Sinds Maylen zich verdiepte in het spirituele wereldje, heeft hij een shitload aan nieuwe mensen leren kennen. Hier en daar zit er, zoals in alle lagen van de bevolking, eentje tussen wiens bedoelingen niet zo oprecht zijn als je op het eerste zicht zou denken, maar met de grote meerderheid onderhoudt hij een band die benijdenswaardig is. Een band waarbij je je als ‘gewone’ sterveling maar weinig kan voorstellen en waarvan ik niet eens weet of ik ooit ga ervaren wat het is om op zo’n niveau omringd te worden door mensen. Velen onder hen zijn vrouwen, en aangezien vrouwen nogal tuk zijn op op tijd en stond eens een praatje slaan, wordt er bij momenten nogal wat heen en weer getelefoneerd. Op zich heb ik daar geen probleem mee. Wij hebben dat soort relatie, en ik vind het eerder een luxe dat ik weet dat hij alles tegen mij zegt dan dat ik mij moet afvragen of hij er misschien stiekeme vriendschappen op nahoudt.
Sinds ik mij verdiepte in het blogwereldje, heb ik een shitload aan nieuwe mensen leren kennen. Sommigen blijven beperkt tot reacties en tegenreacties, anderen stappen over naar mail. Een paar zijn doorgedrongen tot het telefoon-Facebook-messenger niveau en een enkeling slaagde er – tot mijn grote plezier overigens, daar niet van – in zich tot in mijn huis en dagelijkse leven binnen te werken Sommige banden hebben een redelijk diep niveau bereikt, anderen blijven, hoewel heel aangenaam, toch eerder oppervlakkig. Onder hen bevinden zich uiteraard ook mannen. Mannen met vriendinnen, mannen met vrouwen. Mannen voor wie ik officieel niet besta wegens te moeilijk uit te leggen thuis, ook al gebeurt er niets wat niet kan of mag. Er wordt af en toe wat heen en weer getelefoneerd, maar niet voor ik eerst de regels heb gecheckt. Want ik ben de laatste die problemen wil veroorzaken binnen een relatie, de laatste die er zit op te wachten dat er ergens ten velde een vrouw een hoop onnodige pijn en achterdocht te verwerken krijgt omdat er een andere vrouw jolijtig wat wil bijkletsen met haar man. Ik check dus eerst, en leg me er bij neer dat het er in de meeste gevallen op neerkomt dat ik wacht tot de man in kwestie mij belt wanneer het hem past. Op zich heb ik daar geen probleem mee. Jammer dat ik niet zomaar even de telefoon kan pakken en er snel de stress van de dag kan afkwebbelen als ik daartoe de behoefte voel, en zelf zou ik me zo’n achter-de-rug relatie niet – meer, eerlijk is eerlijk – kunnen voorstellen, maar ik heb er wel – nog – alle begrip voor en respecteer het.
But I can’t help but wonder: is er ooit een vrouw geweest die zich heeft afgevraagd of het voor mij wel ok is dat ze mijn wederhelft eender wanneer opbelt? Denken die vrouwen even ver na als ik en zijn ze erop beducht niemand in de problemen te brengen of te kwesten of trekken ze er zich niets van aan? En zo nee, moet ik mij het lot van andere vrouwen blijven aantrekken of net als zij worden en meedogenloos worden tegenover de tere hartjes van mijn eigenste soortgenoten? Moet alle goedheid van mij komen maar komt de goedheid nooit mijn kant op?
There’s only one way to find out, het hem gewoon eens vragen. And that’s exactly what I’m gonna do, want ik vraag het mij al een hele tijd af. Eens benieuwd hoeveel vrouwen slagen voor de test. Call me a pessimist, maar ik vrees dat het er niet veel gaan zijn. Van je eigen soort moet je het hebben, zeggen ze dan.