Hell of a party comin’ up

Vandaag heb ik iets hilarisch beseft. Deze zaterdag staat het verjaardagsfeestje van Stefanie op de planning. Traditioneel gaat dat door op café, maar dit jaar gooit ze het over een andere boeg; vanaf 19 uur worden we, voor we ons in de stad in het feestgedruis storten, bij haar thuis verwacht voor spelletjes en a shitload of pizza. And booze, obviously. Over die spelletjes heb ik wat mijn twijfels. Ik ben namelijk niet het type dat in iemands woonkamer voor een bont publiek één of ander absurd begrip gaat staan uitbeelden. Thanks but no thanks. 
Maar er is meer. Er zal een gemeenschappelijke vriend zijn, die Maylen al wel een paar keer vaag gezien heeft in de anonimiteit van een luid, donker café, maar met wie hij nog nooit aan één tafel gezeten heeft, mee gepraat heeft, laat staan spelletjes mee gespeeld heeft. Inderdaad, het gaat over Tom, jullie kennen hem wel, van hier, daar, en nog een paar andere onbezonnen nachten. Ik weet dus al ongeveer hoe de avond er gaat uitzien; ik ga inwendig zitten gieren en me afvragen of ik hem misschien niet eventjes voor de grap naar het toilet zou volgen om hem de stuipen op het lijf te jagen, Tom gaat zich op zijn eigen typische wijze ongemakkelijk lopen voelen, en Maylen gaat me na afloop knalhard uitlachen om mijn soms wel wat bedenkelijke smaak op vlak van mannen. It’s gonna be one hell of a party, that’s for sure.

This & that

* It’s freezing cold. En dan ben ik nog niet eens in Lapland.
* Kristel is razend jaloers, wist ik veel dat het haar droom was om ooit naar Lapland te gaan.
* Afgeleid door dat feit, hebben we niet echt opgelet toen we een rondleiding kregen in de fitness waar we yoga gaan volgen.
* Desalniettemin hebben we ons toch ingeschreven.
* Wat bezielt een studente om om 10 uur ’s avonds op een fiets door een straat aan de rand van de hoofdstad te zwalpen in plaats van gewoon te fietsen?
* Na Maylens licht, heeft nu ook het mijne het begeven. En dat van opvallend veel andere auto’s ook. Ofwel letten we er nu gewoon veel harder op.
* Ik begrijp niet waarom de nagel van mijn linkerduim sinds augustus telkens opnieuw afbreekt langs rechts.
* Toen ik na het werk uit de parking reed, was ik met verstomming geslagen toen ik zag dat het al donker was. Met dat extra uur slapen was ik akkoord, met dit niet.
* Toen ik vanochtend een slof – god wat haat ik dat woord, dan vind ik ons ‘farde’ veel leuker – sigaretten vroeg in het tankstation waar ik wel altijd sigaretten koop, maar zelden tank, waren er maar vier pakjes meer voorradig omdat alles in het honderd liep wegens het vertrek van de vorige uitbaters. Ik kreeg in ruil een aansteker “voor de slechte service”. Dat noem ik nog eens service.
* De wegenwerken, waarvan ik eigenlijk bitter weinig resultaat merk, zijn na een zevental maanden eindelijk achter de rug, waardoor ik ’s ochtends niet langer twee minuten verlies wegens omrijden. Ik maak me echter geen illusies, tegen volgende week is er waarschijnlijk al een andere straat afgesloten.
* Onze verwarming is volgens mij door het winteruur in de war, en ik ook. Ik denk dat het door die verandering een uur later opspringt. Het kan evengoed zijn dat het theoretisch gezien net een uur vroeger zou moeten opspringen, maar ik krijg maar niet uitgerekend of die theorie klopt, ik heb het moeilijk met zo’n wiskundige vraagstukken. Het doet mij denken aan het aantal uren dat je op een vliegtuig zit en de lokale tijd, daar krijg ik ook kop noch staart aan. Behoorlijk freaky als je alles graag van minuut tot minuut plant.
* Iedereen op het werk was in een vervelende bui. De hoofdprijs gaat naar, hoe kan het ook anders, La Reine, die als een ambtenaar de brug wil maken op 11 november, bijna elke vrijdag vakantie wil én op 24 en 31 december wil thuis zijn, waardoor yours sincerely al die dagen, en nog veel meer, voor haar rekening kan nemen. De tweede prijs wordt weggekaapt door Manager, die als een klein kind entertained moet worden (moeten die af en toe ook eens niet werken??) en om de vijf minuten om aandacht schreeuwde. Ik begin een expert te worden in het manager-negeren. Yay for me.
* De strenge directiesecretaresse wist ik met al mijn charme dan weer wel te bewerken om de fotoboeken die we normaal alleen uitgeven voor klanten, af te bedelen. Ik moest het wel stilhouden, want dat is eigenlijk niet voor het personeel.
* Het – meestal nachtelijk – gestalk van een Nederlander die ik vijf jaar geleden leerde kennen, begin ik danig beu te worden. Waarom blijf je in godsnaam smsen sturen naar iemand die al vier jaar en elf maanden niet meer reageert? En waarom doe je dat *$%#@&# bij voorkeur als een mens slaapt??
* Ik heb me zo uitgeleefd op mijn eigen Power Plate dat ik wel eens een rib zou kunnen gekneusd hebben. En toch kruip ik er morgen opnieuw op.
* Ik voel er niet veel voor om straks mijn wekker op half 5 te zetten. Dat is een schandalig zwaar understatement. Als ik er dan ook nog aan denk dat onze verwarde verwarming wel eens later zou kunnen opstaan als ikzelf waardoor ik in de badkamer de ultieme bevriezing tegemoet ga, gaat mijn tegenzin beyond imagination.

Attention whore @ work

En toen werden we emotioneel. Het is best grappig om bepaalde patronen bij jezelf opnieuw en opnieuw tegen te komen. Minder grappig wordt het echter als je beseft dat sommige patronen wat pijnlijk zijn en je er liever mee zou breken, maar daar op één of andere manier niet in slaagt. Sinds woensdag heb ik namelijk weer last van mijn attention whore patroon. Elfya, ons medium, omschreef het een aantal jaren geleden tegelijkertijd treffend en genant, wegens een One én een schoonmoeder die meeluisterden. “Jij wil helemaal niet verleid worden door mannen”, orakelde ze plots in het midden van een gesprek dat over iets compleet anders ging, “jij wil gewoon bevestiging.” En verdomd, het was alsof ik het licht zag, want wat ze zei, was meer dan waar, ondervind ik ook nu weer. Part 23598.
Al maanden gaat het leven zijn rustige gangetje op het werk. IT-er en ik zijn vervallen in een broer-en-zus of een beste-vriendinnen relatie. Niks geen spanning of geflirt. Gewoon het comfortabele weten dat het allemaal niet uitmaakt, want het is maar IT-er. Niet het ‘maar’ als in ‘hij kan me geen reet schelen’, nee, een ‘maar’ als in, ‘we zijn zo vertrouwd aan elkaar dat het me niet eens zou kunnen schelen als hij me ziek, wenend of met een very, very bad hairday zou zien’. De ‘maar’ die je met je ouders, wederhelft en heel goede vrienden hebt. Het gewone zijn wie je bent zonder het allemaal mooier te moeten doen lijken. Ik voelde me er goed bij. Heel goed zelfs. Het was veilig, er werden geen spelletjes meer gespeeld. Niet aangetrokken, maar ook niet meer afgestoten. Er was een tijd dat ik dol was op dat soort spelletjes, maar zelfs dat begint na een tijdje te vervelen. Met hoe meer mensen je het speelt, hoe doorzichtiger het wordt en hoe meer je beseft dat het dan misschien wel weer iemand nieuw mag zijn, het verloopt altijd quasi hetzelfde. New man, but same old game. Ik had me na IT-er dan ook voorgenomen om me niet teveel – zo één keer per jaar mag een mens zich nog wel eens uitleven, nietwaar? – meer bezig te houden met dat soort vermaak, en al zeg ik het zelf, I was doing pretty damn fine.
Tot IT-er, die als beruchte speelvogel niet gewoon mijn gelijke, maar zelfs mijn meerdere was, het spel deze week zelf weer op gang trok, iets waar ik helemaal niet meer op gerekend had. Hoewel ik me er niet meer instortte zoals ik vroeger zou gedaan hebben, deed ik als een enthousiaste puppy toch als vanouds meteen weer mee.
Tot daarna de terugslag kwam. De terugslag van de verboden vrucht. Je hebt ervan geproefd, het is lekker, dus wil je meer. Want ineens vind ik IT-er weer pakken leuker en zou ik tot het einde van mijn dagen zo kunnen doorgaan. Zou ik hem alle dagen willen horen en zien. Maar toch ook weer niet. Cos it’s fucking confusing. Het is balanceren op een flinterdunne grens, maar tegelijk ook weer niet. Het lijkt op verliefdheid, maar het is het niet. Want dan zou hij me, spelletjes of geen spelletjes, aandacht of geen aandacht, altijd iets doen. Niet alleen onder bepaalde voorwaarden. Dan zou het me verscheurd hebben dat hij nu eindelijk zijn one gevonden heeft. En dat doet het niet, integendeel, ik ben oprecht blij voor hem. En voor mezelf, want ik kan mijn One en mezelf nog steeds recht in de ogen kijken wat dat betreft. Maar nu hij mij weer net dat ietsje meer aandacht geeft, slaat mijn fantasie weer op hol, denk ik aan wat had kunnen zijn en wil ik weer meer. Een meer die ik niet krijg, want als we elkaar morgen voor het eerst weer terugzien na ons schaamteloos geflirt van woensdag, zullen we weer terug doen zoals voorheen. Ook dat spel, het spel van ‘niets gebeurd, niets aan de hand, we zijn cool as ever’, zal ik moeiteloos meespelen. Maar het zal steken, vanbinnen. Want ik heb aandacht geroken, en ik wil er meer van. Cos I’m an attention whore. And that kinda sucks. But at least I know.

S is for scream. And subtitles.

Vroeger, toen de dieren nog spraken, moesten de menschen zich nog beredderen met een videorecorder. De bijhorende casettes, ter grootte van een turf van Gabriel Garcia Màrquez, zouden eigenlijk terug moeten ingevoerd worden wegens heerlijk retro, maar dit geheel terzijde. In die tijd was er nog geen sprake van het ondertitelingprobleem. Dat kwam pas veel later, toen het gekonkelfoes van de dieren verstomde en er een dvd-speler in huis kwam. Voortaan moest er uit meer menu’s, trailers en extra’s gekozen worden. Alsook uit een hele resem talen voor de ondertiteling, die nu ook beschikbaar was in Slovencina, Dansk en Swahili godbetert.
Nog niet helemaal gewend aan het nieuwe systeem, werd de film op de dag des onheils door Maylen, diegene die ten huize Serotto clichématig de afstandsbediening te allen tijde onder zijn hoede heeft, gestart zonder ondertiteling. En daar is het, kindertjes, dat Nina een schrik gepakt heeft. Sneller dan the Stig in de laatste nieuwe Evo veerde ik recht, want er verliep iets niet volgens plan. Er moest terug naar het menu gegaan worden, voor Nederlands gekozen en de film herstart terwijl ik de eerste drie scènes al gezien – en eigenlijk ook wel begrepen – had. In mijn neurotische wereldje is zoiets ongehoord, en zo geschiedde het dat ik na het spijtige voorval telkens wanneer we een dvd opzetten, verschrikt rechtverend“Subtitles!!” moest gillen, om er toch maar zeker van te zijn dat Maylen, verstrooider dan die goede oude professor Gobelijn, het zeker niet zou vergeten.
Maanden, en vele films, gingen voorbij, en met de tijd begon het trauma te slijten. Zonder enige vorm van therapie of medicatie, kwam ik zelfs tot op het punt dat ik het op een dag niet meer uitgilde en lekker lui achterover geleund het begin van de film afwachtte. Wat kan ontspanning toch heerlijk zijn. Het was echter uitgerekend mijn wederhelft, die regelmatig smakelijk lacht met mijn absurde, zelfopgelegde regeltjes, die toen besliste het trauma in leven te houden door met ondeugend blinkende oogjes de afstandsbediening net zolang vast te houden zonder de film te starten tot ik mijn angstkreet weer slaakte. Wat ik sindsdien steeds met evenveel overgave ben blijven doen. En ik ben van plan dat dapper vol te houden ook, want een dvd opzetten zonder om ondertitels te krijsen, het is niet hetzelfde zeg ik u. Laat dit een wijze les zijn voor al de ontwetenden die een film opzetten zonder dit ritueel. Amen.

Booty call @ work

Wegens al lang en breed in de comfortzone beland te zijn zoals je dat kan hebben met mensen waarbij je je op je gemak voelt, en deels vanwege zijn status van gelukkig verliefd sinds een aantal maanden, was het al een hele tijd geleden, maar nadat ik vorige week een leuk cadeautje kreeg van hem, had ik afgelopen woensdag ook nog eens de eer om me een hele werkdag ledig te houden met dit soort gesprekken:

10:12

IT-er says:
miljaar ge bent komen spoken vannacht, heb de hele nacht over  u gedroomd

Nina says:
aiai hebben we weer ambras gemaakt? is nu toch al wel heel lang geleden he?

IT-er says:
neenee, hebben heel de nacht sex gehad, loop er nog hitsig van

Nina says:
kom dan vandaag maar niet op mijn verdiep, ben maar plat vandaag en zou u ni willen desillusioneren

12:57

IT-er says:
kheb er nog altijd last van gvd

Nina says:
Kunt ge  geen genoeg krijgen van mij schat?

IT-er says:
nee

Nina says:
kom dan bij nader inzien toch maar is langs in de loop van de dag

IT-er says:
J
ma ge waart goe deze nacht

Nina says:
ho maar niet alleen deze nacht he, pas op!

IT-er says:
da was al jaren geleden dat ik nog zo gedroomd heb
ge zat er op voor dat ik het wist

Nina says:
hola
ge verschoot u dan wel zeker

IT-er says:
amaai zo plotsklaps
en ge zei dat het toch een keer moest gebeuren
ik werd verplicht

Nina says:
Haha ik zal gedacht hebben ik moet mijn kans grijpen voor hij getrouwd is en 5 kinderen heeft

IT-er says:
voila

Nina says:
ik ben nog zo stom ni als ik zelf denk
fin, ga ff mee met de meisjes naar de mess, tot straks

IT-er says:
ok, ciao poes

14:03

Nina says:
lol, uwe poes van daarstraks, lees het nu pas, die was lang geleden

IT-er says:
J
poepen?

Nina says:
is morgen ook goe?

IT-er says:
ok

Nina says:
waar?

IT-er says:
ben morgen in conge
kom ik u ’s middags halen?

Nina says:
ah zal ook congé pakken dan he

IT-er says:
ook goe

14:47

IT-er says:
kan mij ni concentreren
ik zou u ne keer naar huis willen meepakken

IT-er says:
he poes

IT-er says:
ma fucking geweten dat had ik precies ni vroeger

Nina says:
haha valt het leven met een geweten u zo zwaar dan? ge gaat toch zoveel ni meer weg?

IT-er says:
nee weggaan ni meer

IT-er says:
ma als ik nu is een zijsprongske doen, ik kan da ni maken tov haar he

Nina says:
daar moei ik mij ni mee jong, da kunde gij alleen beslissen

IT-er says:
pfff
kvind da precies ni eerlijk

Nina says:
haha nee dat is het ook ni

IT-er says:

Nina says:
het gemakkelijkste is, gewoon ni denken aan wa ge allemaal zou kunnen doen met god weet wie allemaal
alleen aan haar denken en niks of niemand anders

IT-er says:
das idd het simpelst
ma das zo een gemiste kans he, wie weet hoe goe het zou zijn

Nina says:
verbazend slecht volgens mij

IT-er says:
ola dan doen we da ni, anders gaan we allebei teleurgesteld zijn

Nina says:
idd

IT-er says:
weet ge wa als we toevallig elkaar tegen het lijf lopen dan mag het, dan is het het lot

IT-er says:
das het beste excuus
deal?

Nina says:
en wat als ik nu tot bij u thuis kom voor, laat ons zeggen, uw keuken te bewonderen?
bedoel, dan kwam ik niet met voorbedachten rade maar als we ons dan ineens ni kunnen houden?

IT-er says:
awel das een goed plan dus
gaan we ne cola halen?

Nina says:
k, zie u beneden

16:59

Nina says:
zeg nog is iets lekker

IT-er says:
wat bedoel je poes?

Nina says:
poes is een goed begin

IT-er says:
ah zoiets
nu moet ik onder druk presteren

Nina says:
gij kunt da toch goe?

IT-er says:
af en toe

IT-er says:
ma ik zou nogal presteren nu ze sjoe

Nina says:
wschl wel, maar nu mag het ni volgens uw regel he
rofl, wat een regel is dat eigenlijk??

IT-er says:
dat is rechtvaardig
stel nu dat gij voor mij staat te blinken met uw lekker kontje

Nina says:
lol

IT-er says:
tja dan kan ik toch ni zeggen, ga wat onder ne koude douche staan
dan ben ik zeker opgehitst want dan zijn uw kleren uit

Nina says:
waar the fuck ga ik met mijn derrière staan draaien waar ik u kan tegenkomen??

IT-er says:
in gedachten he
het zou toch makkelijk zijn moest uw bureau naast de mijne staan
konden we wat ontstressen

Needless to say dat ik niet bepaald de bergen werk heb verzet die ik wou verzetten, maar ik voel me er niet in het minst schuldig om. After all gaan we misschien niet meer zo heel lang collega’s zijn, dus heb ik van deze waarschijnlijk laatste keer schaamteloos genoten. Neh.

 

Going on a cruise

Sinds gisteravond heb ik er een nieuwe hobby bij denk ik. Om 19:00 stipt werd in ons stamcafé de aftrap gegeven van de eerste After Work Party in het thema van één of andere exotische cruise. Bij de ingang werden we ei zo na gefouilleerd voor we aan boord mochten en na het in ontvangst nemen van ons ticket waarmee we een echte cruise konden winnen, werd ons een zalige cocktail in de handen geduwd, waarna het richting buffet ging. Ik heb er voor het eerst Chinees gegeten uit die hoge doosjes ‘zoals in de film’ die zo leuk sluiten en na het eerste geklungel met de stokjes was het puur genieten, want het was overheerlijk.
Met kapitein Dominiek Roosen van De Mol – waar hebben ze die nog uitgehaald? – die instructies gaf, goede muziek en meer bekenden dan op zaterdagnacht – dan zijn ze te moe, maar midden in een drukke week weten ze wel tijd te maken om uit te gaan én trekken ze zich niets aan van de wekker de volgende ochtend – was het feest compleet. Meer van dat dus, en wel elke derde woensdag van de maand. Het ietwat futloze gevoel waarmee ik the morning – en bij uitbreiding whole day – after rondloop, neem ik er met plezier bij. Ship Ahoy!

Going up north

Ik wou mijn lijstje quirks netjes in volgorde afhandelen, maar eigenlijk wil ik met het meest actuele en leukste beginnen; mijn sudden obsession for Lapland. Elk jaar als de gewonde skigerepatrieerden weer eens het nieuws halen, lach ik altijd, en niet eens stiekem in mijn vuistje. Wat bezielt een mens ook om zich vrijwillig, en dan nog mits betaling van een behoorlijk bedrag, naar een land te begeven dat nog kouder is als het onze, om daar, ingepakt in minimum vier absoluut onsexy thermische lagen, op een paar latten van een berg te zoeven. En terug de berg op te gaan. En nog eens naar beneden. En weer terug. Een week lang. Met het vrij grote risico hier en daar wat essentiële onderdelen te breken. Ik zie er de fun echt niet van in. Ik heb het op school één keer moeten doen, en alleen al de angsten die ik, hoogtevrezend als ik ben, heb moeten uitstaan, waren genoeg om vanaf die dag alles wat met wintersport te maken heeft, hartsgrondig te verfoeien.
De enige in onze familie die graag in winterwonderland vertoeft, is mijn moeder, en ook maar alleen om de schoonheid, want wegens aan één been levenslang behoorlijk verminkt na een medische blunder, kan het arme mens niets doen wat nog maar naar sport ruikt. Telkens ze dromerig over Zwitserland, Oostenrijk of andere ijskoude oorden der verderf begint, krijgt ze drie paar – mijn vader, mijn One en ik – rollende ogen als reactie. Eén of twee keer heeft mijn vader zich laten overhalen, maar zijn koffers staan opvallend veel sneller klaar als er gesproken wordt over bestemmingen met temperaturen boven de dertig graden. Moederlief stond dus een beetje alleen met haar sneeuwminnende gedachten, tot ik een paar jaar geleden bedacht dat de échte sneeuw me misschien wel kon bekoren. De wannabe-toestanden van Tirol kunnen enkel op minachting van mijn kant rekenen, maar het hoge Noorden, dat zou wel eens spectaculair kunnen zijn. Misschien, heel misschien, zou ik mezelf ooit wel eens opofferen om haar daar naartoe te vergezellen.
Het lot heeft ondertussen een handje toegestoken door vrijdag post van een afwezige collega bij mij te doen belanden. Niet zomaar post, maar een brochure van de reizen van deze winter, naar Lapland meerbepaald. Nog voor ik het gele boekje opengeslagen had, wist ik al: dit is het, daar ga ik naartoe. En ik wist dus meteen ook met wie; mijn arme moedertje dat tot nog toe geen medestander had gevonden. Aan Maylen kreeg ik zoiets bovendien niet verkocht, dat wist ik zo. Een telefoontje later en nog voor ze nog maar in de buurt was gekomen van de foto’s en de informatie wist ook zij: dit is het, daar gaan we naartoe.
En nu, een bezoek aan het reisbureau en een telefoontje naar het werk later, is het definitief beslist. Nog voor de eerste maand van het nieuwe jaar om zal zijn, zullen we op sneeuwscooters het hoge Noorden onveilig hebben gemaakt, de kerstman hebben bezocht – we logeren dan ook een week in zijn stad -, een certificaat hebben behaald voor het oversteken van de poolcirkel, ons renddierrijbewijs – no kidding!! – op zak hebben, een huskysafari hebben gemaakt én het Noorderlicht hebben gezocht en hopelijk gevonden. Just like that. Want als ik iets doe, doe ik het meteen goed. En omdat een mens soms gewoon moet zeggen: “Dat wil ik doen. En dat zàl ik doen. Niet over tien jaar, maar nú”.

World Press Photo

Voor het eerst hebben we World Press Photo gewoon, zoals de normale mens zou doen, in eigen land bezichtigd. Het was, net zoals de winnende foto, een beetje een teleurstelling. In een Amsterdamse kerk toont het geheel sowieso al wat dramatischer, maar zelfs het meest indrukwekkende decor had het merendeel van de foto’s – sommigen overbelicht, anderen compleet onscherp – voor mij niet kunnen redden. Ze grepen me, een paar uitzonderingen daargelaten, simpelweg niet naar de keel, zoals ze dat andere jaren wel wisten te doen.
Mijn favorieten van dit jaar zijn voornamelijk de National Geographic foto’s van Paul Nicklen en deze van de Hongaarse fotograaf Zsolt Szigetváryy, waarop twee mannen te zien zijn die net gewond zijn geraakt tijdens de Boedapest Pride. Sterk beeld, aangrijpende context. Ongelooflijk dat er anno 2008 nog steeds mensen zijn die het nodig vinden om homo’s te beschimpen, te bekeren of, godbetert, actually te verwonden zoals hier. I can’t help but wonder: zullen wij hén ooit weten te bekeren?

Tags & stuff

Ik moet Trits linken. Dat hebben de regels bepaald. Niet dat ik het erg vind, want de bits van Trits verdienen wel een link vind ik zo. Dus hier Trits, link!

 

The rules:

Link the person who tagged you

Mention the tagrules in your blog without the slightest adaptation (mihi)

Shock the world with 6 unspectacular quirks of nobody else than your lovely self

Tag 6 other bloggers by linking them

Leave a comment on each of these bloggers’ wonderful blogs to bring them the good news they’ve been tagged.

Goed, 6 unspectacular quirks dus. Eerst de opsomming, later de ongetwijfeld noodzakelijke toelichting:

1. Elke keer als we een dvd opzetten, moet ik heel verschrikt en luid “Subtitles!!” gillen, opengesperde ogen incluis.
2. Ik kan niet slapen zonder iets vast te hebben. Het noemt niet Maylen.
3. Ik ben soms een beetje een boefje.
4. Na twee jaar sukkel ik nog altijd met de ruitenwissers van mijn al lang niet meer nieuwe auto.
5. Ik ben dol op dialecten. Dat heb ik hier gisteren nog bewezen.
6. Ik ben plotsklaps geobsedeerd door Lapland. 

De eer om mij op te volgen gaat naar volgende gelukzakken:

Shaira - terug van weggeweest en straffer dan ooit
Finald - idem
Lentesneeuw – als ze tenminste de tijd vind, het sukkeltje
Cijferkes – this is gonna be só good
Saartje – ze weet anders toch niet over wat te schrijven dezer dagen
Maai – net ontdekt en meteen helemaal weg van

Getagden onder jullie, aarzel niet om me te bedanken voor deze portie gratis reclame. Niet-getagden, ook voor jullie een opdracht in het verlengde hiervan: geef me drie dingen die jullie altijd al over Nina wilden weten, maar nooit eerder durfden vragen. Bring it on!

Oliver no longer rules

Vanmiddag tijdens de lunchpauze:

Kuiken: “Amaai, zelfgemokte soep! Ziet er goed eût!”
Nina, zo nonchalant als mogelijk: “Bwah ja, kem in de week een goei grote kastrol gemaakt, das gemakkelijk om in te vriezen. Tis goei dikke.”
Kuiken: “Ja precies, wa stekt dor allemol in?”
Nina: “Ewel, ge weet, normaal maakte da me zone zak julienne, ma nu had ik gezien da ze ook zakken met 10 gemengde groenten hadden, kzeg kga dat is proberen.”
Kuiken: “En wa doede dor dan nog zoewe baa? Zo van dei tomattenpuree enzoewe?”
Nina: “Ja, en ik heb er nog wat patatten bij in gedaan, keet da keigraag als die zo goe doorgekookt zijn, da ze goe mals zijn, der zijn er dat die soep dan zo doordoen maar ik heb da liever als ge die stukken groenten zo heel laat.”
Kuiken: “Ahjo van dei deurgedone soep, do moet ek oek ni van emme, gelijk as dei van a is veule beter. En doe ge dor dan tomatten eût blik baa oek dan?”
Nina: “Jaja, keb er goei gevonden, meestal zijn da zo echt nog eel stukken tomat, maar nu hebbek er gevonne in kleiner stukskes, en me basilicum bij, da geft ne vele vollere smaak zo.”
Kuiken: “Ahjaa da zal wel goe zen. En moet dor boejon ba oek dan?”
Nina: “Ja, ik doen er een stuk of vier in, dat da goe afsmaakt he, kem graag ne goeie straffe smaak altijd aan men eten.”
Kuiken: “En hoe lang lotte da dan oepston in faate?”
Nina: “Ewel een alfuurke, en dan doen ek er pas die tomattepuree bij, en dan laat ek da nog ne menuut of tien staan.”
Kuiken: “Ahjaa zoewe, ewel kza da oek es moete probere, das wel gemakkelek.”
Nina: “Ewel ja, gelek in de week, kwas naar den Esprit geweest, ge weet wel, zo na dopeningsuren konde naar de nieuw kollekse gaan zien en der gaat dan overal tien percent af, dus kwas ewa later thuis, en als ek thuiskwam lag dieje van ons al in ze bed, hij was nie goe. Dieje had geen goesting gat voort eten of ni naar de winkel geweest, dus konnek eelt kot nog afzoeken naar eten voor op te warmen zo laat op den avond, want nen bo, das voor mij geen avondeten he, kmoet iet warm kunnen eten, en daarmee dachtek, kzal nog is een goei kastrol soep maken, dan ebbek dat al nemeer voor int vervolg.”
Kuiken: “Awel jo tis da, dan edde da mor oep te wermen eh. Kgon me der in de week oek is oon zette se!”

Eat this, Jamie.

[Om geen afbreuk te doen aan de authenticiteit van bovenstaand onvervalst huis-, tuin- en keukengesprek, heeft de auteur ervoor gekozen het niet om te zetten naar Algemeen Nederlands. Vertalingen kunnen op eenvoudige aanvraag bekomen worden.]