All the small things

* Soms is het leuk in De Boîte. Vandaag werd ons een heel pakket Red Bull Energy Shots toegestuurd. Of de Kuikens nu effectief eens gewerkt hebben dankzij de drank wiens geur mij altijd doet denken aan die antibiotica die ge als kind moest nemen en waar ge elke dag een microbeke mocht uitprikken weet ik niet. Ik heb mijn Energy Shot gepakt en ben vertrokken. Overuren opnemen, wetenie. Maar ik heb wel nog eerst een ‘luxepraline’ in mijn mond gestoken, want ook de Lidl vond vandaag de perfecte dag om ons wat goodies op te sturen. Over dat ‘luxe’ valt wel te discussiëren, maar ge moogt een gekregen paard niet in de bek kijken naar het schijnt.
* De geplande voorraadkast-die-eerst-uitgemest-moest-worden heeft de taak op zich genomen. De oude frigo, waarvan ik al acht jaar dacht dat het een Smeg is, ook. Maar het is dus geen Smeg eigenlijk, ontdekte ik vandaag. Hoezo, het ding in geen acht jaar afgewassen? Het is niet dat het nog werkte he, of dat het een duidelijk doel had vóór vandaag, behalve stof staan vergaren. Wedden dat ons moeder morgen binnenspringt en zegt dat ik die frigo eens zou moeten afwassen?
* Ik heb bij het uitmestenvan de snoepkast een pak Kings gevonden dat maar goed was tot 2002. “Wóónden wij hier toen eigenlijk al wel?” was de niet zo heel onterechte vraag van de sidekick. Ik zal mijzelf ten gepaste tijde daarvoor straffen zene, gene paniek.
* Het vorige impliceert dat ik Grote Boodschappen heb gedaan om de volgende maand tijd uit te sparen wat betreft korte shoppingtrips. Ik heb die met haar twee dingen voorgelaten aan de kassa. Uit compassie. Die staat daar morgen terug voor nog eens twee dingen, de arme trien. Ik niet zene! Maar ik heb wel mijn zetels moeten platleggen en hier en daar wat puzzelen. Eigenlijk heb ik dus in het kader van efficiënt timemanagement een grotere auto nodig. Time is money.
* Mijn lief heeft daarjuist kwaad gezegd dat ik belachelijk bezig was en ik moest daarmee lachen. Maar ik vind het wel treurig dat niemand mijn zwarte humor begrijpt. Zelfs als ik lastig ben, loop ik nog te zeveren en moppen te tappen, maar niemand schijnt dat te kunnen vatten. Humor, was dat niet het überteken van intelligentie?
* Snoop was bij de noorderburen en ik wist het niet. Dat zuigt nogal.
* Ik heb gisteren alle achterstallige Californications gezien en nu vertoon ik ontwenningsverschijnselen. Ik zou ze vandaag nog eens allemaal terug willen bekijken, maar dan gaat er iemand vinden dat ik belachelijk bezig ben en er de humor niet van inzien. Hoewel hij gisteren ook heel hard dicht lag toen Moody over een plantenbak viel.
* Blondine en ik hebben op Facebook een heel mysterie opgezet over Thais gazettenpapier. It’s almost a hype. En dan hebben we en plein public nog met geen woord gerept over dat andere project. We so rule. Bescheidenheid is geen teken van intelligentie. Weten wat ge waard bent wel. Sms’en over erotic nuts ook.
* La mama is officieel kankervrij. Ik ga daar ene op drinken binnenkort. Eén van die dertien flessen wijn die ik blijkbaar in huis had zonder het te weten.
* De uitspraak “Dat verdient een pruim” vond ik wel te pruimen.

Trapped in a corner

Mannen lachen altijd met de vrouwelijke logica, maar me dunkt dat die van hun ook niet altijd op veel trekt. Als ge zegt dat ge iets niet wilt, nemen ze uw nee voor een ja aan en doen ze het toch, maar als ge zegt dat ze iets niet moeten doen, dan nemen ze die ontkenning wel letterlijk en doen ze het ook effectief niet.
Dus vrouwmensen: in het vervolg zegt ge “Ik wil niet dat ge strijkt,” met een strenge, geërgerde blik, en “Neeuuuhhh ge moet met de mannen niet op café gaan zene, laat maar, het zal mij wel lukken om u heel de avond rond mij te verdragen,” met een getormenteerde blik die aantoont dat ge al heel veel op uw plateau hebt maar straf genoeg zijt om dat er ook nog bij te pakken. We zullen ze eens blokken zetten, sie!

Solving the mystery

Als er twee stokken op u liggen te wachten, weet ge dat het tijd is om stilaan in gang te schieten. De eerste had ik al, tja, wat is het werkwoord dat hoort bij die stokken? Ik heb daarmee gedaan wat ik moest doen, ik zal het zo zeggen. Maar ik had daar voor mezelf nog wat werk aangeplakt: wachten tot mysterieuze Wim zou toehappen en zijn tien dingen op mijn beurt meegeven aan de rest van de wereld.
Ere wie ere toekomt: hij heeft al een tijd geleden gereageerd, het was bibi die het wat heeft laten aanslepen. Maar kijkt, we maken er vandaag werk van. Nina proudly presents: haar meest mysterieuze reageerder en zijn tien punten:

1. Ik wist niet da ik zo mysterieus overkwam…alhoewel het leven vol mysterie zit en we soms wa mysterie nodig hebben….
2. Ik gezien mijn leeftijd alles omreken naar oude Belgische Franken…..laat ons zeggen da “the late Eighties en the early Nineties” mijnen tijd” was……
3. Mijn motto is ”Wat moet komen, zal wel komen”
4. Bij mensen die ik niet ken…ik geene grote prater ben….’k bekijk dan alles liever van op n’een zekere afstand…..
5. ‘k graag blogs lees en af en toe eens een comment geef maar da ik zelf nie genoeg inspiratie heb om er zelf ééne te beginnen.
6. Ben single….Alhoewel ik niet echt zoek heb ik “the One” nog niet gevonden.
7. Heb 1 super goeie vriendin waar ik alles tegen kwijt kan…
8. ‘k ben n’een “brave” en “niet-fanatieke” voetbalsupporter van de grootste en mooiste club van ‘t land….
9. Noord-Europa is meer mijn ding dan Zuid-Europa….
10. Ik geene Mysterieuze Wimdag wil…zou begot veel te veel eer zijn voor me

Bescheiden is hij wel, zeg nu zelf. Niet eens een speciale dag willen zeg. We zullen het op een uur houden dan. Goe voor u, mysterieuzen?

Nerdy x-mas

In nerdland zou vandaag een dag geweest zijn die hoger aangeschreven staat dan Kerstmis en aanverwanten. De grootste cadeau kwam natuurlijk in de vorm van de (spreek uit met enige gewichtigheid)  ’huishoudhulp’ – zou ik haar op zijn Karen Walkers ook altijd met Huishoudhulp aanspreken terwijl ik een olijf uit mijn glas pluk? – waarop ik van contentement besloot mezelf twee uurtjes vakantie te gunnen om dat te vieren. Ik zou ze goed gebruiken, die uren, door eindelijk eens een stofzuiger te kopen en dat plastic prul waar ik het stof zelf in moet duwen en waarvan die geribbelde buis altijd loskomt op de schroothoop te mikken.
Halverwege mijn grondige research kwam onze roomie – jaja, hij woont hier nog steeds en gaat dat naar alle waarschijnlijkheid nog wel een tijdje blijven doen – binnengewandeld met het volgende cadeau: een gulle bijdrage voor mijn Dyson Animal Pro als dank voor de kost en inwoon. Dat super-de-luxe modelletje daar graag, juffrouw.
Alleen een stofzuiger kopen zou maar magertjes geweest zijn, dus ik deed er nog een nieuwe vuilnisbak – de vorige hielp ik dit weekend richting eeuwige jachtvelden, don’t ask – bovenop en pas tegen dat ik in het bezit was van spul als microvezelstofdoeken - dat bestaat ook in propere versie en zonder gaten in, ha! – besloot ik mijn nerdshoppingtrip af te  ronden, lichtjes teleurgesteld over het feit dat er nog nooit iemand keukenhanddoeken – ook zonder niet meer uit te krijgen vlekken in zeg! – ontwierp die stylish genoemd kunnen worden maar volledig in mijn nopjes over mijn andere aanwinsten. Die thuis voor het eerst allemaal een georganiseerde en veel logischere plaats kregen dan waar hun voorgangers overal rondslingerden.
Mijn huis gaat blinken tegen dat Huishoudhulp hier is, ik zweer het u.

Speechless

Allee begot, nu bellen ze mij om te zeggen dat er een kuisvrouw kan beginnen eind volgende week. Maakt dat mee.

Pimpin’ everything else, too

Als er geen kuisvrouw voorhanden is om mijn huis proper te houden, dan begin ik maar met grote kuis in mijne kop, dacht ik, en ik was vertrokken. Een deel van wat al maanden door diezelfde kop spookte, werd alvast op papier gezet, nog altijd één van de betere therapieën als ge het mij vraagt. En anders ook. Dagen, weken, maanden kan ik in cirkels blijven denken, altijd opnieuw datzelfde, tot het op papier staat. Alsof ik schrik heb dat ik mijn eigen zorgen zou vergeten zeg, zelfs na ze 265384 keer overdacht te hebben en ze beter vanbuiten te kennen dan een eersteklas nerd zijn Latijnse tekst. Dàt zou pas een ramp zijn.
Gelukkig kan ik op tijd en stond en al eens met mezelf lachen, wat ook gebeurde toen ik doorhad hoe geconstipeerd ik erbij loop in het weekend. Op zaterdag vroeg opstaan, rap naar de winkel, rap beginnen opruimen, rap kuisen, rap als een kip zonder kop rondhossen en ’s avonds vaststellen dat het ene deel van het huis dan wel opgeruimd en proper is, maar dat er ook nog die andere helft ligt te wachten. Meestal die helft waar de rommel van de betere helft ligt te blinken. Al op zaterdagavond beginnen stressen omdat ik toch echt wel een paar uur ontbrekende slaap wil inhalen op zondagochtend, maar diezelfde zondagochtend zo mogelijk nog gestresseerder wakker schieten want ik moet nog dat en dat en dat. Tegen de tijd dat al die datten afgewerkt zijn, is het late namiddag en heb ik toch wel een uur of twee om eens iets min of meer plezant te doen, en dan aan het avondritueel van eten, afwassen en eventuele voorbereidingen voor de nieuwe werkweek te beginnen. En dan op maandag verschieten dat ge nog uitgebluster zijt dan op vrijdagavond, als de weekends nog meer dan de werkweken een bron van stress zijn.
Maar ze gaan mij niet meer liggen hebben zulle. Dat stuk hond van ons verliest per dag meer haar dan een melaatse op een heel jaar ledematen en versleept meer zand met zijn poten dan de straatwerkers hier om de hoek, dus die vliegt zaterdag stante pede naar het hondenkapsalon. Alles eraf, en ik al twee keer minder stofzuigen per week. En dat hij niet zaagt dat hij kou heeft, want hij komt uit Canada of all places. De rest, of toch een groot deel van het huishouden, kan ik hopelijk in de zeer nabije toekomst – naïef blijven we wel – uitbesteden aan een al dan niet Poolse ‘huishoudhulp’ zoals dat tegenwoordig in interimkantoortermen heet en aan het boodschappen-timemanagement wordt ook gewerkt: al twee dagen loens ik vervaarlijk naar een kast in de gang. Leeg zal ik ze krijgen, of ze nu wilt of niet. Want elke week opnieuw in de winkel staan voor hetzelfde, dat is niet het toppunt van efficiëntie. Een extra kast waar wat voorraad in kan, lijkt mij daarvan een beter voorbeeld. Eat this, Martha Stewart. Als het nog niet rot is van zeven weken in die kast te blijven liggen, that is. Binnenkort ben ik dus die één die ge aan de kassa vlak voor u hebt met twee karren vol in ene keer. Negen op tien ook nog in trainingsbroek, ha! En nee, ik excuseer mij niet, want als een mens aan de grens zit van wat hij aankan, moet hij nu eenmaal drastische maatregelen treffen. En daarbij, ik heb mijn bankkaart al van in de voorlaatste rayon vast, ik heb afgerekend nog voor ge hebt beslist in welke rij ge gaat aanschuiven.
Voor mijn andere kast, die dat zo gevuld is met fobieën en andere besognes dat ik nog de deur niet meer durf open te doen uit schrik dat alles er ineens uitvalt, heb ik ook al een actieplan opgesteld, compleet met mentale huishoudhulpen in gedachten. De ene weet het nog niet, die bel ik morgen. Of die mij gaat kunnen helpen, weet ik ook niet, maar als ge het niet probeert, dan weet ge het niet, zegt onze pa altijd. Dus gaan we dat proberen, iets met cranio sacraaltherapie. Ik vat hem nog niet helemaal, maar ge weet nooit dat ge erna ineens kunt eten en drinken zonder doodsangsten uit te staan. Stel u voor zeg. De traditionele therapieën falen al jaren zwaar op dat vlak, misschien doen de alternatievelingen het beter. Zo niet heb ik op zijn minst toch weer een straf verhaal en kan ik bij elke gelegenheid tegen al wie het horen wil uitroepen wat ík ooit heb meegemaakt op de behandeltafel. Ik word nog de ster onder de hypochonders!
Die andere, die weet het wel al sinds vanochtend. De eerste dag van mijn vakantie zit ik om 10 uur ’s ochtends al op haar stoel te blinken terwijl zij mij boodschappen en richtingaanwijzers doorgeeft van hogerhand, die tot nu toe altijd al verdomd juist zijn geweest. Dat die van hierboven ook deze keer hun javel maar meebrengen. Want ik kuisen, iedereen kuisen.

Pimpin’ the floor

The hunt for de kuisvrouw is moeilijker dan ik had ingeschat. Mijn gedachtengang à la ’iedereen zoekt werk dus ik ga ze kunnen uitkiezen, tegen het weekend blinkt heel mijn huis’ strookt niet erg met de trieste werkelijkheid. Bij elk interimkantoor hetzelfde wachtlijst-liedje, en de streekkrant openslaan is al helemaal om te lachen. Heel groen, vooral. Bij de derde “Vat is je noemmer, ik bel mijn bedrijf en laat hen je teroegbellen. Vat zeg je?” kon ik niet anders dan met een “Ja kom, laat al maar” de telefoon dichtkwakken. 
Alle respect voor zij die proberen Vlaams te spreken, daar niet van, maar eerst vijf nummers moeten bellen voor er iets geregeld kan worden, is mij toch iets te louche. Als het dan toch via een ‘bedrijf’ moet, zet dan dàt nummer in uw annonce he menschen. Ik ga echt geen beroep doen op een pimp om mijn vloeren proper te krijgen. Toemme toch.

Society’s voice

In de categorie Merkwaardige Vaststellingen. Ik krijg de laatste tijd regelmatig te maken met iets waar 99,9% van de bevolking heel slecht op zou reageren. Mij laat het koud, ik zie er geen graten in. ‘Als er geen problemen voorhanden zijn, dan mààk je er gewoon’, lijkt wel het levensmotto van  Serotto, maar  met dat ene ding waar iedereen een probleem van zou maken, heb ik geen moeite. 
Toch doe ik alsof ik het erg vind, steeds opnieuw. Omdat het er nu eenmaal ingebakken zit dat je daar kwaad of gekwetst door zou moeten zijn.  Omdat het abnormaal is om dat normaal te vinden. Omdat op dat moment de stem van de maatschappij het lijkt over te nemen van de stem van mijn hart.
En dat terwijl op dat moment niet de maatschappij, maar alleen maar diegene die het dichtst bij mij staat mijn stem kan horen. Funny. Maar ik trap er wel niet meer in vanaf nu. Voilà.

Kiss & tell

“Ik heb een geheim!!!” brulde ik, en nog voor mijn verstand wist waar ik mee bezig was, had mijn snep het hele geheim in geuren en kleuren uit de doeken gedaan. Oi.
Het was dan ook een geheim om heel, heel fier op te zijn, want maar een handvol mensen kennen het, terwijl aan de rest van de wereld een vieze, vuile leugen als the truth, the whole truth and nothing but the truth verkocht werd. Zeg nu zelf, wat heeft een mens eraan in zo’n bevoorrechte positie te zitten terwijl niemand dat mag weten? Dat smeekt gewoon om het aan die ene mens te vertellen waarvan je weet dat hij het tien minuten later toch al vergeten is en het niet eens zou kunnen verder vertellen, al zou hij willen. Toch?

Fuck [said the big girl as the little one finally started crying]

Hij was al een paar keer gevallen, mijn frank. Ik moet alleen gevonden hebben dat ik rijk genoeg was, want ik heb hem altijd laten liggen en ben doorgewandeld. Vandaag ben ik eindelijk eens blijven staan, heb mij gebukt en die frank eens een paar keer rondgedraaid alvorens hem weer op te rapen.
Al meer dan tien jaar probeer ik iets te verwerken. Of dat maak ik mezelf toch wijs, dat ik echt probeer. Er gewoon over nadenken brengt namelijk niet veel zoden aan de dijk, maar dat was het enige wat ik ermee aankon. De laatste jaren ondernam ik wel actie, al was die actie compleet verkeerd. Ik stelde mezelf steeds opnieuw bloot aan hetzelfde soort situatie dat al het leed in de eerste plaats veroorzaakt had. Ik zou mezelf wel eens bewijzen dat ik geen trauma had, dat ik de boel perfect onder controle had. Geen vuiltje aan de lucht, toch? Doelbewust zocht ik het gevaar steeds weer op, en steeds nam ik grotere risico’s. Even verwoestend als onwetend. In plaats van te zoeken naar de juiste zalf en die er op te smeren, nam ik steeds weer een mes om de wonde nog eens lekker open te snijden, liefst elke keer net iets dieper dan de vorige. Cos we all love the taste of blood, right?
Daarnet, terwijl ik mijn spiegelbeeld strak in de ogen keek, begon het me eindelijk te dagen. Ik hoef dat soort situaties helemaal niet op te zoeken. Duizenden mensen kómen niet eens in die situatie, omdat het gewoon niet nodig is, en ik heb daar zelf ook niets te zoeken. Ik hoef mij eigenlijk helemaal niet te bewijzen. Noch aan mezelf, noch aan een ander. Het enige wat ik moet, is genezen. Is loslaten. Wel voor mezelf, nog steeds niet voor een ander.
Verdomme, verdomme, verdomme. Wat heb ík slecht voor mezelf gezorgd zeg. Wat heb ìk mezelf mishandeld. Iets wat ik mijn ergste vijand nog niet zou aandoen, heb ik wél ontelbare keren mezelf aangedaan. Godver zeg. Wat zou ik graag dat kleine, gekwetste meisje vastnemen en zeggen dat het ok is nu. Dat die grote, stoere chick die haar altijd tegen haar zin meesleurde in al dat gruwelijks onmetelijk veel spijt heeft dat ze haar dat aangedaan heeft, en dat ze zal proberen dat nooit meer te doen. Fuck.

[Off the record: net als ik dit wil posten, draaien ze hét lied bij uitstek dat me doet terugdenken aan de periode van Het Trauma. What are the odds.]