http://patc.skynetblogs.be, 18/07/08, 01:14:23

“Wat doe je, als je met de liefde van je leven even wil praten over een verandering waar je voor staat die voor beiden erg moeilijk zal worden, en hij het weglacht, zelfs nadat je herhaaldelijk hebt benadrukt dat je  er serieus over wil praten? Wat doe je, als je langs je neus weg en zo voorzichtig mogelijk een ergernis van jaren voor de tweede keer in datzelfde aantal jaren bovenhaalt, en voor de tweede keer de wind zwaar van voren krijgt? Wat doe je, als je dat wat je al heel lang beseft, namelijk dat je one je ziet voor iemand die je helemaal niet bent, ineens klaar en duidelijk in your face gemept krijgt? Wat doe je, als diegene tegenover wie je met geslepen messen staat, komt aandraven met zweverige en kinderlijke argumenten waar zelfs Einstein geen zinnig antwoord op vindt wegens té belachelijk en volledig naast de kwestie? Wat doe je, als je je eigen argumenten en behoeftes aanhaalt, en je in je gezicht wordt uitgelachen? Wat doe je, als diegene die je het beste kent in de hele wereld, zienderogen verandert in iets waarvan je misschien niet wil dat hij het wordt? Wat doe je, als je als een donderslag bij heldere hemel ineens beseft hoe weinig je doorgaans tegen hem zegt, om de gevreesde reactie, die volledig buiten proportie is, te vermijden? Wat doe je, als een aanzienlijk deel van je relatie bij nader inzien een leugen blijkt te zijn? Wat doe je, als je je in de steek gelaten voelt door die ene waarvan je had gehoopt dat je altijd op hem kon rekenen, no matter what? Wat doe je, als je je tot in het diepst van je ziel vernederd, uitgelachen en gekleineerd voelt door de enige waarvan je bijna zeker wist dat hij je nooit zou pijn doen? Wat doe je, als je de lelijkste kant ziet bovenkomen van iemand waarvan je dacht dat hij de puurste en mooiste mens ter wereld was? Wat doe je, als je merkt dat het voor hem niet eens de moeite is om nog maar een half uur wakker te liggen van het feit dat hij net de zogenaamde liefde van zijn leven in het diepst van haar hart geraakt heeft met een mes waar zelfs een blok beton nog maar moet naar kijken om al in tweeën te splijten? Wat doe je, als de wereld plots onder je voeten verdwijnt en je niet meer weet wat je van je relatie moet denken? Wat doe je, als je even niet in de buurt van je beste vriendje kan zijn omdat je je te gekwetst voelt om nog maar met hem in dezelfde ruimte te vertoeven?
Je optrekken aan de woorden “This too shall pass”, hopend dat het in dit geval op de crisis en niet op de relatie slaat, voor het eerst in zes jaar op de sofa slapen en hopen dat morgen je nek niet te pijnlijk en je ogen niet te opgezwollen zijn. Fortunately, when it comes to hope, I have low standards.”

Aangenaam, ik ben Nina en ik heb een woelige nacht achter de rug. Dat wordt mijn nieuwe stekje hier ongetwijfeld ook.