The hunt for the rainbow

Twee gedaanteverwisselingen op één week tijd, het toont wat aan, me dunkt. Nina is namelijk extreem zoekende nowadays. Surprise, surprise. Wat wel verrassend is aan dit zoekend zijn, is dat het zich zo anders voordoet dan alle andere keren. Het gaat dieper, alsof ik me op een ander niveau van bewustzijn bevind. Ik zoek anders dan anders. Naar andere dingen dan anders.
In de auto, bijvoorbeeld, naar de juiste muziek. Want muziek is alleen juist als ze bij je humeur past, en ik ondervind heel wat moeilijkheden om het muzikale af te stemmen op het mentale lately. Het hartverscheurende genre is me dezer dagen wat te triestig, de stomend hete r&b-beats krijgen me niet in een sexy mood.
In de kleerkast, bijvoorbeeld, op zoek naar de juiste outfit. Want je hebt pas de juiste outfit aan als die bij je humeur past, en ik ondervind heel wat moeilijkheden om het vestimentaire af te stemmen op het mentale lately. De zomerse meerderheid is – volgens ‘de mensen’ althans – wat te bloot voor dit weer, de winterse minderheid is ronduit saai en truttig. En jammer genoeg niet truttig als in primbo, want dan zou ik hot zijn dit seizoen.
Het lijkt me gewoon allemaal zo grijs, nu ik het eens goed bekijk. Zo basic. En Nina mag dan al haar hele leven een kleurloze no-nonsense figuur geweest zijn, ik wil hoe langer hoe meer gillend wegrennen van dat inspiratieloze bestaan. Ik wil kleuren. In mijn huis, op mijn foto’s, in mijn garderobe, in mijn leven. Vlammende kleuren. Wanna set the world on fire.
En daarom staak ik die andere zoektocht even. Die naar werk. Want als ik binnen mijn grijze, semi-administratieve hokje op zoek ga naar een soortgelijke job, zal ik geen kleuren vinden. Just another shade of grey. Het voelt aan als kiezen tussen de pest en de cholera. I want neither, obviously.
Ik wil creativiteit, vrijheid, uitdaging, zelfstandigheid. Mijn hele hebben en houden achterlaten en ergens in New York een crappy appartement delen met twee freaks, om de maand van job wisselen en met de vreemdste mensen terechtkomen op de vreemdste plaatsen. Mijn job opgeven, just like that, en zien waar het me brengt. Me gewoon laten meedrijven op een stroom van gevoelens, mijn intuïtie volgen en weten dat het goedkomt, either way. Me losmaken van alles waaraan ik met handen en voeten gebonden ben. Ik wil vandaag niet weten wat morgen brengt. Wanna take the plunge, knowing that the sky’s the limit.
We vertoeven dus nog altijd in onze weird place, met zijn tweeën. Controlefreak slash chicken shit Nina en dappere, onbezonnen Nina. Bij momenten in een rotvaart de dieperik ingezogen door het loodzware besef dat ik te bang ben om zo’n ingrijpende risico’s te nemen. Bang om alle (financiële) zekerheden die ik, zorgvuldig gepland en uitgestippeld, tot hiertoe opgebouwd heb, diezelfde dieperik in te keilen en er gewoon voor te gaan, voor die boeiendere versie van mijn grijze bestaan. Skyhigh de hoogte in gekatapulteerd op andere momenten, voortgedreven door een onstuitbare energie waarmee ik bergen verzet, gewoon door te denken hoe het zou kunnen zijn in een fluoroze-met-zilveren bestaan.
Ze vechten hele oorlogen uit, die twee Nina’s. Ze leven parallel naast elkaar, dan weer staan ze met getrokken messen tegenover elkaar om wat later in mekaar over te vloeien. En ze trékken. Ze trekken zo hard. God, wat trékken ze hard. Naar zo’n twee compleet verschillende richtingen, de ene omlaag, de andere omhoog, dat ik het soms fysiek voel, in mijn maag. Manic depression meets schizophrenia.
Die muziek, die vind ik wel weer. Die flashy garderobe, dat is slechts een kwestie van een nier te verkopen om vervolgens zwaar te investeren in een paar de la Renta’s en Prada’s. Maar de exacte plaats waar ik moet gaan staan om de sprong te wagen, die weet mijn inwendige gps met geen mogelijkheid te vinden. Damn you, ontbrekende oriëntatiehersencel.

Not my style

Amai. Ik heb mezelf hier goed weggejaagd afgelopen week door voor truttig beige te kiezen. Eens proberen of ik hier liever kom als het hier wit, mijn lievelingskleur is. Voorlopig heb ik er geen goed oog in.
En dan zeggen dat er zoiets moois van te maken valt. En gevarieerd. En spannend. En uitgebreid. Als men beschikt over technische capaciteiten waarvan ik hoogstwaarschijnlijk niet eens het bestaan ken. Met alle respect voor de designers alhier overigens. It’s just not my style. Hmpf.

So true

“Often people attempt to live their lives backwards; they try to have more things, or more money, in order to do more of what they want, so they will be happier.  The way it actually works is the reverse.  You must first be who you really are, then do what you need to do, in order to have what you want.”  ~ Margaret Young

Dark light

Daar zie. Als het buiten altijd maar donkerder wordt, maken we het binnen maar wat lichter, nietwaar.

And once again…

Guess what. Yours sincerely en aanhang werden vanochtend wéér wakker zonder verwarming. Welk moment is daarvoor dan ook geschikter als het weekend waarin men spreekt van ‘rukwinden’, ’hagel’ en ‘eerste sneeuw van het jaar’?
I’m tellin’ ye, ik ben nog maar één stap verwijderd van alles waar ik waarde aan hecht ergens op te slaan en de boel gewoon in de fik te steken, want dat wat lang, làng geleden een droom was, wordt hoe langer hoe meer een nachtmerrie.
Prettig weekend, iedereen.

Zero for humanity

“En Nina, hoe is de test verlopen?”  vroeg de uitzendconsulente me na afloop. Ik weet niet goed wat ik moet vinden van dat trucje waarbij mensen die iets van je willen, je zoveel mogelijk met je voornaam aanspreken om een vals gevoel van vertrouwen te wekken. “Goh, op zich wel goed, maar ik heb een kapitale fout gemaakt en heb het pas te laat opgemerkt,” antwoordde ik in alle eerlijkheid. After all zou ze er toch zo meteen achterkomen. “Oh? Wat is er dan misgelopen?”  wilde ze weten. “Ik heb pas veel te laat gemerkt dat ik voor Arthur met zijn pijnlijke rug die lange rit van vier uur gepland had,”  verduidelijkte ik.
Want zo gaat dat met interimkantoren. Ze nemen testen af waarin Arthurs met een zwakke rug voorkomen. “Haha, trek je dat maar niet te hard aan, laat hem maar wat zeuren over zijn rug,”  lachte ze, “ik zal je resultaten afprinten en dan bekijken we het eens.”
Wat later lag er een blad voor me met mijn scores, vergeleken met de gemiddelde scores van de zogenaamde testgroep, die mensen met mijn soort profiel vertegenwoordigen. “Je hebt het er eigenlijk heel goed vanaf gebracht,”  wees ze enthousiast op de zeven van de tien punten waarop ik beduidend meer scoorde dan de testgroep, “dat is echt een schitterend resultaat hoor! Als je alsnog naast die ene job zou grijpen, is dit alvast een heel sterk pluspunt voor volgende vacatures, ik neem het meteen op in je dossier!”  kirde ze vrolijk verder.
En toen moest ik ineens heel hard op mijn lip bijten om een onbedaarlijke lachbui te onderdrukken. Mijn oog viel namelijk op een punt waarop ik vrij slecht gescoord had. Dat van ‘menselijkheid’. Daar stond het dan, zwart op wit: Nina is een onmens. In het bijzonder wat betreft mannen van middelbare leeftijd met een hernia. Ha! Hij vergeeft het me vast nooit, die arme, kreupele Arthur.

Being ballooned @ work

Dingen die een mens zich afvraagt wanneer hij op een donderdagavond na het werk in de ondergrondse parking aan zijn auto komt:
- Of er veel file zou zijn
- Wat de wederhelft op het menu zou gezet hebben
- Wat in godsnaam die test in het interimkantoor zou inhouden
- Waarom er een groene ballon met een vaag gezichtje onder de ruitenwisser vooraan én achteraan zit

Dingen die een mens zich daaruit voortvloeiend afvraagt:
- Of ik de laatste negen maanden van mijn twentysomething compleet gemist heb en het overnight ineens al eind augustus 2009, a.k.a. De Dag Dat Ik Dertig Word, geworden is
- Of dat nog bestaat, verborgen camera
- Of IT-er weer één van zijn buien heeft
- Of ik ooit de dader zal vinden

Weird places, weird phrases

“Some extra make-up and a cute outfit is the only thing that can save me today”, was het eerste wat ik gisteren dacht toen de wekker afging. Na weer een nacht die veel te slapeloos was, in een bui die het midden hield tussen ‘aan de rand van de afgrond’ en ‘we gaan ons niet laten kisten’ en op het punt van, het moet gezegd zoals het is, half leeg te bloeden, zat er daadwerkelijk niets anders op dan een hopeloze poging te wagen om een bleek, met bloed doorlopen ogen van vermoeidheid, gezicht om te toveren naar iets wat lang niet stralend, maar toch op zijn minst neutraal kon genoemd worden, ondersteund door een city chic outfit. Het hielp. Toch voor even.
“I’m in such a weird place right now”, was het eerste wat ik vanochtend dacht toen ik uit mezelf wakker werd. Dat betekent twee dingen: ten eerste flitsen er met de regelmaat van de klok Engelstalige quotes met Hollywoodallures door mijn hoofd en ten tweede had ik vandaag een dag vrijaf. Edoch voelde ik me zo ongeveer net als de ochtend voorheen. Ook dat betekent iets: je op een vrije dag hetzelfde voelen als op een extreem belabberde maandagochtend, is niet goed. Maar mijn wake-up quote van de dag sloeg wel de nagel op de kop; I àm in a weird place. De drang om alles gemakkelijkheidshalve bij het oude te laten vecht met een restje energie dat zich niet gewonnen wil geven en de koe bij de hoorns wil vatten.
Wonderwel heeft dat laatste de bovenhand gekregen, dankzij de dress to impress formule die ik ook vandaag weer besloot toe te passen, iets wat allesbehalve mijn gewoonte is op vrije dagen. Die spendeer ik namelijk liever niet opgemaakt en in een comfortabele trainingsbroek en sneakers, zelfs als ik de deur uit moet op zoek naar, jawel, een nieuwe deur. “Oh, en nog iets,” sprak ik mijn spiegelbeeld toe net voor ik het de rug toekeerde, “wat de buitenwereld ook moge beweren, ze zitten er compleet naast. Het is lente, hoor je me? Lénte! Niks geen herfst, winter, regen en grijs. Lente.” 
All dressed up and good to go vatte ik zelfs nog een ambitieuzer plan op; ik zou tussendoor ook eens snel een interimkantoor binnenspringen. Als je er op je paasbest uitziet, kan je er immers maar beter voor zorgen dat zoveel mogelijk mensen dat gezien hebben. And what do you know, bleek dat ze aan de rand van de stad – heb j’em? heb j’em? – net een vacature binnen hadden gekregen die ik actually leuk vond, op vijf minuten van mijn deur én met net geen veertig dagen vakantie per jaar. Mijn enthousiasme werd iets getemperd door het feit dat ik me overmorgen via één of andere bizarre test eerst moet bewijzen voor ze het bedrijf van mijn bestaan op de hoogte brengen, maar alleen al het idee dat er misschien wel leuke jobs zijn out there, stemde me weer wat hoopvoller. Toch als ze met meer dan één zijn, mocht ik naast deze grijpen.
Na het vinden van een portefeuille – het werd echt wat vervelend, al die kaarten zo los in de handtas, en het is gigàntisch leuk om te pas en te onpas aan je wederhelft en aan elk van je huisdieren afzonderlijk “Heb je wat geld nodig? Hoeveel moet je hebben?”  te vragen terwijl je uitermate praktisch een briefje opduikt uit je nieuwe hebbeding - en het lezen van drie leuke mails – voor de sensatiejagers: ja ook eentje van Ex, het derde ondertussen al, en verder laat ik jullie nog wat op jullie honger zitten - was ik niet meer te stoppen. En aldus bevond ik me luttele minuten later in yet another voordeurenwinkel alwaar ik informeerde naar hun pvc-deuren. De zaak in kwestie blijkt echter in de wijde omtrek bekend te staan als verkoper van aluminiumdeuren. Alléén aluminiumdeuren. Het enige wat me nog restte, was mijn stralendste glimlach bovenhalen en hopen dat ze me er niet van verdachten onder die donkerbruine verf een blonde haardos te verbergen.
But hey, I’m in a weird place. So I can say weird things. Right??

Mail order bride

Wel heb je ooit. Mijn ex heeft me toegevoegd op Facebook. Bibi kon, op de rand van een hartverzakking, natuurlijk niet snel genoeg het zaakje tot op de bodem uitspitten: eerst de burgerlijke staat, daarna de foto’s, dan pas de rest. 
De laatste keer dat ik hem zag, zo’n vijftal jaar geleden, was hij een beetje het noorden kwijt. Terwijl ik enthousiast vertelde over waar ik allemaal mee bezig was, leek hij een beetje ongelukkig met hoe zijn leven verlopen was sinds onze breuk. Met dien verstande dat de breuk daar niét de oorzaak van was, we wisten verdomd goed dat we de juiste keuze hadden gemaakt, alleen was het voor hem daarna nooit echt allemaal in de plooi gevallen. Ik weet het aan het feit dat hij nog steeds weigerde aan zichzelf toe te geven dat hij gay as hell was. Sure, hij was behoorlijk seksverslaafd, en dat heb ik geweten, maar dat overtuigde mij met mijn huis-, tuin- en keukenpsychologie nog sterker van zijn verborgen geaardheid. Het zou me immers niet verbaasd hebben dat hij meerdere keren per dag seks wilde om zichzelf ervan te overtuigen dat hij wel degelijk een ‘echte’ man was. Wat me tijdens ons laatste gesprek nog zekerder maakte van mijn vermoeden, was zijn verhaal van zijn reis naar Thailand waarvan hij nog niet zo lang terug was en waar hij zijn hart had verloren aan één van de plaatselijke schonen. Ik herinner me nog dat ik het een beetje zielig vond, want het toeval wil nu eenmaal dat veel meisjes uit die streek het oudste beroep ter wereld uitoefenen. Ik zag hem meteen voor me als een oude, zielige, nog steeds thuis wonende man die vanachter zijn pc een bruid bestelde, en op één of andere manier klopte dat plaatje ergens wel. 
Bij het zien dat hij ondertussen getrouwd is en dat zijn wederhelft er toch wel vrij tot zeer Thais uitziet, is mijn nieuwsgierigheid alleen maar gegroeid. Zou het echt? Meent hij het nu dat hij echt contact met haar heeft gehouden en zij uiteindelijk naar hier is gekomen? En meent zij dat, of is het haar om het geld te doen? Want in mijn hoofd heb ik al mijn eigen versie gemaakt, maar zelfs als dat de sappige waarheid zou zijn, dat zou hij natuurlijk nooit ofte nimmer toegeven, en al helemaal niet aan zijn ex die hij in geen jaren heeft gezien. In mijn op sensatie beluste geest is het een verstandshuwelijk, voor hem een dekmantel voor zijn ware aard en voor haar een manier om een beter leven te starten. Hij is namelijk ondertussen ook steward geworden, nadat hij zijn carrière als, hoe kan het ook anders, IT-er was begonnen. If that ain’t gay, I don’t know what is. Bovendien stamt hij af uit een behoorlijk rijke familie – hij groeide op in een buurt waar de mensen niet met de auto op bezoek kwamen maar met een helikopter. No kidding.
Of ik ben hier iets hilarisch op het spoor, of ik laat me teveel vangen door een reeks huizenhoge clichés. Wat er ook van zij, ik kon het niet laten om hem snel iets te sturen om te vragen hoe het nu met hem gaat. En, in alle eerlijkheid, niet eens om een verhaal met Dag Allemaal-allures als antwoord te krijgen. Gewoon, for old times’ sake. Want ondanks het feit dat die ene, gapende wonde die hij me bezorgde – niet veroorzaakt door liefdesverdriet nvdr - maar geen litteken wil worden, wens ik hem het beste toe. After all hebben we vier jaar lang niet alleen leed, maar ook veel liefde gedeeld. Ik hoop van harte dat hij dat nog heel lang kan doen met zijn vrouw. Gekocht of niet.

P M fucking S

Nina: “Wat zoek je?”
Maylen: “Het uur.”
Nina: “Middag.”

Inderdaad, mijn shocktherapie heeft maar één dag gewerkt. Vandaag was het weer middag voor mijn ogen opengingen en verkeerde ik in een staat die ik het best kan omschrijven als ‘de eerste weken van mijn zes maanden durende klierkoorts’. Een hoofd dat op ontploffen stond, duizelig, slaperiger als Sleepy, na vijf stappen helemaal buiten adem en niet in staat langer als een halfuur rechtop te zitten.
De oorzaak is ondertussen al gevonden; het was een vlaag van PMS. De volgende dagen mag de P er af, maar dat maakt het niet noodzakelijk draaglijker. Hoeveel zou dat kosten, zo’n operatie om mij tot man te laten ombouwen?