viel mijn frank: een onguur figuur was mij ooit al voorgeweest. Hoewel hij dat niet zo goed heeft aangepakt, want ik heb een hekel aan Zippo’s eigenlijk, geef mij maar ne goeien Bic.

Ik ben zo’n fossiel die nog in oude Belgische franken telt vantijd, ja. Dat is van voor ullen tijd, he kinders?! Of, zoals mijn vader regelmatig zegt: “In fiejetig aame ni annes,” wat zoveel betekent als “in de jaren veertig hadden we niets anders dan dat”. Dat de mens pas een tiental jaren later geboren werd, doet er niet toe.

Ik ben zo iemand die, als de mensen haar stokskes sturen waarin ze tien dingen over haarzelf moet vertellen, er na negen dingen genoeg van heeft. Als ge dat apart vermeldt, komt ge evengoed nog aan tien. Ha!

En dan nu: dieje stok verder smijten. Ik ga dat eens compleet onconventioneel aanpakken en gooi hem naar Mysterieuze Wim. Mysterieuze Wim komt zo een keer of vijf per jaar hier op PATC, en dan zegt hij is iets, maar meer komt ge over dieje mens nooit te weten. Maar daar heb ik hem goed liggen, want guess what Mysterieuze Wim, als ge dees leest, doet uwe mail open, zet daar tien dingen die we nog niet wisten over u – uwe naam is het enige dat dus niet mee mag doen, duh - in en stuur hem naar ninaserotto@gmail.com. De dag dat de lijst arriveert, wordt hij hier direct gepubliceerd, al dan niet voorzien van mijn commentaar, en die dag zal uitgeroepen tot jaarlijkse Mysterieuze Wimdag. Ofzo. En nu maar hopen dat zijn euro valt, of dat hij die indien nodig kan omzetten naar oude Belgische franken.

Write Anna, write

Ik dacht, ik ga nog eens terug naar de oude lay-out, just for the fun of it. En omdat alleen strak wit of strak zwart mij kunnen bekoren en er niet zo heel veel keuze is. Wist ik veel dat ik daarmee een gedicht verpestte dat op exact datzelfde moment ontsproot aan het brein van een collega.
Dus bij deze, nog effe terug naar de oude lay-out tot die knotsgekke moeder van wel 38 kinders een paar nieuwe dingen heeft geschreven zodat haar rijmkunsten niet meer bovenaan staan. Schrijf, Annava, schrijf! Alsof uw leven ervan afhangt!

Make some noise

Mannekes, mannekes, gijlie zou eens iets moeten doen voor mij. Ga hier eens allemaal hard gelukkige verjaardag roepen vandaag als ge wilt. Ja, ook gij, mevrouwtje ik-lees-hier-wel-maar-zeg-nooit-iets. Nee, meneertje reacties-daar-doe-ik-niet-aan-mee, gij komt er ook niet onderuit. God ziet alles maar Nina ziet meer, hoor. Dus doe eens gewaagd en kom eens uit uw kot.
En terwijl ge dan toch bezig zijt, kom dat hier vrijdag ook eens doen, want dan is het mijn beurt. Dertig, ja, dertig.

Should I

Meer dan eens heb ik de afgelopen maanden zwaar overwogen de boeken definitief dicht te doen, maar kijkt, ze Nina is er nog en ze hangt vandaag exact één jaar rond op de WordPressversie van PATC. Should I stay or…

Silence all over the place

Op echt geen énkele blog beweegt nog iets, is de wereld vergaan terwijl ik mezelf aan het doodwerken was?

Not my style

Amai. Ik heb mezelf hier goed weggejaagd afgelopen week door voor truttig beige te kiezen. Eens proberen of ik hier liever kom als het hier wit, mijn lievelingskleur is. Voorlopig heb ik er geen goed oog in.
En dan zeggen dat er zoiets moois van te maken valt. En gevarieerd. En spannend. En uitgebreid. Als men beschikt over technische capaciteiten waarvan ik hoogstwaarschijnlijk niet eens het bestaan ken. Met alle respect voor de designers alhier overigens. It’s just not my style. Hmpf.

Dark light

Daar zie. Als het buiten altijd maar donkerder wordt, maken we het binnen maar wat lichter, nietwaar.

Tags & stuff

Ik moet Trits linken. Dat hebben de regels bepaald. Niet dat ik het erg vind, want de bits van Trits verdienen wel een link vind ik zo. Dus hier Trits, link!

 

The rules:

Link the person who tagged you

Mention the tagrules in your blog without the slightest adaptation (mihi)

Shock the world with 6 unspectacular quirks of nobody else than your lovely self

Tag 6 other bloggers by linking them

Leave a comment on each of these bloggers’ wonderful blogs to bring them the good news they’ve been tagged.

Goed, 6 unspectacular quirks dus. Eerst de opsomming, later de ongetwijfeld noodzakelijke toelichting:

1. Elke keer als we een dvd opzetten, moet ik heel verschrikt en luid “Subtitles!!” gillen, opengesperde ogen incluis.
2. Ik kan niet slapen zonder iets vast te hebben. Het noemt niet Maylen.
3. Ik ben soms een beetje een boefje.
4. Na twee jaar sukkel ik nog altijd met de ruitenwissers van mijn al lang niet meer nieuwe auto.
5. Ik ben dol op dialecten. Dat heb ik hier gisteren nog bewezen.
6. Ik ben plotsklaps geobsedeerd door Lapland. 

De eer om mij op te volgen gaat naar volgende gelukzakken:

Shaira - terug van weggeweest en straffer dan ooit
Finald - idem
Lentesneeuw – als ze tenminste de tijd vind, het sukkeltje
Cijferkes – this is gonna be só good
Saartje – ze weet anders toch niet over wat te schrijven dezer dagen
Maai – net ontdekt en meteen helemaal weg van

Getagden onder jullie, aarzel niet om me te bedanken voor deze portie gratis reclame. Niet-getagden, ook voor jullie een opdracht in het verlengde hiervan: geef me drie dingen die jullie altijd al over Nina wilden weten, maar nooit eerder durfden vragen. Bring it on!

Touching

[http://postsecret.blogspot.com/]