Prozac & the Country

Mijn meter is gisteren nog eens langsgekomen na anderhalf jaar niets van haar gehoord te hebben. We hebben herinneringen opgehaald aan de tijd dat ik voor en na schooltijd door haar werd opgevangen. Ze zei dat ze zo genoten had van die ontelbare uren dat ik aan mijn kleine tafeltje speelde terwijl zij kookte en dat ze zo gelachen had die keer dat ik die gekke opmerking maakte tegen mijn grootvader over de konijnen, een uitspraak die mijn moeder regelmatig nog eens bovenhaalt en waar ze nog steeds hartelijk om kan lachen. Sommige dingen die ze vertelde, wist ik zelf niet eens meer en heb ik ’s avonds aan mijn moeder moeten vragen, die er nog foto’s van blijkt te hebben. Daaruit bleek bovendien dat ze me niet alleen vroeger, maar ook nu nog op de voet volgt, en geeft zelfs afgelopen Rock Werchter nog een leuk extraatje, een maand na datum. Een beetje jammer wel, dat ik haar niet heb gevraagd over mijn kleine zusje waarvan ik zelf niets wist en dat nooit de kans heeft gekregen om van dit leven, deze wereld, te genieten.
Volgende keer moet ik het maar eens vragen, want ik zie mijn meter vast nog wel eens terug, ooit. En in tussentijd zal ze me af en toe een vlinder sturen, als teken dat ze niet echt weg is, hoewel ze sinds februari vorig jaar in het hiernamaals vertoeft. Tot volgende keer metertje, bedankt om langs te komen. Ik vond het méér dan geweldig.