Meermaals per dag kom ik hier, maar echt veel gebeurt hier niet meer in vergelijking met vroeger. Als er iets geschreven wordt, is het maar om iéts te schrijven. Dat wat mijn leven de laatste maanden tot in de kleinste details beïnvloedt en bezighoudt, is iets wat door veel mensen als klinkklare onzin wordt afgedaan, en het laatste waar ik nu behoefte aan heb, is veroordeeld worden. En al helemaal als dat komt van de kortzichtigen onder ons. Zij wiens leven alleen bestaat uit werken en kinderen grootbrengen en die niet zien wat ik zie. Misschien zijn ze bang om verder te kijken, misschien denken ze dat zij de waarheid in pacht hebben, misschien denken ze nog iets heel anders. Wat er ook van zij, dat onbegrip heeft voor veel pijn gezorgd de laatste tijd, want jammer genoeg zijn de mensen die ik tot mijn vrienden rekende, waaronder zelfs mijn beste vriendin sinds mijn vijftiende, niet bereid of in staat om even ver te kijken als ik. Het heeft dan ook meer dan een week geduurd voor ik de moed had gevonden om haar te bellen en happy happy joy joy mijn relaas te doen over mijn reis naar Lapland. Eerder kon ik het niet opbrengen om fake vrolijk lopen te doen, en het drama dat zich op dat moment thuis voltrok en alle andere, essentiële delen van mijn leven die daarmee onlosmakelijk verbonden zijn, te verzwijgen. Mails van andere vrienden blijven onbeantwoord, want ook daar kan ik niet langer doen alsof. Momenteel interesseert het me ook niet meer om die banden nog langer te onderhouden. Of ze aanvaarden Nina in haar geheel, of ze verdwijnen, want het is mijn godverdomde recht om gewoon te zijn wie ik ben zonder dat mijn pijn weggelachen wordt en/of zonder daarop afgerekend te worden. Op voorwaarde dat ik daar zelf niemand mee kwets uiteraard, met dat mezelf zijn, maar dat is allerminst het geval, zeker gezien het feit dat ik slechts een klein handvol mensen laat zien wie ik ben.
Dat wat me zo hard bezighoudt, is namelijk voor veel mensen taboe, of fantasie die geenszins wetenschappelijk te bewijzen valt, hoewel ik zelf helemaal geen hoogdravende onderzoeken nodig heb om te ondervinden en weten dat het evenveel realiteit is als, laat ons zeggen, biologie of technologie. Het gevreesde vakgebied wordt namelijk bestempeld als spiritualiteit, een gebied waarop onnoemelijk veel gebeurd is ten huize Serotto de laatste tijd. Voor zij die er zich in willen verdiepen: het is een heel belangrijke periode momenteel op dat vlak, met heel veel awakenings, mensen die plots spiritueel ontwaken, waarschijnlijk met het oog op 2012. De gevolgen blijven niet uit, een verbijsterend aantal relaties hebben we op heel korte tijd op de klippen zien lopen, zowel dicht om ons heen als wereldwijd, bij meer ‘internationale’ vrienden. Het verloopt altijd volgens hetzelfde patroon; één van de twee ontwaakt en ontdekt dat hij of zij – veelal zij – een grotere taak heeft hier op aarde, en de ander blijft onbegrijpend achter. Jarenlange relaties worden op amper een week tijd uit het schijnbare niets op een heel definitieve manier ontbonden.
Ook ik stuurde na net geen negen jaar vanuit het hoge Noorden wel héél onverwacht maar toch overtuigd een mail met het verzoek nog thuis te blijven wonen tot ik terug was, maar wel al uit te kijken naar een nieuw onderkomen. Ik zou de achterblijver worden, hoewel ik er nochtans zelf al jaren zeer sterk in geloof. Zo sterk zelfs dat het voor mij eigenlijk niet eens een kwestie is van wel of niet geloven, het ís gewoon zo, dat heb ik oneindige keren gezien. Zo intens gezien, dat ik er met de beste wil van de wereld niet bij kan dat het voor zovelen zo hardnekkig onzichtbaar en onwerkelijk blijft. Daar ligt een stevige contradictie in, daar ben ik mij terdege van bewust. Ik wil begrip voor wat ik zie, maar kan maar moeilijk begrijpen dat velen het niét (willen?) zien. Daarom is het dan ook een probleem, obviously. Het probleem van ons was/is dan ook dubbel gecompliceerd; ik heb al één en ander gezien, maar, hoe graag ik ook zou willen, ik zie niet wat Maylen nu allemaal ziet, want dat is nog zoveel meer. Het probleem van ons was dan ook niet terug te brengen tot de traditionele relatieproblemen als ‘zij ziet hem niet meer graag’ of ‘hij heeft iemand anders’, waardoor het nog moeilijker te plaatsen was. Twee mensen die elkaar oneindig graag zien en tot de laatste snik willen vechten voor hun in de grond probleemloze relatie – als wij het eens om de twee jaar oneens zijn over iets en daar maximum een kwartier over discussiëren, niet eens echt ruzie maken, zal het al veel zijn – die door hogere krachten uit elkaar lijken getrokken te worden, is hartverscheurend.
Maylens taak hier op aarde blijkt namelijk gigantisch te zijn, en ‘ze’ – en hij ook – zullen er alles aan doen om hem die taak te doen volbrengen, ook als dat betekent dat hij de liefde van zijn leven moet laten gaan. Hence mijn gevoel dat vliegtuig te zijn dat het leger neerhaalt om een hele stad van een gewisse dood te redden. Dat besef roept honderd-en-één vragen op. Ten eerste natuurlijk waarom en óf ‘ze’ ons überhaupt wel uit elkaar willen. Want, in alle bescheidenheid, ik leg hem geen strobreed in de weg en probeer met elke vezel van mijn lichaam om hem zo goed mogelijk te begrijpen en te steunen. Een tweede vraag die door de wel heel verwarde hoofden bleef spoken, was waarom ‘ze’ ons dan in de eerste plaats bij elkaar hadden gezet. Koppels die elkaar een avondje vreemdgaan gunnen en daar, als dat dan ook effectief gebeurt, niet de minste problemen over maken, zijn niet dik bezaaid. Koppels waarbij geen van beiden kinderen willen, evenmin. Koppels waarbij de vrouw de man aanraadt om een weekendje te gaan logeren bij een vrouw die hem veel kan leren op spiritueel vlak maar in het buitenland woont, zijn niet de norm. Koppels waarbij de man de vrouw de vrijheid geeft om een half jaar in het buitenland haar dromen te gaan najagen, kom je ook niet elke dag tegen. Koppels die er allebei onze soms toch wel heel afwijkende gedachtengang en kijk op het leven op nahouden, ben ik, zeker in combinatie met al het bovenstaande en nog zoveel meer, ook nog nooit tegengekomen. Koppels die zo anders zijn dan wat onze maatschappij voorschrijft en toch onderling zo gelijkgezind zijn, die horen samen te blijven. Een mens komt dat soort eigenaardig evenbeeld maar één keer op een leven tegen. Geen van ons zou trouwens nog kunnen leven met een ‘traditionele’ partner of relatie. En dus blijven we vooralsnog samen, want als er iets is wat we uit de afgelopen weken geleerd hebben, is dat we elkaar veel liever zien en bereid zijn om veel verder te gaan dan we eigenlijk zelf beseften. Maar het gaat gepaard met heel wat obstakels, en nog meer vragen. Zoals de vraag of dit onze ultieme test is. Misschien is dit de test die we moeten doorstaan om te zien of ik de geschikte persoon ben om aan zijn zijde te staan bij het vervullen van zijn taak, om te zien of ik bestand ben tegen wat nog komen moet. Misschien is dit mijn test om het ware geluk te vinden, want ik ben het levende summum van alle angsten die er in de wereld zijn. Misschien moet ik nu mijn ultieme angst, hem verliezen, kunnen loslaten, om van al die andere angsten verlost te raken. Off the record: nadat die eerste ‘crisis’ overwonnen was, is mijn – niet-alcoholisch welteverstaan – drankverbruik zo maar eventjes méér dan verdubbeld omdat mijn slikangst voor 95% overnight als ware het een mirakel verdwenen was. Een geintje van het lot om aan te tonen hoeveel macht het heeft of het zoveelste bewijs van hoe sterk de geest het lichaam in de ban houdt?
Het enige wat we nu kunnen doen, is dan ook zo goed mogelijk de tekens herkennen en aanvoelen wat het grote plan is. Alles wat we ondernemen en daarvan afwijkt, zal automatisch falen, alle dingen die in het plaatje passen, gaan, zoals al gemerkt, als vanzelf. Het antwoord op mijn aanvraag voor een maand onbetaald verlof om de voorlopig nog ietwat vage optie ‘zelfstandige in de creatieve sector’ uit te vlooien, zal al een tipje van de sluier oplichten, het gesprek met de bank, de vastgoedzoektocht in het buitenland en gesprekken met onze connecties ter plaatse ook. Niet nodig om te vermelden op wat we hopen. Dat, en dat de wereld ooit zal zien wat wij zien.