Prozac & the Country

Het is niet al peis en vree wat de klok slaat, het leven on the countryside. Van een rustig, doodlopend zijstraatje in een onooglijk dorpje verhuisde ik een aantal jaren geleden naar een rustig, doodlopend zijstraatje temidden van het groen in datzelfde onooglijke dorpje. Qua avontuur kan dat al tellen, me dunkt. Op de wei achter onze tuin, die bij de boerderij op de hoek van de straat hoort, stonden een paar dieren die ik me al niet meer herinner. Wat een goed teken is overigens, want dat wil zeggen dat ze niet echt opvielen.
Na een jaar was het echter uit met de pret, want er kwamen nieuwe eigenaars, met dieren die ik me nog een leven lang zal herinneren. Omdat deze bende wél opvalt, en hoogstwaarschijnlijk ook omdat ik er op een dag, de wanhoop nabij, misschien wel een deel van uitroei. Als ik ooit moet kiezen tussen een mens of een dier overrijden, is de kans nochtans niet onbestaande dat ik het dier spaar en voluit voor de mens ga, dus in principe ben ik absoluut een dierenliefhebber. Maar eentje met voor- of moet ik zeggen afkeuren, sinds een tijdje, want van de dieren op de boerderij hou ik alvast niét.
De boerderijbevolking die ik zo stilaan begin te vervloeken, is op te splitsen in drie groepen, te beginnen bij de paarden – 21 stuks en nog een paar onderweg – die op zich niet echt een probleem vormen. Het is de bijhorende mesthoop en de daaruit voortkomende vliegenpopulatie die me een zeer stekelige doorn in het oog is. De mesthoop, naar mijn lekenmening niet behandeld of afgeschermd, ligt nogal dicht bij onze tuin, waardoor ons huis de eerste logische stop is van de vliegende rotdingen. Op de benedenverdieping zijn er momenteel zes ruimtes frequent in gebruik, niet alleen door ons, maar ook door hèn, die gemiddeld met zijn dertig à veertig zijn per ruimte. You do the math. En ja, wij zijn zo’n mensen die vliegen tellen. Toch als het zo uit de spuigaten loopt en we dagelijks meer dan een uur bezig zijn de kleine zwarte vijand uit te moorden. Waarna die zich vrolijk vermenigvuldigt. Elk restje eten van onze eigen dieren moet dan ook twee keer per dag worden weggegooid wegens reeds geïnfecteerd met maden na een paar uur en het hele huis – stoelen, tafels, rondslingerende kledij, boeken, muren, kasten,… – hangt vol met zwarte vlekken van zij die niet het fatsoen hebben om het toilet te gebruiken. En oh de onbeleefdheid van die beesten, het gaat er met de jaren op achteruit. Waar je ze vroeger met een losse zwaai van je hand nog kon wegjagen, kennen ze nu geen gène meer. Ze installeren zich schaamteloos waar het hen maar uitkomt, tot op je hoofd toe, en je moet jezelf al bijna een hersenschudding slaan wil je ze verjagen van hun nieuw verkozen rustplaats. Negentien keer na elkaar. Ze worden franker met de jaren, het heeft geen naam.
En ja, we zouden het huis hermetisch kunnen afsluiten, maar één, dat is niet mogelijk in een huis dat zo oud is dat de deur drie centimeter boven de vloer zweeft, twee, dan kunnen de katten niet meer binnen en buiten wanneer ze willen, en drie, verdomme, die paar maanden per jaar dat het eens so-called goed weer is, zet ik graag al eens een raam open ter verluchting.
De tweede groep bestaat maar uit één iemand, maar telt evengoed voor een hele groep; de haan. Also known as Hij Die Elke Ochtend Om Vijf Uur De Hele Buurt Wakkergilt. Op goede dagen doet hij het op zijn eentje, op de minder fortuinlijke dagen begint hij een heuse conversatie met zijn buur een paar huizen verder. Ochtendstond heeft goud in de mond. En hij binnenkort een portie vergif als het zo doorgaat.
De derde groep dient ter versterking van HDEOOVUDHBW, en bestaat uit een viertal honden die één à twee uur voor het afgaan van de wekker hun erf opstormen en meer decibels produceren als Slayer in Werchter. Aangezien het woongedeelte van de boerderij een paar huizen verder is, hebben de eigenaars er zelf geen last van, want de blaffende massa bevindt zich meestal ter hoogte van onze tuin. Alwaar zich, twee meter hoger, onze slaapkamer bevindt. Veel kamer, weinig slaap. Zoals vannacht, toen we de fatale fout maakten om het raam net niet helemaal dicht te doen. Ik heb het vanochtend dan maar gedaan, na het een tiental minuten aangehoord te hebben. Het is dat ik mijn slippers nog wil houden voor eigen gebruik, anders had ik ze naar hun hoofd gekeild en gehoopt dat ze er het loodje bij neerlegden. Maylen gaf de hoop op, ik heb nog een uurtje hardnekkig geprobeerd te slapen, met matig succes. 
De tweepotige bevolking doet het al niet veel beter in mijn ogen. Wanneer hun honden nog maar eens de hele straat wakker maken, zijn ze in geen velden of wegen te bekennen. Maar dan ga je zelf in de tuin zitten en all hell breaks loose. Ik heb het al opgegeven mijn radio – die overigens gewoon binnenstaat zoals bij de meesten – op te zetten. De hunne – die buiten aan de stallen staat – overstemt hem toch, op absolute dieptepunten zelfs in combinatie met de schlagers van de overbuurvrouw. De pret zou niet compleet zijn als het daarbij bleef. Neehee, als een mens rustig op zijn terras wil zitten, moeten ze zonodig de hele dag lopen gillen – het zijn twee mannen, nvdr – op hun blaffende honden, hinnikende paarden en in de weg lopende kippen. Een gemiddelde middag bij ons op den boerenbuiten, klinkt dus ongeveer zo: “Woef!” “Waf!” “Dante!!” “Kef!” “Bono!!!” “Hinnik!” “Woef!” “Maud!!” (x 624).
Toegegeven, heel af en toe komt er een “Djengis, rustig!” tussen van mijn kant, maar zelfs voor mijn voor het overige rustige hond wordt al dat geweld soms ook een beetje teveel. Net als voor ons. Het zal met heel veel pijn in het hart zijn dat ik ooit mijn huisje achterlaat, maar het is zover gekomen dat ik liever gisteren dan vandaag daar vertrek. Ik heb het momenteel meer dan gehad met de countrylife, ik ben klaar voor de city. Zolang de seks dan maar mee verhuist.