Prozac & the Country

Ow lowd wat heb ik een pech. Ik had yet another adorable pair of pumps gespot die ik koste wat kost vandaag wou gaan kopen. Al sinds vorige week, toen mijn winkel me van het bestaan van die kleine stukjes pure kunst en al hun nieuwe collectie vriendjes op de hoogte bracht en me een extraatje schonk voor mijn verjaardag – ze zien me daar dan ook graag komen, de lieverds - was ik aan het aftellen naar deze heuglijke dag. Toen ik vandaag vernam dat ik morgen sollicitaties moet afnemen, was ik nog meer in mijn nopjes, want als ze voor iets geschikt zijn, is het dat wel. En voor nog vele andere dingen ook. Ze zijn de missende schakel in mijn zoektocht naar eeuwig geluk. Wat ik erbij zou aantrekken had ik ook al helemaal uitgekiend. It was picture perfect.
Alleen had niemand er rekening mee gehouden dat ik zo eager was om ze in mijn bezit te krijgen. Op papier mogen ze dan al wel bestaan, ik stond in de winkel te popelen nog voor ze actually verkrijgbaar zijn. Bestellen kan wel al, maar daar heb ik morgen niets aan. Er staat me dus een aartsmoeilijke dag te wachten. Een geschikt nieuw Kuiken aannemen zonder het juiste paar schoenen, dat gààt gewoon niet. Zeker niet zonder hen. Het. Gaat. Niet. Niett.